Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΑΓΙΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΙΚΟΝΙΟΥ

(Ποίημα Ἱσιδώρας Μοναχής)

Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρόςτοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου ΠνεύματοςἈμήν.
Ὁ ἱερεύς·
Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων.
Ὁ χορός·
Ἀμήν.
Ψαλμός ρμβ΄ (142)
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνην σου. Καὶ μὴ εἰσέλθεις εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιον σοῦ πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου. Ἐκάθισε μὲ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος, καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδίαν μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διαπέτασα  πρὸς σὲ τάς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. Ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τὸ πνεῦμά μου. Μὴ ἀποστρέψεις τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μοι τὸ πρωὶ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοὶ ἤλπισα· γνώρισόν μοι κύριε, ὁδὸν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ᾖρᾳ τὴν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου Κύριε, πρὸς σὲ κατέφυγον,δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὃτι  σύ εἶ  Θεός μου. Τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει μὲ ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου, καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου. Καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγὼ δοῦλος σοῦ εἰμι.

Καὶ εὐθὺς τὸ Θεὸς Κύριοςμετὰ τῶν στίχων αὐτοῦ ἐξ ἑκατέρων τῶν χορῶν.
Ἦχος δ΄
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στιχ. α´. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καὶ ἐπικαλεῖσθε τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ. 
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στιχ. β´. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στιχ. γ´. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὔτη, καί ἐστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν. 
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ
Χρηματισθεὶς ὡς καθαρὸς μετ’ Ἀγγέλου, καὶ μυηθεὶς χερου-βικῶς Ἱεράρχα, ἐν σεαυτῷ τὸν ὕμνον τὸν τρισάγιον, Πάτερ Ἀμφιλόχιε ἱερούργησας ὃντως, Τριάδα ὁμόθρονον, ὀρθοδόξως κηρύξας· καὶ νῦν Χριστὸν μὴ παύσῃ δυσωπῶν, ὑπὲρ τῶν πίστει ὑμνούντων σὰς χάριτας.
Δόξα. Ὅμοιον.
ν φωταυγίᾳ μυστικῇ θεηγόρε, τὸ Εὐαγγέλιον λαβὼν ὑπ’ ἀΰλων, θεοβουλήτως ἤστραψας ἰσάγγελε, Πάτερ Ἀμφιλόχιε, ὡς ποιμὴν Ἰκονίου, ψυχὰς ἐκκαθαίρων νῦν, τῇ θερμῇ σου πρεσβείᾳ· διὸ τοῖς χρῄζουσι μὴ παύσῃ χορηγῶν, ὡς ἐλεήμων, δωρήματα πρόσφορα.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομεν ποτὲ θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι. Εἰ μὴ γὰρ σὺ προίστασο πρεσβεύουσα, τὶς ἡμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοὺ σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεὶ ἐκ παντοίων δεινῶν.

ΨΑΛΜΟΣ Ν'. 50.
λέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.Ἐπὶ πλεῖον πλῦνον μὲ ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου, καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διὰ παντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα· ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας· τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι.
Ῥαντιεῖς μὲ ὑσσώπω καὶ καθαρισθήσομαι· πλυνεῖς με καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιείς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην· ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα.
Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοὶ ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀπορρίψης με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου, καὶ τὸ πνεῦμά σου τὸ ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου, καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι.
Ῥῦσαὶ μὲ ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῷ, πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιὼν καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ.  Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.

Καί  κανών, οὗ  ἀκροστιχίς : Ἀμφιλόχιε, τὸ φῶς λόχευσόν μοι. Ἰσιδώρα.
Ὠδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας
Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.
κτῖνας φωτὸς τοῦ τρισολαμποῦςσεπτὲ ἹεράρχαἈμφι-λόχιε θεωρῶνδιάλυσον σκότωσιννοός μου καὶ ἐπιλάμψεως θείας ἀξίωσον.
Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.
Μερίμνῃ τῇ ἄνωθεν λοχευθείςΠοιμὴν Ἰκονίουἐπὶ χλόην ζωοποιόνἐποίμαινας Πάτερ ἐντοῖς κρίνοιςἀρωμάτων ἐν κήποις χρηστότητος.
Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.
Φαιδρὸς εἰσελήλυθας εἰς ναόνοὐράνιον Πάτερεἰς ἀθέατα ἐντρυφῶνκαὶ νῦν Ἀμφιλόχιεκαρδίαςκαὶ ψυχὰς ἡμῶν πάντων οὐράνωσον.
Θεοτοκίον.
λέωσαι Κόρη τὸν σὸν Ὑἱόνσυγχώρησιν δοῦναιἐπταισμέ-νων ἵνα ὑμνῶνοΐ καθαρῷ σὰςἀντιλήψειςΠαρθενομῆτορ ἐμόν ἀγαλλίαμα.
Ὁ Ἱερεύς
Ἐλέησον ἡμᾶς ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σουδεόμεθά Σουἐπάκουσον καὶ ἐλέησον.
Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν  (δείνοςκαὶ πάσης τῆς ἐν Χριστῷ ἡμῶνἀδελφότητος.
Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ ἐλέουςζωῆςεἰρήνηςὑγείαςσωτηρίαςἐπισκέψεωςσυγχωρήσεωςκαὶ ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν τῶν δούλων τοῦ Θεοῦπάντων τῶν εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξωνχριστιανῶντῶν κατοικούντων καὶ παρε-πιδημούντων ἐν τῇ (κώμῃπόλεινήσῳ) ταύτῃτῶνἐνοριτώνἐπιτροπῶνσυνδρομητῶν καὶ ἀφιερωτῶν τοῦ ἁγίου ναοῦ τούτου.
Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ,  (ὀνόματα).
Ὅτι ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς ὑπάρχειςκαὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεντῷΠατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματινῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ὠδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος
Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.
Λαμπαδοῦχος ἐφάνης, πυριστεφὴς Ὅσιε, τῆς θεολογίας τρανώσας τὴν γνῶσιν ἅπασι, διὸ ὑπάναψον ἐν ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν φλόγα, θείας ἀγαπήσεως, Ἀμφιλόχιε.
Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.
δυνῶν τῶν παθῶν μου καὶ προσβολῶν δράκοντος, ῥῦσαὶ με πρεσβείᾳ σου Πάτερ, τῇ πανοικτίρμονι, πόμα τὸ ᾔδιστον, βλύζων ἐμοὶ ἀπαθείας, Πάτερ Ἀμφιλόχιε, καὶ κατανύξεως.
Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.
Χριστοκλήτως ἐκφαίνων ποιμαντικὰς χάριτας, πύλας ἐννοιῶν ἀθανάτων, ἤνοιξας Ἅγιε, διὸ σωτήριον ἡμῖν λοχείαν παρέχεις, Πάτερ Ἀμφιλόχιε, ἀγαλλιάσεως.
Θεοτοκίον.
ατῆρα δυσώπει, ὃν ἐν γαστρὶ ἔφερες, δύσμορφον εἰκόνα ὦ Μῆτερ, καθωραΐσαι μου· καὶ γὰρ σὲ εὕρηκε πάντερπνον σφόδρα ὁ κάλλει, ἐν βροτοῖς ὑπέρκαλος καὶ ὡραιότατος.
Διάσωσον, ἡμᾶς ἐκ πλάνης καὶ θλίψεως ψυχοφθόρου, Ἀμφι-λόχιε σεπτὲ Ἱεράρχα, τοὺς τιμῶντάς σου χάριτας, πίστει, καὶ εὐλαβείᾳ.

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

АКАТИСТ НА СВЕТИ ВЕЛИКОМЪЧЕНИК ДИМИТРИЙ СОЛУНСКИ

Кондак 1


Дивни воеводо на град Солун, велик Христов угодниче и славен страдалче, свети Димитрие, който източваш за света милост от миро, на теб възпяваме похвални песни, почитайки твоята свята памет. А ти, като имаш дръзновение пред Господа, избавяй от всякакви беди нас, които вярно ти зовем:
Радвай се, свети Димитрие, славни великомъчениче и чудотворче.

Икос 1

Творецът на Ангелите и Господ на силите те яви, досточудни, ангел в плът, крепък мъченик и могъщ застъпник на верните. Като прибягваме към твоето застъпничество, ти принасяме радостни песни:
Радвай се, звезда, блестяща на църковното небе; радвай се, светилниче, озаряващ света с чудеса.
Радвай се, непоколебим стълб на вярата; радвай се, несъкрушим щит на християните.
Радвай се, светло украшение на Тесалия; радвай се, преславна похвало на Солун.
Радвай се, съгражданин на апостолите; радвай се, съжителю на мъчениците.
Радвай се, защото приемаш молбите на онези, които ти се молят; радвай се, защото се молиш на Бога за всички нас.
Радвай се, свети Димитрие, славни великомъчениче и чудотворче.

Кондак 2

Виждайки себе си бездетни, твоите благочестиви родители прилежно се молеха на Бога да им даде чедо. Всевишният прие техните молитви, спомни си милостите, които правеха на бедните, и им дари тебе, блажени. Затова с веселие въззоваха към Бога: Алилуия.

Икос 2

Имайки Божествен разум, като дарено от Бога чедо, ти си се погнусил от езическите прелести, мъдри. Възлюбил благочестието на родителите, ти си възлизал от сила в сила по стълбата на добродетелите и си придобил Божията благодат, която изпроси да получим и ние, които те почитаме с такива песни:
Радвай се, молитвен плод на благочестиви родители; радвай се, наследниче на тяхното благочестие.
Радвай се, развеселил многзина със своето раждане; радвай се, от майчината утроба осенен свише от благодатта.
Радвай се, благоуханен крин на девството и нетлението; радвай се, осветен по душа и тяло.
Радвай се, вместилище на Божиите дарования; радвай се, от младини презрял идолослужението.
Радвай се, възлюбил дори до смърт истинното богопочитание; радвай се, защото със своето благочестие си угодил на Христа.
Радвай се, защото по Неговата благодат ти си принесъл много плод.
Радвай се, свети Димитрие, славни великомъчениче и чудотворче.

Кондак 3

Силата на Всевишния те направи, Димитрие, храбър в битките, страшен за враговете и именит за всички хора. Затова злочестивият цар Максимиан ти повери град Солун и ти заповяда, като суетно мъдруващ, да гониш християните, пеещи на Бога: Алилуия.

Икос 3

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Παρακλητικός κανών Εις τον Άγιον Ιερομάρτυρα Ερμόλαον τον Ιαματικόν


υπό Αρχιμ. Νικόδημου Παυλοπούλου
Ηγουμένου I. Μ. Λειμώνος ΚαλλονήςΛέσβου

ερεύς: Ελογητός Θεός μν πάντοτε, νν καί εί καί ες τούς αώνας τν αώνων.
ναγνώστης: μήν.
Ψαλμός ρμβ΄ (142)
Κύριε, εσάκουσον τς προσευχς μου, νώτισαι τήν δέησίν μου ν τή ληθεία σου, εσάκουσόν μου ν τή δικαιοσύνη σού• καί μή εσέλθης ες κρίσιν μετά το δούλου σου, τι ο δικαιωθήσεται νώπιόν σου πς ζν. τι κατεδίωξεν χθρός τήν ψυχήν μου, ταπείνωσεν ες γν τήν ζωήν μου, κάθισε μέ ν σκοτεινος ς νεκρούς αἰῶνος καί κηδίασεν π μέ τό πνεμά μου, ν μοί ταράχθη καρδία μου. μνήσθην μερν ρχαίων, μελέτησα ν πάσι τος ργοις σου, ν ποιήμασι τν χειρν σου μελέτων. διεπέτασα πρός σέ τάς χεράς μου, ψυχή μου ς γ νυδρος σοί. Ταχύ εσάκουσόν μου, Κύριε, ξέλιπε τό πνεμά μου μή ποστρέψης τό πρόσωπόν σου π μο, καί μοιωθήσομαι τος καταβαίνουσιν ες λάκκον. κουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό λεός σου, τι πί σο λπισα• γνώρισον μοί, Κύριε, δόν, ν πορεύσομαι, τι πρός σέ ρα τήν ψυχήν μού• ξελού μέ κ τν χθρν μου, Κύριε, τι πρός σέ κατέφυγον. δίδαξον μέ το ποιεν τό θέλημά σου, τι σύ ε Θεός μού• τό πνεμά σου τό γαθόν δηγήσει μέ ν γ εθεία. νεκεν το νόματός σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ν τή δικαιοσύνη σου ξάξεις κ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ν τ λέει σου ξολοθρεύσεις τούς χθρούς μου καί πολες πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, τι γώ δολός σου εμι.

Θεός Κύριος, καί πέφανεν μίν, ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.
Στίχος
΄. ξομολογεσθε τ Κυρίω, καί πικαλεσθε τό νομα τό γιον ατο.
Θεός Κύριος, καί
πέφανεν μίν, ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.
Στίχος β΄. Πάντα τά
θνη κύκλωσαν μέ, καί τ νόματι Κυρίου μυνάμην ατούς.
Θεός Κύριος, καί
πέφανεν μίν, ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.
Στίχος γ΄. Παρά Κυρίου
γένετο ατη, καί στι θαυμαστή ν φθαλμος μν.
Θεός Κύριος, καί
πέφανεν μίν, ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.


Ετα τά παρόντα Τροπάρια.
χος δ΄. ψωθες ν τ Σταυρ.
Των Ιερέων τον κλεινόν πρωτοστάτην και Παντολέοντος γενναίον  αλείπτην Ιερομάρτυρα γεραίρομεν νυν ότι εμαρτύρησεν έν τοις έμπροσθεν χρόνοις και υπερεδόξασε Θαυμαστόν εν Αγίοις, τον αρχηγόν της πίστεως Χριστόν, ω και πρε­σβεύει υπέρ των ψυχών ημών.

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Αγίας Μαρκέλλας της Χιοπολίτιδος , Παράκληση


ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΚΕΛΛΑΣ ΤΗΣ ΧΙΟΠΟΛΙΤΙΔΟΣ
 Ἱερεὺς.
Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, πάντοτε, νύν, καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Λαὸς
Ἀμήν. Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, ἐπάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου. Καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν Σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου· ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου. Ἐκάθισέν με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος· καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων καὶ ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασιν τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρὸς Σέ τὰς χεῖράς μου· ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός Σοι. Ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τὸ πνεῦμά μου. Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν Σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μοι τὸ πρωῒ τὸ ἔλεός Σου, ὅτι ἐπὶ Σοὶ ἤλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδὸν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς Σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρὸς σὲ κατέφυγον· δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά Σου, ὅτι Σὺ εἶ ὁ Θεός μου. Τὸ πνεῦμά Σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ· ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου. Καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου, καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου· ὅτι ἐγώ δοῦλός Σού εἰμι.

Λαὸς
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ, α'. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καὶ ἐπικαλεῖσθε τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ, β'. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ, γ'. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Ήχος δ΄. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Οι εν δεινοίς και περιστάσεσι δεύτε τη της Μαρκέλλης θαυμαστή αντιλήψει πάντες καταφύγωμεν κραυγάζοντες. Αθληφόρε λύτρωσαι τους προστρέχοντας πίστει τη θεία προστασία Σου και γαρ Χριστώ παρρησία τη πορφυρά Σου και μαρτυρική, λαμπρά Εσθήτι, Παρθενομάρτυς παρίστασαι.
Το απολυτυκίον του Αγίου Νικηφόρου του Χίου
(υμνογράφου της Αγίας)
Καρδαμύλων το κλέος και Ρεστών τον Διδάσκαλον, της Νέας Μονής τε ιερόν καθηγούμενον. Νικηφόρον υμνήσωμεν πιστοί, ως νίκην εργασάμενον λαμπράν, κατά δαιμόνων τοις θαύμασι, και αγγέλους κατευφράναντα, και οσίων τα τάγματα. Δόξα τω Σε δοξάσαντι Χριστώ. Δόξα τω Σε αναδείξαντι Μακαρίου του Κορίνθου μιμητήν μεθ’ού εν Χίω συμψύχως εβίωσας.
Δόξα Του Κυρίου τοις νόμοις (ίδε είς το τέλος)
Και νύν  Ού σιωπήσωμεν

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Akathist to our Holy Father Paisius the Athonite



Kontakion 1
Let us believers with one voice all praise him who was sent by God in these times of trial for our comfort and guidance, Paisius the wonderful, who struggled graciously and pleasingly for the Master, burning with love for the whole world and pledged his heart for us and for our salvation. And let us call out to him in thanksgiving, saying: Rejoice, Blessed Father Paisius, enlightener of the latter times!
Ikos 1
God ordained that thou wast born in the blessed land of Cappadocia, the cradle of a countless multitude of saints, to whom thou too wast added in perfect worthiness, shining forth together with them and unceasingly guiding us to repentance. Therefore we praise thee with great joy, saying:
Rejoice, for thou didst make thyself a precious follower of the saints of Cappadocia!
Rejoice, for thou didst wholly liken thyself to them as a true bearer of God!
Rejoice, most fair and fragrant flower, who hast blossomed for our enlightenment!
Rejoice, wellspring of heavenly grace, who refreshest the whole world!
Rejoice, sweetest food, who fillest the souls that are starved of right teaching!
Rejoice, receptacle that hast gathered all our weaknesses, troubles and sorrows!
Rejoice, pillar of fire, who art the unshakable support of those that desire to gain salvation!
Rejoice, star that shinest in the firmament of the Church, guiding us to the everlasting mansions!
Rejoice, for thou wast shown to be a blessing of God and a sign of His ineffable mercy!
Rejoice, Blessed Father Paisius, enlightener of the latter times!
Kontakion 2
O Blessed Father, thou wast chosen from thy mother's womb to give thyself up to God in all things and thus become a precious vessel unto Him, for the salvation and guidance of all that put their hope in thee. To Him, Who worked great wonders and mercy through thee, for such a blessing we all sing with joy the song: Alleluia!
Ikos 2
The baptism which thou, O Father, didst receive from the hands of the saint of God, Arsenius, was a sign of God’s grace resting on thee. For seeing thy many gifts in spirit, from thine early infancy he blessed thee to be his disciple and bear his name. Therefore, despite our unworthiness, we honour thee, saying:
Rejoice, for thou wast found worthy to be baptized by Saint Arsenius the Cappadocian!
Rejoice, for he foresaw all that was to come to pass with thee!
Rejoice, for his spirit rejoiced, seeing such blessed fruit sprung forth from the flock that he shepherded!
Rejoice, for on account of this he cared for thee unceasingly through all his earthly life!
Rejoice, for even after departing to heaven he did not forsake thee, but all the more interceded for thee!
Rejoice, for thou too didst honour him as befitting, piously reckoning him to be thy father in Christ!
Rejoice, for thou didst struggle heartily for his glorification, gathering testimonies of his wondrous life!
Rejoice, for the Saint of God blessed thee to find his most beloved relics, which became a fount of countless healings!
Rejoice, for lovingly thou didst lay his revered body in the monastery founded by thee at Souroti!
Rejoice, Blessed Father Paisius, enlightener of the latter times!
Kontakion 3
Moving to Greece because of the tyrannical Turkish persecution, thy parents came to the land of Konitsa, and, sacrificing thyself, O father, thou didst begin to ascend the godly ladder of perfection. For even since childhood, thou wast shown to be to be a guiding light for all those around thee, who, seeing thy precious gifts, glorified God, saying: Alleluia!
Ikos 3
Instructed by the example of thy parents, from a young age thou didst strive with burning zeal for the love of Christ, showing the deeds of a perfect man. For following thy blessed mother, before long thou didst begin to fast strictly and pray unceasingly to God, a hermit by life, yet a child by age. Wondering at the manliness of thy heart, with joy we sing to thee thus:
Rejoice, for still young thou didst wholly forsake the fleeting lusts of this world!
Rejoice, for through perfect fasting thou didst preserve unspoiled the crown of virginity!
Rejoice, for thy youth did not prevent thee from acquiring unceasing prayer in solitude!
Rejoice, for instead of revelling in childish games, thou didst delight in ever being with Christ and His saints!
Rejoice, for on account of this thou didst avoid the friendship of those that sundered thee from thine ardent love!
Rejoice, for thou didst not only strive for outward things, but also adorned thy soul with all virtue!
Rejoice, for thou didst follow the kindness and devoutness of thy blessed mother!
Rejoice, for she set thee an unspoiled example of love and utter self-sacrifice!
Rejoice, for we all wonder at the courage with which thou didst begin to fight the good fight!
Rejoice, Blessed Father Paisius, enlightener of the latter times!
Kontakion 4
Called to battle to defend thy country from the unbelievers, O Father, thou didst shine forth in thy boundless courage. For, wholly forsaking the love of self, thou didst ever seek to be amidst peril, in order to spare those that fought together with thee. And seeing this, they all thanked God for such support, saying: Alleluia!
Ikos 4