Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

Παρακλητικός Κανών εἰς τὸν Ἅγιον Νικόλαον Πλανᾶν (προστάτη τῶν ἐγγάμων)

ρχ. Νικόδημου Παυλόπουλου

Ες τ νομα το Πατρός, το Υο κα το γίου Πνεύματος. μήν.

Ψαλμς 142.

Κύριε, εσάκουσον τς προσευχς μου, νώτισαι τν δέησίν μου ν τ ληθείᾳ σου, εσάκουσόν μου ν τ δικαιοσύν σου· 2 κα μ εσέλθς ες κρίσιν μετ το δούλου σου, τι ο δικαιωθήσεται νώπιόν σου πς ζν. 3 τι κατεδίωξεν χθρς τν ψυχήν μου, ταπείνωσεν ες γν τν ζωήν μου, κάθισέ με ν σκοτεινος ς νεκρος αἰῶνος· 4 κα κηδίασεν π' μ τ πνεμά μου, ν μο ταράχθη καρδία μου. 5 μνήσθην μερν ρχαίων, μελέτησα ν πσι τος ργοις σου, ν ποιήμασι τν χειρν σου μελέτων. 6 διεπέτασα πρς σ τς χεράς μου, ψυχή μου ς γ νυδρός σοι. 7 ταχ εσάκουσόν μου, Κύριε, ξέλιπε τ πνεμά μου· μ ποστρέψς τ πρόσωπόν σου π' μο, κα μοιωθήσομαι τος καταβαίνουσιν ες λάκκον. 8 κουστν ποίησόν μοι τ πρω τ λεός σου, τι π σο λπισα· γνώρισόν μοι, Κύριε, δόν, ν πορεύσομαι, τι πρς σ ρα τν ψυχήν μου· 9 ξελο με κ τν χθρν μου, Κύριε, τι πρς σ κατέφυγον. 10 δίδαξόν με το ποιεν τ θέλημά σου, τι σ ε Θεός μου· τ πνεμά σου τ γαθν δηγήσει με ν γ εθείᾳ. 11 νεκεν το νόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, ν τ δικαιοσύν σου ξάξεις κ θλίψεως τν ψυχήν μου· 12 κα ν τ λέει σου ξολεθρεύσεις τος χθρούς μου κα πολες πάντας τος θλίβοντας τν ψυχήν μου, τι γ δολός σού εμι.

Λας
Θες Κύριος, κα πέφανεν μν, ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.
Στίχ, α'. ξομολογεσθε τ Κυρί, κα πικαλεσθε τ νομα τ γιον ατο.
Θες Κύριος, κα πέφανεν μν, ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.
Στίχ, β'. Πάντα τ θνη κύκλωσάν με, κα τ νόματι Κυρίου μυνάμην ατούς.
Θες Κύριος, κα πέφανεν μν, ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.
Στίχ, γ'. Παρ Κυρίου γένετο ατη, κα στι θαυμαστ ν φθαλμος μν.
Θες Κύριος, κα πέφανεν μν, ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.
Λας κα εθς τ πόμενα τροπάρια΄το γίου.

Ο Νικοδήμου συμπολται προσέλθετε καί σύν κείν τόν Πλανν παντήσατε τόν μετ’ κενον γιον μν καί πανηγυρίσατε τ Θε κβοντες, Δέσποτα μνομεν Σε, τόν σχάτοις τος χρόνοις προσενεγκόντα γιον κλεινόν δεύτερον λλον Νικόλαον σιον.

Δόξα Πατρ κα Υἱῷ κα γί Πνεύματι. Κα νν κα ε κα ες τος αἰῶνας τν αώνων. μήν.

Ο σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε, τς δυναστείας σου λαλεν ο νάξιοι· εμ γρ σ προΐστασο πρεσβεύουσα, τς μς ρρύσατο κ τοσούτων κινδύνων; Τς δ διεφύλαξεν ως νν λευθέρους; Οκ ποστμεν, Δέσποινα, κ σο· σος γρ δούλους σζεις εί, κ παντοίων δεινν.

Ν' Ψαλμς

λέησόν με, Θεός, κατ τ μέγα λεός σου κα κατ τ πλθος τν οκτιρμν σου ξάλειψον τ νόμημά μου· π πλεον πλνόν με π τς νομίας μου κα π τς μαρτίας μου καθάρισόν με. τι τν νομίαν μου γ γινώσκω, κα μαρτία μου νώπιόν μού στι δι παντός. Σο μόν μαρτον κα τ πονηρν νώπιόν σου ποίησα, πως ν δικαιωθς ν τος λόγοις σου κα νικήσς ν τ κρίνεσθαί σε. δο γρ ν νομίαις συνελήφθην, κα ν μαρτίαις κίσσησέ με μήτηρ μου. δο γρ λήθειαν γάπησας, τ δηλα κα τ κρύφια τς σοφίας σου δήλωσάς μοι. αντιες με σσώπ, κα καθαρισθήσομαι, πλυνες με, κα πρ χιόνα λευκανθήσομαι. κουτιες μοι γαλλίασιν κα εφροσύνην, γαλλιάσονται στέα τεταπεινωμένα. πόστρεψον τ πρόσωπόν σου π τν μαρτιν μου κα πάσας τς νομίας μου ξάλειψον. Καρδίαν καθαρν κτίσον ν μοί, Θεός, κα πνεμα εθς γκαίνισον ν τος γκάτοις μου. Μ πορρίψς με π το προσώπου σου κα τ πνεμα σου τ γιον μ ντανέλς π' μο. πόδος μοι τν γαλλίασιν το σωτηρίου σου κα πνεύματι γεμονικ στήριξόν με. Διδάξω νόμους τς δούς σου, κα σεβες π σ πιστρέψουσι. Ῥῦσαί με ξ αμάτων, Θες Θες τς σωτηρίας μου· γαλλιάσεται γλσσά μου τν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τ χείλη μου νοίξεις, κα τ στόμα μου ναγγελε τν ανεσίν σου. τι ε θέλησας θυσίαν, δωκα ν· λοκαυτώματα οκ εδοκήσεις. Θυσία τ Θε πνεμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην κα τεταπεινωμένην Θες οκ ξουδενώσει. γάθυνον, Κύριε, ν τ εδοκίᾳ σου τν Σιών, κα οκοδομηθήτω τ τείχη ερουσαλήμ. Τότε εδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ναφορν κα λοκαυτώματα· τότε νοίσουσιν π τ θυσιαστήριόν σου μόσχους.

Κα Κανών.

δή α’ χος πλ. δ’ (γράν διοδεύσας)

σίων μόσκηνος, Πλαν, Νικόλαε πάτερ, σύ γενόμενος, πειδάν, σίως κεκοίμησαι Κυρί ν κδυσώπει πταισμάτων μέ ρύσασθαι.

Πατέρων μόζηλος, Πλαν, Νικόλαε πάτερ διετέλεσας, εράν τήν θείαν τελν σύ Λειτουργίαν καί σημέραι ς οτοι δεόμενος.

Λουόμενος δάκρυσιν, Πλαν, Νικόλαε πάτερ, κατανύξεως γεηρς, προσηύχεσο σιε Κυρί ντειλαμένοις τήν φεσιν δίδοσθαι.

Θεοτοκίον

πάντων τά πταίσματα, Πλαν, Νικόλαε πάτερ, πωμίζεσο ν χαρ καί πσιν πήρκεσας προθύμως τ Θεοτόκω εί προσευχόμενος.

δή γ’. (Ορανίας ψίδος).

Νάξου νήσου βλαστός τε καί παραδείσου δεύτερος μετά Νικοδήμου γένου συνορμώμενος καθικετεύεις νν τόν Σόν Θεόν καί Δεσπότην τος Ναξίοις δίδοσθαι χάριν καί λεος.

γιώτατε πάτερ τς Βουλιαγμένης νθερμος καί το ερο το Προδρόμου θύτης γενόμενος τας ερας σου λιτας τόν Σόν Θεόν κδυσώπει φωτισμόν δωρήσασθαι καί θεον λεος.

Σεραφείμ καί τν λλων Ταγμάτων τρόπον μιμούμενος ζεις ν γ ς κτήμων καί οχ ς νυλος περιουσίαν σου τος συγγενέσι προσνείμας καί τό σόν βαλάντιον πτωχος κενούμενος.

Θεοτοκίον.

Παραμύθιον πσιν μαρτωλος σύ γενόμενος καί τ Θεοτόκ κθύμως σύ προσευχόμενος ν λισσαίου Να τάς γρυπνίας τέλεις καί κ γς νύψωνες πάντα ς νθεος.

δή δ’. (Εσακήκοα Κύριε)

Λύπην πσαν μάκρυνας, τν μυχν ψυχς σου, τε σύ μεινας τς συζύγου δίχα, σιε καί μονήρη βίον πεπόθησας.

πηρνσο Νικόλαε, τς σαρκός σου πσαν τυχόν επάθειαν καί βίωσας ς γγελος πί γς χων ατοκράτορα.

Ναίων, πάτερ Νικόλαε, ν βο δάτων πολλν νίοτε τος ποσίν βρόχοις φθασας Να λισσαίου καί γρύπνησας.

Θεοτοκίον.

ρας πλείστας, πανόσιε, Σο δεήσεις θείας Θε νέφερες, Θεοτόκου δέ νέμενες τήν θερμήν πρεσβείαν προαιτούμενος.

δή ε’. (Φώτισον μς).

Μόνε γαθέ πανοικτίρμων καί φιλάνθρωπε τας Νικολάου λιτας το Πλαν τήν σήν ερήνην νν δός μοι καί φεσιν.

λεος, τνύν, λεμον καί φιλάνθρωπε, τας το σίου νθέρμοις εχας πσι δίδου, καί πταισμάτων τήν συγχώρησιν.

Νόμου, γαθέ, σύ γενόμενος πήκοος νομοθέτησόν με θεαις διδαχας να ερω το Χριστο δόν τήν σφαλτον.

Θεοτοκίον.

λην, γαθή, σύ Παντάνασσά μου Δέσποινα τήν σήν ενοιαν καί θείαν στοργήν Νικολάου τας εχας δίδου μοι, δέομαι.

δή στ’. (Τήν δέησιν).

κέτευε, Νικόλαε πάτερ, Πρόδρομόν τε καί προφήτην λισσαον ος φλογερς, λειτούργεις, παμμάκαρ, τό καθ’ μέραν ς θύτην δεόμενος καί δίδου πσιν τήν εχήν προφητν καί σίων, πανάγιε.

Σο δέομαι, σας πρεσβείαις ρσαι με, μφιβλήστρ το χθρο μπεσόντα καί σφαλ καί σιν τήρησόν με, ν τ ζω τ παρούση, γιε, καί δίδου μοι τήν σήν εχήν να ερω καλν τήν κρόρροιαν.

λεύθερον τν παθν ποίησόν με καί ποικίλων πειρασμν τε καί νόσων σαι τνν κατατρύχουσι σμα μου, τό θνήτον καί φθάρτον τέ καί δείλαιον καί δίδου μοι ρσιν, σχύν καί γείαν καί θείαν βοήθειαν.

Θεοτόκιον.

Πανύμνητε, παναγία πρέσβειρα τας θερμας Νικολάου πρεσβείαις πσιν μν τος οκτρς δεομένοις δίδου πταισμάτων συγνώμην καί φεσιν καί σο τήν θείαν ρωγήν να φύγωμεν κόσμου επάθειαν.

Νικόλαε τήν δαψιλ Κυρίου χάριν λαμβάνων πί μς τούς Ναξίους ταύτην πίχεε καί φώτισον τάς καρδίας πάντων.

χραντε, δι λόγου τν Λόγον νερμηνεύτως, π' σχάτων τν μερν τεκούσα, δυσώπησον, ς χουσα μητρικν παρρησίαν..

ερεύς μνημονεύει•

ετα τ, Κοντάκιον χος β'

Νικόλαε Πλαν παμμακάριστε καί τς Νάξου υέ εκλεέστατε Νικοδήμ, τ το γίου ρους θαυμαστ συμπροσεύχου σαεί πρό το θρόνου το Θεο καί πατρός μν γιε, να σ γενετείρα καί πάσ ψυχ θλί, λεως γένηται τνν καί οκτίρμων, θεοδόξαστε.

Κα εθς τ Προκείμενον. χος δ᾿.

Ο ερες σου Κύριε νδύσονται δικαιοσύνην, κα ο σιοί σου γαλλιάσονται. (γ΄)

Στίχος. Καυχήσονται σιοι ν δόξ, κα γαλλιάσονται π τν κοιτν ατν.

Εαγγέλιον. κ το κατά Λουκν (ιγ’, 1-9)

Τ καιρ κείν, παρσαν τινες παγγέλλοντες τ ησο περ τν Γαλιλαίων, ν τ αμα Πιλτος μιξε μετ τν θυσιν ατν. Κα ποκριθες ησος επεν ατος· δοκετε τι ο Γαλιλαοι οτοι μαρτωλο παρ πάντας τος Γαλιλαίους γένοντο, τι τοιατα πεπόνθασιν; Οχί, λέγω μν, λλ’ ἐὰν μ μετανοτε, πάντες σαύτως πολεσθε. κενοι ο δέκα κα κτώ, φ’ ος πεσεν πύργος ν τ Σιλωμ κα πέκτεινεν ατούς, δοκετε τι οτοι φειλέται γένοντο παρ πάντας τος νθρώπους τος κατοικοντας ν ερουσαλήμ; Οχί, λέγω μν, λλ’ ἐὰν μ μετανοήσητε, πάντες μοίως πολεσθε. λεγε δ ταύτην τν παραβολήν· συκν εχέ τις ν τ μπελνι ατο πεφυτευμένην, κα λθε ζητν καρπν ν ατ, κα οχ ερεν. Επε δ πρς τν μπελουργόν· δο τρία τη ρχομαι ζητν καρπν ν τ συκ ταύτ, κα οχ ερίσκω· κκοψον ατήν· νατί κα τν γν καταργε; δ ποκριθες επεν ατ· κύριε, φες ατν κα τοτο τ τος, ως του σκάψω περ ατν κα βάλω κόπρια. Κν μν ποιήσ καρπόν· ε δ μήγε, ες τ μέλλον κκόψεις ατήν.

Δόξα. χος β'

Τας το σου σίου, πρεσβείαις, λεμον, ξάλειψον τ πλήθη, τν μν γκλημάτων.

Κα νν.

Τας τς Θεοτόκου, πρεσβείαις, λεμον, ξάλειψον τ πλήθη, τν μν γκλημάτων.

Στίχ. λέησόν με, Θεός, κατ τ μέγα λεός σου, κα κατ τ πλθος τν οκτιρμν σου ξάλειψον τ νόμημά μου.

Προσόμοιον. χος πλ. β’. (λην ποθέμενοι).

λην ποθέμενος Θε Πλαν τν καρδίαν παμμάκαρ Νικόλαε κ παιδός πόθησας ζν ς ριστα καί κατηκολούθησας μετά σήν χηρείαν ερέως τ λειτούργημα κα τ πάγγελμα το πνευματικο πατρός, κα ρίστευσας ν θαύμασι πλείστοις καί στάσεσι παννύχοις, ερέ, ορανοφάντορ πατρ μν, θεν σε γεραίρομεν.

Τ. Σσον Θες τν λαν σου, κ.τ.λ.

δή ζ’. (Ο κ τς ουδαίας).

μν τν σ μνούντων, πάτερ θεοφόρε γενο εήκοος κα δέξαι τς δεήσεις κα ξομολογήσεις τν Ναξίων οίδιμε κα πσι δίδου χαρν κα ποθητν γείαν.

Ρεόντων τν το βίου ποδήμησας πάτερ κα κολούθησας τος χνεσι Κυρίου καί Σωτρος το κόσμου καί Ατ προσανέθηκας τν εράν σου ψυχν μιμούμενος πατέρας.

Καρδίαν σου σίαν καιομένη παύστως σ προσαπέδειξας τ πόθ το Κυρίου, ς λαμπάδα ν σκότει, καί εράτευσας γενόμενός τε λειτουργός θαυματουργός καί μύστης.

Θεοτοκίον.

μο το τρισαθλίου τς δεήσεις προσδέχου Μτερ πάναγνε λιτας το Νικολάου, το Πλαν, το Ναξίου κα νν νάγαγε τν ατησίν μου σ Υἱῷ να ρυσθ το πλάνου.

δή η’. (Τν Βασιλέα).

Σμ σου, πάτερ, ταπεινν ν νηστείαις χαμευνίαις, γρυπνίαις λλαις, πολλας κακοπαθείαις, μίλεις μετ’ γγέλων.

Επί τν τοίχων προσκυνν τος γίους, σο τ δέμας τ μικρν κατεγέλας βλέπων, ς κενοι τεινν σοι τος πόδας.

Ναξίων δμοι καί Παρίων σαύτως προσκυνομεν τ Να Νικολάου νπερ νν προδήλως γείραμεν κ πόθου.

Θεοτοκίον.

δε Παρθένε, Θεοτόκε Μαρία, Νικολάου το Πλαν τ τεκνία κα δς δ το Υο σου τν θεαν προστασίαν.

δή θ’. (Κυρίως Θεοτόκον).

Κυρίως τν Ναξίων λας κα θηνν τε συμπατριται κα φίλοι Χριστο το Θεο σ νυμνούμεν παύστως Πλαν Νικόλαε.

ρίων τν τς Νάξου, θηνν τε πίσης μακράν ξλθεν φήμη σου Πάτερ Πλαν κα σο προσέτρεχον πάντες κ πεποιθήσεως.

Δίδου μοι τήν σήν χάριν σιώτατε πάτερ, κα τ σν λεος δέομαι θεε Πλαν ν΄ ερω λύσιν πταισμάτων τν συνθλιβόντων με.

Παρθένε Θεοτόκε, χραντε Μαρία, σύν Νικολά δυσώπει Χριστόν τόν Θεόν το εαρέστως με πράττειν θεα προστάγματα.

Τ ξιον στίν. Μεγαλυνάρια.

Τν ν ερεσι τερατοργον κα τν ν λευΐτας νεξάντλητον λειτουργόν πεντήκοντα χρόνους εχόμενον Κυρί Νικόλαον τν νέον πάντες τιμήσωμεν.

Τν τς νήσου Νάξου νέον βλαστν κα τν θηναίων ερώτατον λειτουργόν, Πλανν τν πατέρα κα θεον ριστέα ν μνοις πανεύφημοις νν καταστέψωμεν.

Τν Παπαδιαμάντη μόφρονα κα Μωραϊτίδη φίλον μπιστον κλεκτν τν θεον ποιμένα ες λισσο πεδία κα Βουλιαγμένης δήπου νν εφημήσωμεν.

Τν τς γκρατείας μύστην τρανόν κα τς γρυπνίας τν ραον μυσταγωγν τν ν σχάτοις χρόνοις βιώσαντα μέμπτως Νικόλαον τν θεον νευφημήσωμεν.

Τν ποσν βρόχοις π βροχν βαδίζοντα φθάσαι λισσαίου ν τ Να κα πλείστοις ν λλοις σημείοις τν δειχθέντα θαυματουργν πατέρα συνεορτάσωμεν.

Πσαι τν γγέλων α στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, ποστόλων δωδεκάς, ο γιοι Πάντες, μετ τς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, ες τ σωθναι μς.

Τρισάγιον.

Κα τ τροπάριον. χος α᾿.

Τς το πλάνου παγίδας κφυγών ερώτατε, πλανς πορεύθης διά βίου πατήρ μν, Νικόλαε οίδιμε Πλαν, οράνια χαρίσματα λαβών, γρυπνίαις κα νηστείαις, ερουργν σίως τ Κυρί σου* ν περ καθικετεύων κτενς, Νάξιον εράτευμα, πρέσβευε δωρηθναι κα μν τ θεον λεος.

ερεύς μνημονεύει, κα ν τ πολύσει τ παρν προσόμοιον. χος β᾿ τε κ το ξύλου Σε νεκρν.

Δετε νν κατίδωμεν πιστο θαμα συντελούμενον μέγα ν τος σχάτοις καιρος κ τς Νάξου γιον νέον φανέντα μν τν Πλανν τν Νικόλαον, τν θαύμασι πλεστοις τος γίους φθάσαντα τν παλαιν γενεν κα τν θαυμαστώσαντα τοτον γιον Θεν κα Πατέρα πάντες εγνωμόνως συνδοξάσωμεν.

χος πλ. Δ΄
Δέσποινα, πρόσδεξαι τ
ς δεήσεις τν δούλων σου, κα λύτρωσαι μς, π πάσης νάγκης κα θλίψεως.
χος Β΄
Τ
ν πάσαν λπίδα μου ες σ νατίθημι, Μτερ το Θεο, φύλαξον μ π τν σκέπην Σου.

Δι’ εχν...

Νικόλαέ μου κλεινέ Νάξου

Νικόδημον δέξαι γράψοντά σοι Κανόνα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου