Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

Ακολουθία Αγιας Σκέπης




νάµνησιν πιτελοῦµεν τς γίας Σκέπης τς περαγίας Δεσποίνης ἡµῶνΘεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας*. (28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ)

* κολουθία ατη, ποιηθεσα π το ν γί ρει σµατογράφου Μοναχο Γερασίµου Μικραγιαννανίτου,νεκρίθη π τς ερς Συνόδουτς κκλησίας τς λλάδοςν τ συνεδρί Ατς τς 21ης κτωβρίου 1952, καθ' ν κα πεφασίσθη συνεορτασµς τς ορτς τς γίας Σκέπης τς περαγίαςΘεοτόκου µτ τς θνικς ορτς τν Νικητηρίωντς 28ης κτωβρίου.(Α Συνοδικα γκύκλιοι, Τόµος Β', θναι 1956, σελ. 649).
ΕΙΔΗΣΙΣ
** *
Ε τύχοι ορτ ν Κυριακ, κολουθία ψάλλεται κατ τν ΤυπικνΔιάταξιν τς ορτς τνΕσοδίων τςΘεοτόκου. (ΒλέπεΤυπικν 21ης Νοεµβρίου§ 8).

ΕΙΣ ΤΌΝ ΜΙΚΡΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

στῶµεν Στίχους δ´, καψλλοµεν τΣτιχηρπροσόµοια.
χoς α´. Τν ορανίων ταγµάτων.
Τνρθοδόξων λλήνων παντσστηµα, τν παναγίαν Σκέπην, τς γνς Θεοτόκου, ὑµνσωµεν προθύµως καὶ ἐν χαρᾷ, πρς ατν κβοσωµεν· χαρε Παρθένε βοήθεια σφαλής, καθερµὴ ἡµῶν ντίληψις.

σπερ ρρύσωΠαρθένε τν Βυζαντίδα ποτέ, τσῇ ἁγίΣκέπῃ, πολυτρόπων κινδύνων· οτω κανν τν νέον Κόρη λαόν, τοσοῦ Ἔθνους πήλλαξας, ἐπιδρομς Θεοτόκελλοεθνος, τῇ ἐκφάνσει τς ενοίαςσου.

πρλίου κτνας τς θείας Σκέπης σου, αδωρεαπλουσίως, ἀπαστρπτouσι πσι, καλύουσι τν νύκτα τνπειρασμν, καερήνην καλύτρωσιν, κασωτηρίαν βραβεύουσιν ληθῆ,Θεοτόκε τος μνοσι σε.


Τῇ ἀρωγτς σς Σκέπης πιστς θαρρήσαντες, καττν πολεμίων, νίκης τρόπαιον ραν, Παρθένε Θεοτόκε σςλαός, ἀληθς ὁ ἀπλεκτος· θεν δν χαριστήριον ν χαρᾷ, ἀναμέλπειτπρονοίσου.
Δόξα. Κανν. Ἦχος α'.
Τςκατ' ἀξίαν μνήσει, τν περὶ ἡμς σου προμήθειαν, Θεοτόκε ειπάρθενε; Σκέπουσαγρ μς τκραταισου Σκέπῃ, πολυειδν λυτροσαι συμφορν, κασυμμαχοσα οράτως, ἐν ψηλβραχίονι, τν πολεμίωνκαταράσσεις τάς φάλαγγας, καθαυμαστς θύνεις, ἢν ρετήσω κληρονομίαν σου· θεν μνομεν τν χάριν σου, εχαριστίας φωνας, καὶ ἐν κατανύξει ψυχςβομεν σοι‧ Σκέπε πάντοτε κ πάσης πειλς, ἡμς Δέσποινα, ὅτι μετΘεν τάς λπίδας σοινεθέμεθα.

πστιχα
χος β'. Οκοςτοῦ Ἐφραθᾶ.
Σκέπηχριστιανν, ὑπάρχεις Θεοτόκε, τν εσεβλαόν σου, σκέπουσα καφρουροσα, ἐκ πάσης περιστάσεως.

Στίχ. Τπρόσωπόν σου λιτανεύσουσιν οπλούσιοι τολαοσου.

τε ντναῷ, τν Βλαχερνν κατεδεν, ὁ Ὅσιος νδρέας, σκέπουσν σε Παρθένε, τος εσεβες θαύμασε.

Στίχ. Μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός σου ν πάσγενεκαγενεᾷ.

πλωσον φ' ἡμς,τν Σκέπην σου Παρθένε, κασκέπασον αλως, ἐκ πάσηςδυσπραγίας, λαν τνχριστεπώνυμον.
Δόξα. Τριαδικόν.
Φύσις τρισσολαμπής, Πάτερ Υἱὲ καΠνεμα, ὑπέρθεε Θεότης, οκτείρησον Οκτρμον, ττν χειρν σου ποίημα.
Κανν. Θεοτοκίον.
λπισεν στρατός, τσκέπσου Παρθένε, καὶ ἰσχυρς ράθη, τος πιτιθεμένοις, τκράτει τς σχος σου.

Νν πολύεις. ΤΤρισάγιον.
Τὸ Ἀπολυτίκιον κτοΜεγάλου σπερινοῦ.
Καὶ Ἀπόλυσις.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

Μεττν Προοιμιακόν, τό, Μακάριος νήρ. Ες δτό, Κύριε κέκραξα, στμεν Στίχους ς', καψάλλομεντὰ ἑξς Προσόμοια.
χος α'. Ὢ τοπαραδόξου θαύματος!
τοπαραδόξουθαύματος! ὡς νεφέλην φωτός, ἐφαπλοῖ ἑκάστοτε, τν Σκέπηντν αυτς, ἡ Θεοτόκος γνή, κασκέπει περιφανς, τμητρικπρομηθείκαχάριτι, ἐκ πάσης πιβουλς, τος πρς ατν φορντας κακρζοντας‧ Κεχαριτωμένη χαρε, σκέπηκαβοήθεια, τοσοῦ Ἔθνους Παρθένε, τοπιστς σε μεγαλύνοντος.
Βαβατν σν θαυμασίων γνή! Σγρ παραδόξως, ἤπλωσας τνΣκέπην σου, καὶ ἔσκεπες θαυμαστς πόλιν τν νασσαν‧ ρτίως δὲ ἐμφανς, τς φωτοφόρου σου Σκέπης τχάριτι, διέσωσας πειλς, ἐπερχoμένης λαν τν Χριστώνυμον. Ὅθενσοι χαριστηρίους, ανους ναμέλποντες, τν πολλν σου θαυμάτων, μνείαν γομενγηθόμενοι.
Τνπρς μς σου προμήθειαν, οἱ Ἑλλήνων παδες, Δέσποινα κηρύττομεν, ὑμνοντεςτν μητρικήν, κηδεμονίαν σου‧ ρχθεν γρ σuμπαθς, ὑπτν Σκέπην τν σν μς θηκας, κακλρόν σου κλεκτόν, τεαγς μνΓένος νέδειξας. Ὅθεν Κεχαριτωμένη, χαρε σοι κραυγάζομεν, κατς θείας σου Σκέπης, μεγαλύνομεντάς χριτας.
Προσόμοια τερα. Ἦχοςδ'. Ὡς γενναον ν Μάρτυσιν
ς τςΣκέπης σου γοντες, τννάμνησιν χραντε, τν σν μεγαλύνομεν γαθότητα‧τι κ πάσης στενώσεως,λυτροσαι τὸ Ἔθνος σου, καὶ ἐθνν πιδρομς, καπαρέχεις κάστοτε, χάρινφθονον, τος μνοσι τξένα μεγαλεα, τς σς δόξης Παναγία, κατν θαυμάτων τμέγεθος.
Θαυμαστς πάλαι πλωσας, ἀοράτωςτν Σκέπην σου, κατν πόλιν σκεπες τν βασίλειον, ἀλλκανν ναργέστατα, ἡμς σκέπεις χραντε, καφρουρες κασυντηρες, τν καινν Κόρη κλρόν σου, πάσηςθλίψεως· διτοτο μνομέν σου τς Σκέπης, τδωρήματα Παρθένε, κατν σραι ντίληψιν.
Πολλαχς Κόρη οδαμεν, καλαμπρς τεθεάμεθα, τς γίας Σκέπης σου τνκδήλωσιν, ἐν τεκμηρίοις καθαύμασιν, ἡμν διαλάμπουσαν, καὶ ἐν δάκρυσι θερμος, τν πολλν σου χρηστότητα,ἐδοξσαμεν‧ τι σζεις μς ν τος κινδύνοις, καπαρέχεις εφροσύνην, τος θλιβομένοις καπάσχουσι.
Δόξα. Κανν. χος πλ. β'.
Σήμερον πιστς λαός σου Θεοτόκε, ὂνθνος γιον, καπεριούσιον κλρον πεφήνω, τς σς Σκέπης γεραίρειτν χάριν, χαριστηρίους δων σοι δάς‧ Σγάρ, ομόνον ν παρχημέναις γενεας, θαυμαστκαπαράδοξα ν μν εργάσω, ἀλλκανν μς,σκέπεις καὶ ἰθύνεις, καὶ ἐπιδραμόντων πήλλαξας χθρν, καεφροσύνης πλησας τάς ψυχςμν. Ὁμολογομεν τοίνυν τν χάριν, κατφωταυγεσου Σκέππροστρέχοντες, θερμςβομεν‧ χρι τερμάτων αἰῶνος, σκέπε Παντάνασσα, τοςνενδοιάστως πιβοωμένους σου.

Εσοδος. Φςλαρόν... ΤΠροκείμενον τς μέρας, κατὰ Ἀναγνώσματα.
ριθμν τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ.θ' 15-23)
Καὶ ἐγένετοτῇ ἡμέρᾳ ᾗ ἐστάθη σκηνή, ἐκάλυψεν νεφέλτν σκηνήν, τν οκον τομαρτυρίου. Κατὸ ἑσπέρας ν πτς σκηνς ς εδος πυρς ως πρωί. Οτως γίνετο διαπαντς·νεφέλη κάλυπτεν ατν μέρας, καεδος πυρς τν νύκτα. Καὶ ἡνίκα νέβη νεφέλη πτς σκηνς, καμεττατα πραν ουοὶ Ἰσραήλ. Καὶ ἐν ττόποὗ ἂν στη νεφέλη, ἐκεπαρενέβαλονουοὶ Ἰσραήλ. Διπροστάγματος Κυρίου παρεμβαλοσιν ουοὶ Ἰσραήλ, καδιπροστάγματος Κυρίου παροσι. Πάσας τάς μέρας, ἐν ας σκιάζει νεφέληπτς σκηνς, παρεμβαλοσιν ουοὶ Ἰσραήλ. Καὶ ὅταν φέλκηται νεφέλη πτς σκηνς μέρας πλείους, καφυλάξονται ουοὶ Ἰσραλ τν φυλακν τοΘεοῦ. Καομὴ ἑξάρωσι. Καὶ ἔσται ταν σκεπάζῃ ἡ νεφέλημέρας ριθμῷ ἐπτς σκηνς, διφωνς Κυρίου παρεμβαλοσι καδιπροστάγματοςΚυρίου παροσι. Καὶ ἔσται ταν γνηται νεφέλη φ' ἑσπέρας ως πρωκαὶ ἀναβῇ ἡ νεφέλη τπρωί, καὶ ἀπαροσιν μέρας νυκτός. Μηνς μέρας πλεοναζούσης τς νεφέλης σκιαζούσης π' ατς, παρεμβαλοσιν ουοὶ Ἰσραήλ, καομὴ ἀπάρωσιν. Ὅτι διπροστάγματος Κυρίου παροσι. Τν φυλακν Κυρίου φυλάξαντοδιπροστάγματος Κυρίου ν χειρΜωυσῆ.

Τς ξόδου τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. μ' 15-32)
γένετο ν τμηντπρώτῳ, τδευτέρῳ ἔτει, ἐκπορευομένων τνυἱῶν σραλ ξ Αγύπτου, νουμηνία στάθη σκηνή. Καὶ ἔστησε Μωυσς τν σκηνήν, καὶ ἐπέθηκε τάς κεφαλίδας, καδιενέβαλε τος μοχλούς, καὶ ἔστησε τος στύλους. Καὶ ἐξέτεινε τάς αλαίας πτν σκηνήν, καὶ ἐπέθηκε τκατακάλυμμα τςσκηνς π' ατν νωθεν, καθσuνέταξε ΚύριοςτΜωυσῇ. Καλαβν τμαρτύρια νέβαλενες τν κιβωτόν. Καὶ ὑπέθηκε τος διωστραςπτν κιβωτόν, καεσήνεγκε τν κιβωτν ες τν σκηνήν, καὶ ἐπέθηκετκατακάλυμμα τοκαταπετάσματος, καὶ ἐσκέπασε τν κιβωτν τομαρτυρίου, ὂν τρόπονσυνέταξε Κύριος τΜωυσῇ. Καὶ ἐπέθηκε τν τράπεζαν εςτν σκηνν τομαρτυρίου, τπρς Βορρν ξωθεν τοκαταπετάσματοςτς σκηνς. Καπροσέθηκεν π' ατς ρτους τς προθέσεως ναντι Κυρίου, ὂντρόπον συνέταξε Κύριος τΜωυσῇ. Καὶ ἔθηκε τν λυχνίαν εςτν σκηνν τομαρτυρίου, ες τκλίτος τς σκηνς τπρς νότον. Καὶ ἐπέθηκε τος λύχνους ατς ναντι Κυρίου, ὂν τρόπον σuνέταξεΚύριος τΜωυσῇ. Καὶ ἔθηκετθυσιαστήριoν τχρυσον ν τσκηντομαρτυρίου πέναντιτοκαταπετάσματος, καὶἐθυμίασεν π' ατοθυμίαμα τς σuνθέσεως, καθάπερ συνέταξε Κύριος τΜωυσῇ. Κατθυσιαστήριοντν καρπωμάτων θηκε παρτάς θύρας τς σκηνς. Καὶ ἔστησε τν αλν κύκλτς σκηνς κατοθυσιαστηρίου. ΚασυνετέλεσεΜωυσς πάντα τὰ ἔργα. Καὶ ἐκάλυψεν νεφέλη τνσκηνν τομαρτυρίου. Καδόξης Κυρίου πλήσθη σκηνή. Καοκ δυνάσθη Μωυσς εσελθεν ες τν σκηνν τομαρτυρίου, ὅτι πεσκίαζεν π' ατν νεφέλη, καδόξης Κυρίου νεπλήσθησκηνή. Ἡνίκα δ' ἂννέβη νεφέλη πτς σκηνς, ἀνεζεύγνυσαν ουοὶ Ἰσραηλ σν τῇ ἀπαρτίατν.Εδμὴ ἀνέβηνεφέλη, οκ νεζεύγνυσαν ως μέρας, ἧς νέβη νεφέλη. Νεφέλη γρ ν πτς σκηνς μέρας, καπρ ν π' ατςνυκτς ναντίον παντςσραήλ, ἐν πάσαις ταςναζυγας ατν.

Προφητείας εζεκιλτὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. μγ' 27, μδ' 1-4)
σται πτς μέρας τς γδόης καὶ ἐπκεινα, ποιήσουσιν οἱ ἱερες πτθυσιαστήριον τὰ ὁλοκαυτώματα μν, καττοσωτηρίου μν‧ καπροσδέξομαι μς, λέγει Κύριος. Καὶ ἐπέστρεψμε καττν δν τς πύλης τν γίων τς ξωτέρας, τς βλεπούσης κατὰ ἀνατολάς, καατη ν κεκλεισμένη. Καεπε Κύριος πρς με‧ πύλη ατη κεκλεισμένησται, οκ νοιχθήσεται, καοδες μδιέλθδι' ατς τι Κύριος Θες σραλ εσελεύσεται δι' ατς, καὶ ἔσται κεκλεισμένη. Διότι ὁ ἡγούμενος οτοςκαθήσεται ν ατῇ, τοφαγεν ρτον ναντίον Κυρίου. Καττν δν Αλμ τς πύλης εσελεύσεται, κακαττν δνατοῦ ἐξελεύσεται. Καεσήγαγμε καττν δντς πύλης τς πρςΒορρν, κατέναντι τοοκου, καεδον, καὶ ἰδοπλήρης δόξης οκοςτοΚυρίου.

Ες τνΛιτήν. Ἰδιόμελα.
χος α'.
Εφραίνουν Κυρίῳ, ἡ Χριστώνυμος λλάς, ὡς σκεπομένη τΣκέπῃ, τς πανυμντου Θεοτόκου‧ς γρ νεφέλην φωτεινήν,ἀοράτως ατν φαπλοσα, ἡ τοῦ ἀδύτου φωτς μήτηρ, κύκλσε περιβάλλεικαπανταχόθεν σε σκέπει, καασθητν κανοητν πολεμίων, ἐπερχομένωνκατσοῦ, τάς φάλαγγας κτρέπει. Ὅθεν τν δοθεσαν σοιχάριν, διαπρυσίφωνκήρυξον, κατν σκέπουσν σε Παρθένον, μεγαλοφώνως μνησονβοσα‧ Χαρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετσοῦ, ὁ παρέχωντκόσμδισοτμέγα λεος.
χος β'
ς πέρλαμπροςνασσα, τῷ Ὁσίῳ Ἀνδρέτεθέασαι, ἐν τνατν Βλαχερνν πιφανεσα, ἀοράτως Θεοτόκε, κατν μν Βασιλίδα πόλιν σκέπασας, τῇ ἀναπτύξει τς Σκέπηςσου, ἡμς δχαρς πλήρωσας, τῇ ἐνεργείτς ρωγς σου. Ἀλλ' ὦ Παρθένε πανύμνητε, σκέπη μν καβοήθεια, ἐκ πάσηςπιβουλς σινς φλαττε, τΓένος μν δεόμεθα.
χος γ'
Πάλαι μν νεφέλη κάλυπτε, τν σκηνν τομαρτυρίου, προτυποσαΠαρθένε, ττελεσθνσοι μυστριον‧ νν δὲ ἡἀστραπόμορφος Σκέπη σου, περικαλύπτει κασκιάζει, ὡς ρνις τὰ ἑαυτς νοσσία, τν χριστεπώνυμον λαόν, τνθερμς σοι πρoστρέχoντα‧κατοτο μφανς πεποίηκας, τῇ ἀνασσούσπόλει, δι' ἐμφανεας πορρήτου, τν πρς μς σου χρηστόστητα φανερώσασα. Ὅθεν μνείαν τούτουτελοντες, τάς πολλςσου εεργεσίας κηρύττομεν, κατν περὶ ἡμς κηδεμονίαν σου‧ τι σζειςκάστοτε, ἡμς κ πάσης θλίψεως.
χος δ'
Σκέπη σου Θεοτόκε Παρθένε, ὑπρ τάς λιακς αγς κλάμπουσα, ἔνδοξά τε καὶ ἐξαίσια, θαυμαστκασωτήρια, ες περιποίησιν μν περγάζεται‧ τν γρ Βασιλίδα πόλιν, πάλαι πολλάκις διέσωσεν, ἀδοκήτων κινδύνων κασυμφορν, ὑπερφυς θαυματουργοσα‧ νν δὲ ἡμς Πανάχραντε, πάσης στενώσεως ξαίρει, καδρόσον ναψυχς παρέχει, καθυμηδίαν ν τας θλίψεσι, τσπλουσίχρηστότητι‧ ς τθαυμάσιακροτοντες, ἑόρτιόν σοι ανεσιν προσάγομεν, καὶ ἐκψυχς βομέν σοι· Μὴ ἀντανέλς φ' ἡμν, τν προστασίαν σουΚόρη, ἀλλσκέπε καφρούρει, ἡμς τν κληρουχίαν σου.
Δόξα. Κανν.χος πλ. α'.
Σήμερον παντάνασσα Μητροπάρθενος, τνφωτμορφον ατςΣκέπην ναπετάσασα, μητρικς περισκέπει, τΓένοςμν‧ δετε ον λλήνων παδες, κακαθαρνοκατοπτεύσωμεν, τν δαψιλτς Θεοτόκου, πρς μς προμθειαν‧ τι γγς μν τυγχάνει, ἐν εκαιρίαις καθλίψεσι, καὶ ἀσφαλς μς διέπει, πρς τν σκοπν τς νω κλήσεως, καχάριν καὶ ἔλεος μν πρυτανεύει, οα ΜήτηρΘεοῦ, κασωτηρίαν αώνιον.

Ες τν Στίχον, Στιχηρπροσόμοια.
χος πλ. α'. Χαίροις σκητικν.
Χαίροις Θεογενντορ γνή, τς γαθότητος πηγὴ ἡ ἀκένωτος, Ἑλλήνων θεία σκέπη, καπροστασία θερμή, καπαραμυθίαν τας θλίψεσι‧ πρςσγρ Πανάμωμε, καταφεύγομενπάντοτε, κασωτηρίαν καερήνην καλύτρωσιν, τσχάριτι, ἀληθς κομιζόμεθα‧ θεντς θείας Σκέπης σου, ὑμνομεν τθαύματα, κατς προνοίας σου Κόρη, τος οκτιρμος μεγαλύνομεν, δι' ὧν εσζεις, περιστάσεων ποικίλων, τος πεποιθότας σοι.

Στίχ.γίασε τσκήνωμα ατοῦ ὁ ὕψιστoς.
φθης νθεωρίλαμπρᾷ, οάπερ νασσα γνὴ ὑπερκόσμιος, Ἀνδρέτθεοφόρῳ, ἐν Βλαχερνν τναῷ, σκέπουσα ἀΰλως τν μερίδασου‧ διτούτου γοντες,ἐτησίαν νάμνησιν, τμεγαλεα, ἀνυμνομεν τς δόξης σου, καβομέν σοι, ὁ λαός σουΠανάχραντε‧ σκέπε καδιαφλαττε, Παρθένε τΣκέπσου, ος περ οκείαν μερίδα, πάλαι μς Κόρη δειξας, παρέχουσα πσιν, εφροσύνην καερήνην, καμέγα λεος.
Στίχ. Τπρόσωπόν σου λιτανεύσουσιν οπλούσιοι τολαοῦ.
Σκέπη τφωταυγεσου γνή, κατῇ ἐλπίδι τς στερρς πρoστασίας σου, θαρρήσας νενδοιάστως, ὁ εσεβς σου λαός, τν χθρν τθράσος τροπώσατο‧ διχαριστήριον, ἀναμέλπει σοι ανεσιν, κατς σς Σκέπης, ἑορτν τν πέρλαμπρον, ἄγει σήμερον, καθερμς Κόρη κράζει σοι‧ Σμουσκέπη καπρόμαχος, καμέγα προπύργιον, κασὲ ὑμνΠαναγία, τχάριτί σου σζόμενος, ἀλλκαμελλόντων, θλιβερν πειρατηρίων, ῥῦσαμεΔέσποινα.
Δόξα. Κανν. χος πλ. δ'.
ΤςΣκέπης σου τς σωστικς,απολλαπλαὶ ἐκδηλώσεις, περτὸ Ἔθνος σου χραντε, πσαν κον καταπλήττουσι. Σγρ πάλαι τε κανν, ἐν παντκαπάντοτε προφθάνεις, καπάσηςστενώσεως, ἡμς παλλάττεις, ος οδας τρόποις φιλάγαθε. ΔιΠαvύμνητε Δέσποινα, μπαύσδεικνύουσα μν, τὰἀρχαα λέη σου,ἄχρι τερμάτων αἰῶνος, ὅτι σόν σμεν ποίμνιον.

Νν πολύεις. ΤΤρισάγιον, κατὸ Ἀπολυτίκιον.
χος α'. Τς ρήμου πολίτης.
Τς Σκέπηςσου Παρθένε, vuμνομεν τάςχαρίτας, ν ςφωτοφόρον νεφέλην, φαπλοςπρννοιαν, κα σκέπειςτν λαόνσου νοερς, κ πάσηςτν χθρνπιβουλς. Σ γρ σκέπην κα προστάτιν κα βοηθόν, κεκτήμεθα βοντές σοι· Δόξα τος μεγαλείοις σου γνή, δόξα τ θεί Σκέπ σου, δόξα τ πρς μς σου, προμηθεί χραντε.
τερον. Ἦχος πλ. δ', Θεοτόκε ειπάρθενε.
Θεοτόκεειπάρθενε, τν γίαν σοΣκέπην, δι' ἧς περισκέπεις, τοςες σὲ ἐλπίζοντας, κραταιν τῷ Ἔθνει σου καταφυγνδωρήσω‧ τι ς πάλαικανν θαυμαστςμς σωσας, ὡς νοητνεφέλη, τν σν λαν περιβαλοσα. Διδυσωπομεν σε, ερήνην τπολιτείσου δώρησαι, κατας ψυχας μν τμέγα λεος.
Καὶ Ἀπόλυσις.

ΕΙΣ ΤΌΝ ΟΡΘΡΟ

Μεττνα' Στιχολογίαν, Κάθισμα. χος α'. Τν τάφον σου Σωτήρ.
ΤνΣκέπην σου γνή, τνγίαν μνομεν, τν σκέπουσαν μς, ἐν παντκαφρουροσαν, ος κλρόν σου νέδειξας, καμερίδα πλεκτον, ἀγαθότητι, καμητρικσuμπαθείᾳ. ἈλλΔέσποινα, καὶ ἐν μελλούσῃ ἀνάγκῃ, ἡμς διαφλαττε. (Δς)
Μεττν β' Στιχολογίαν, Κάθισμα.
χος δ'. Ταχπροκατάλαβε.
ξέστη ς βλεψεν, ἐν Βλαχερνν τναῷ, Ἀνδρέας ὁ Ὅσιος, σὲ ἐφαπλούσανμν, τν θείαν σθτά σου, οσαν κεσε Κόρη, ἱερς τηρουμένην, πσι δφανεροσαν, τς σς σκέπης τν χάριν, δι' ἧς σκέπεις κασζειςμς πάσης θλίψεως. (Δς)

Μεττν Πολυέλεον, Κάθισμα.
χος πλ. δ'. Τν Σοφίαν καΛόγον.
Τνγίαν σου Σκέπην καθαυμαστήν, ἣν τύπου νεφέλη νομική, ἁπλοσα κστοτε, περιβάλλεις τὸ Ἔθνοςσου, προσατενίζον Κόρη, τσῇ ἀγαθότητι, κατν βοήθειάν σου εὶ ἐκδεχόμενον, ἣν δίδου Θεοτόκε, καὶ ἐχθρν τν μανίαν, ἀπότρεπε πάντοτε, ἀφ' ἡμν τν μνούντων σου, τν θαυμάτωντμέγεθος, πρεσβεύουσα τσΥἱῷ καΘεῷ, τν πταισμάτων δοναι μν φεσιν, τος ορτάζουσι πόθῳ, τν πάμφωτονΣκέπην σου. ( Δς)

ΤΑ' Ἀντίφωνοντοδ' Ἤχου κατΠροκείμενον.
Μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός σου ν πσγενεκαγενε
Στίχ. Σκεπασθήσομαι ν τσκέπτν πτεργων σου
Εαγγέλιον τοῦ Ὄρθρουτς η' Σεπτεμβρίου.
Ν' Ψαλμός. Ετα
Δόξα. Τας τςΘεοτόκου ...
Κανν. Τας τς Παναχράντου ...
Στίχ.λέησον μέ, ὁ Θεός, καττμέγα λεός σου ...
διόμελον. Ἦχος πλ. β'.
Σήμερον πανύμνητος Παρθένος, τνφωταυγατς Σκέπηνφαπλώσασα, τοςπιστος ριδήλως δήλωσε, τν πλουσίαν ατς ενοιαν, ἐν εκαιρίαις καθλίψεσι‧ θεντν χάριν ατς ανοντες, οπαρ' ατς σκεπόμενοι, ἐν εφροσύνβοσωμεν‧ Χαρε ΚεχαριτωμένΘεοτόκε, ἡ σζουσα τΓένος μν, καὶ ἀσφαλς περιεποσα, καὶ ὁδηγοσα πρς δν σωτήριον.

Ετα ψάλλονται οπαρόντεςδύο Κανόνες τς Θεοτόκου.
Κανν πρτος, οὗ ἡ Ἀκροστιχς
Σεἶ, Παρθένε, Ἑλλάδοςσκέπη. Γερασίμου.
δα'. Ἦχοςδ'. Ὁ Ερμός.
» Ἀνοίξω τστόμα μου καπληρωθήσεται πνεύματος, καλόγον ρεύξομαι τβασιλίδι Μητρί, καὶ ὀφθήσομαι, φαιδρς πανηγυρίζων, καὶ ᾄσω γηθόμενος, ταύτης τθαύματα. (Δς)

Σοφίαν παρσχου μοι, ὡς τοΘεομήτηρ χραντε, καλόγον μοι δώρησαι, ἵνα μνήσωφαιδρς, τθαυμάσιατς σς γίας Σκέπης, δι' ἧς σκέπεις πάντοτε, τος σγεραίροντας.

ψόθεν φήπλωσας, τν στραπόμορφον Σκέπην σου, νεφέλην ς πάμφωτον κακατεκάλυψας, οτν πόλεων, τν βασιλίδα μόνον, ἀλλ' ἅπαντὸ Ἔθνος σου τχριστεπώνυμoν.

ώρακε πάλαι σε, ἐν πορρήτθεάματι, Ἀνδρέας ὁ Ὅσιος ν Βλαχερνν τναῷ, περισκέπουσαν, Ἁγντῇ ἀναπτύξει, τς θείας σθτός σου, κόσμου τπέρατα.

σχνπροσμάχητον, ττοσοῦ Ἔθνους στρατόπεδον, λαβν κ τς Σκέπης σου, κατετροπώσατο, ἐχθρνφάλαγγας, καὶ ἦρε λαμπρννίκην‧ διμέλπει Δέσποινα, τμεγαλεα σου.

Κανν δεύτερος, οὗ ἡ Ἀκροστιχίς‧
Σκέπην μνέω τς Θεοτόκου. Γερασίμου.
δα'. Ἦχοςπλ. δ'. Ἁρματηλάτην Φαραώ.
Σκέπητοκόσμου καθερμὴ ἀντίληψις, Παρθενομτορ γνή, ἡ τν Θεν Λόγον, ἀπορρήτως τέξασα, τσπλουσίχάριτι, τράνωσόνμου τν γλσσαν, ᾀσματικς μεγαλύνοντος, τν πανυπερθαύμαστoν Σκέπην σου.

Κεκοσμημένη κροσσωτος τοΠνεύματος, ὡς βασιλς τοπαντός, καὶ ὑπρ λίου, τάς αγς στράπτουσα, ὡράθης καὶ ἐφήπλωσας, νοερς τν σν Σκέπην, κατν λαόν σου σκέπασας, τν ες σΠαρθένε λπίζοντα.

τύπου πάλαι τν γίαν Σκέπην σου, νεφέληνομική, ἡ τομαρτυρίου, τν σκηνν καλύπτουσα‧καλύπτεις γρ κάστοτε,καδροσίζεις καθάλπεις, τν κκλησίαν Πανάμωμε, τῇ ἐπισκιάσει τς Σκέπηςσου.

Πλήρης φωτς πλήρης λέους Δέσποινα, ἐνΒλαχερνν τναῷ, μυστικς πέστης, καλαμπρς πέδειξας, τς πρς μς ενοίας σου, τν ξαίρετον χάριν, τῇ ἀναπτύξει τς Σκέπηςσου‧ θεν κατχρέος μνομεν σε.
Καταβασία
νοίξω τστόμα μου καπληρωθήσεται πνεύματος, καλόγον ρεύξομαι τβασιλίδι Μητρί, καὶ ὀφθήσομαι, φαιδρς πανηγυρίζων, καὶ ᾄσω γηθόμενος, ταύτης τθαύματα.

Κανν πρτος
δγ'. Ὁ Ερμός.
» Τοςσος μνολόγους Θεοτόκε,ὡς ζσα καὶ ἄφθονος πηγή, θίασον σuγκρoτήσανταςπνευματικόν, στερέωσον, καὶ ἐν τθείσκέπσου, στεφάνων δόξης ξίωσον. (Δς)

Πηγεφροσύνης ορανίου, ἡ Σκέπησου φωτοειδς, ὑπάρχειΠαναμώμητε, τος θλίψεσι παλαίουσι, χάριν εκαὶ ἔλεος, κασωτηρίαν βραβεύουσα.

ρχθενμς δι' εσπλαγχνίαν, ὡς θνος Παρθένεκλεκτόν, ἔθου πτν Σκέπην σου, καξένα καπαράδοξα, πάλαικανν νήργησας, ἡμς κινδύνων ξαίρουσα.

ημάτων νδρέου τοῦ Ὁσίου, ἀκούσαςΠαρθένε ελαβς, ὁ θεος πιφάνιος, εδσε περισκέπουσαν, λαν τν χριστεπώνυμον, ὡςβασιλίδα οράνιον.

Θαυμάτων τς Σκέπης σου τς θείας, ὁρντες Παρθένε τν πληθύν, ἃ ἐνεργες κάστοτε, ἡμν ες περιποίησιν, χαριστηρίουςανους σοι, Ἑλλήνων παδεςπροσάγομεν.

Κανν δεύτερος.
στερεώσας κατ' ἀρχάς.
Σκέπη σου παμφαής, φωτς αλοβολίδας, ἀπαυγάζουσαεΘεοτόκε, διαλύειτν χθρν, τζοφερβουλεύματα, τν δπιστν εφραίνει, τάς διανοίαςτδόξσου.

Νόμον πλήρωσας γνή, τεκοσα νερμηνεύτως, τν λαλήσαντα Προφήταις ν τύποις, καφωτς τονομικοῦ, πλήρωμα κόσμδείξαντα, τν φωταυγσου Σκέπην‧διὸ ὑμνομεν τνδόξαν σου.

πτν Σκέπην σου γνή, προστρέχομενμετπόθου, ὡς νοσσία καθ' ἑκάστην μέραν‧ θενσκέπασον μς, ἐκτν βελν τοῦ ὄφεως, ερήνην δωρουμένη, ἡμν καβίου σφάλειαν.

Μυρίων πρόξενος καλν, τεκοσα τν Θεν Λόγον, ἀνεδείχθηςτν νθρώπων τγένει, καμυρίων ναγκν, καπειρασμν καθλίψεων, λυτροσαι τσΣκέπῃ, τος σΠαρθένε γεραίροντας.
Καταβασία
Τος σος μνολόγους Θεοτόκε, ὡς ζσα καὶ ἄφθονος πηγή, θίασον σuγκρoτήσανταςπνευματικόν, στερέωσον, καὶ ἐν τθείσκέπσου, στεφάνων δόξς ξίωσον.

Κάθισμα. Ἦχος γ'. Θείαςπίστεως.
Σκέπη πέφηνας, κασωτηρία, καὶ ἀντίληψις, καπροστασία, τν ρθοδόξων λλήνων Πανύμνητε‧ θεν τνΣκέπην τν σν μεγαλύνομεν, κατν θερμν προστασίαν κηρύττομεν, Κόρη Παναγνέ, ἡ σκέπουσα τάς ψυχς μν, ἐκ πάσης πιθέσεωςτοδράκοντος. (Δς)

Κανν πρτος
δδ'. Ερμός.
» Ὁ καθήμενος ν δόξῃ, ἐπθρόνου Θεότητος, ἐν νεφέλκούφῃ, ἦλθενησος ὁ ὑπερθεός, τῇ ἀκηράτπαλάμκαδιέσωσε, τος κραυγάζοντας· δόξα Χρισττδυνάμει σου. (Δς)

φαπλοσαοράτως, τν πρφωτον Σκέπην σου, σκέπειςΘεοτόκε, καπεριλαμβάνεις κάστοτε, καπεριθάλπειςκασζεις πάσης θλίψεως, τος κραυγάζοντας· Δόξα Παρθένε τδόξσου.

Νονκαὶ ἔννοιαν κπλήττει, τς πολλς σοχρηστότητος, ἡ ἔκφανσις Κόρη, κατν δωρεν διάδοσις, ἢν πρς τΓένος μν δεικνύεις παντοτε‧ θενΔέσποινα, ὑμνολογομεν τν χάριν σου.

πιστσαοράτως, μυστικςπεκάλυψας, ἐν τΒυζαντίδι, πάλαι ναργς Θεονύμφευτε, τν παναγίαν σοΣκέπηντος οκέταις σου, δι' ἧς πάντοτε, σκέπεις μς ς φιλάγαθος.

ν κινδύνοις προστασίαν, ἐν δουλείᾳ ἀνάψυξιν, ἔχοντς σε Κόρη, κακαθοδηγν καὶ ἀντίληψιν, πάσαιςτοβίου μν τας περιστάσεσι, καταφεύγομεν,ὑπτν πάμφωτον Σκέπην σου.

Κανν δεύτερος.
Σμου σχύς.
Νύκταπαθν, ἐπισκιάσει τςΣκέπης σου, Θεοτόκε, ἐκ τν καρδιν μν, διασκεδάζεις ς γαθή, καχαρς μέραν, καεφροσύνης φαιδρότητα, ἐκλάμπειςκαφαιδρύνεις, τοςπιστς σοι βοντας· Χαρεσκέπη τοκόσμου λόφωτε.

κ σοΘεός, κόσμῳ ὡράθη ς νθρωπος, ἐξ χράντων, γεννηθες αμάτων σου, κακόσμουσκέπην σε κραταιάν, ἔδειξε Παρθένε, καβοηθν ν τας θλιψεσιν‧ εγρ περισκέπεις, κακινδύνωνξαίρεις, τος προστρέχονταςπόθτΣκέπσου.

ς τοπαντός, τν Βασιλέα κυήσασα, ἐπεφάνης, ὡς τν λων νασσα, ὑπὸ Ἁγίων θεοειδν, δορυφορουμένη, κανοερς πεκάλυψας, ἡμν τάς ποδείξεις, τς γίας σου Σκέπης, θειοτέρᾳ ἐκφάνσειΠανάχραντε.

Τνθαυμαστήν, καὶ ἀστραπόμορφον Σκέπην σου, δι' ἧς σκέπεις, κασζεις Πανύμνητε, τν εσεβούντων πσαν ψυχήν, ἀνυμνολογομεν, οδιταύτης σζόμενοι, δεινν πειρατηρίων, καπιστς σοι βομεν‧ χαρε Κόρη νθρώπων βοήθεια.
Καταβασία
Τν νεξιχνίαστον θείαν βουλήν,τς κ τςΠαρθένου σαρκώσεως, σοτοῦ Ὑψίστου, ὁ Προφήτης, Ἀββακούμ, κατανον κραύγαζε· Δόξατδυνάμει σου Κύριε.

Κανν πρτος
δε'. Ὁ Ερμός.
» Ἐξέστη τσύμπαντα, ἐπτθείδόξσου‧ σγρ πειρόγαμε Παρθένε, ἔσχες ν μήτρτν ππάντων Θεόν, κατέτοκας χρονον Υόν, πσι τος μνοσι σε, τν ερήνην βραβεύουσα. (Δς)
Λαςσς Δέσποινα, τς παναγίας Σκέπης σου, μνείαν τν γίαν ορτάζει‧ σγρ πέστης ν Βλαχερνν τναῷ, καπάντας κεθεν νοερς, Ἄχραντε σκέπασας, τος πιστς σε δοξάζοντας.
Λεόντων τστόματα, τν νοητν Πανάχραντε, τν ρυομένων καθ' ἑκάστην, καταπιεν σοτν κληρουχίαν γνή, σύντριψον τσῇ ἐπισκοπῇ, καατν κατάβαλε, τν φρν κατφρύαγμα.
νάμνησιν γοντες, τς φωτοφόρουΣκέπης σου, ᾄδoμεν τσστρά σοι Παρθένε, ὅτι ρρύσωμς δουλείας πικρς, κατν πελθόντα καθ' ἡμν, ἐχθρν τν προφρυν, κραταις ταπείνωσας.

Δοχεονπολύτιμον, τοπλούτου τς Θεότητος, κεχαριτωμένη Θεοτόκε, σκεος με δεξον τς θείας χάριτος, τν πτν Σκέπην σου εί, πίστει καταφεύγοντα, καὶ ὑμνοντα τν δόξαν σου.

Κανν δεύτερος.
να τμε πώσω;
H ἁγία σου Σκέπη, ὡς νεφέλη πάμφωτος πτν δούλων σου, ἁπλουμένη Κόρη,ὡς φησν σαΐας κκαύματος, πονηρολυτροται, τς τοΒελίαρ πηρείας, καδροσίζειμς τσχάριτι.

Σὲ ἰδν ξένῃ ὄψει, δορυφορουμένηνκαθάπερ βασίλισσαν, ὑφ' ἁγίων Κόρη, ὁ Ἀνδρέας ξέστη ὁ Ὅσιος, ὅτε τν σεπτήν σου, Ἐσθτα πλωσας ἀΰλως, καλαν τν πιστν σου σκέπασας.

Θαμαδειξας μέγα, ἐναργςΠανάμωμε ες περιποίησιν, τοπιστολαοσου· οράτως γρ τοτον σκέπασας, ὑπτοσεπτοσου, χερσί σουθείαις Μαφορίου· θεν πάντες ανομεν σε χαίροντες.

ν ρήμμν πάλαι, τν σραηλίτην λαν Κόρησκεπε, φωταυγςνεφέλη‧ νν μςδὲ ἡ πάμφωτος Σκέπη σου, σκέπει καδιέπει, καπρς τφς τν προσταγμάτων, τοΥοσου θύνει κάστοτε.
Καταβασία
ξέστη τσύμπαντα, ἐπτθείδόξσου‧ σγρ πειρόγαμε Παρθένε, ἔσχες ν μήτρτν ππάντων Θεόν, κατέτοκας χρονον Υόν, πσι τος μνοσι σε, τν ερήνην βραβεύουσα.

Κανν πρτος
δστ'. Ὁ Ερμός.
» Τνθείαν ταύτην καπντιμον, τελοντες ορτν οθεόφρονες, τς Θεομήτορος, δετε τάςχερας κροτήσωμεν, τνξ ατς τεχθέντα, Θεν δοξάζοντες. (Δς)

στλοςπρν πυρίμορφος, λαν σραηλίτην δήγησε, νν δὲ ἡ Σκέπη σου, ἡ ἀστραπόμορφος χραντε, ἡμς πρς σωτηρίαν θύνειπάντοτε.
Σκέπην τν σν τν λόφωτον, ἁπλοσα περισκέπειςκάστοτε, Παρθένε χραντε, ἡμς ς ρτι γνκαμεν‧ τον νταποδώσωμεν τσχάριτι;
Σχοίνισμα Κρη πλεκτον, οκεον καλαν περιούσιον, ἡμς νέδειξας, πάλαι κανν ναργέστατα· διὸ Ἑλλς σε πσα, ὑμνεχορεύουσα.
Κηρύττει Κόρη τν χάριν σου, λαός σου πιστς καφιλόθεος, καχαριστήριον, ᾠδν πρoσδει τΣκέπσου, λυτρούμενος κινδύνων καπεριστάσεων.

Κανν δεύτερος.
λάσθητί μοι Σωτήρ.
λόφωτος ληθς, ἐπέστης Παντοβασίλισσα, καὶ ἥπλωσας θαυμαστς, τν χραντον Σκέπην σου, σκέπουσα τος δούλους σου‧ θεννυμνομεν, τν πολλν σου γαθότητα.
Τννομικν κιβωτόν, τΧερουβμ πρν σκαζον‧ τν κκλησίαν δνν, τοΧριστοῦ ἡ Σκέπη σου, σκέπειΠαντευλόγητε, καὶ ἐπισκιάζει, καπαρέχει χάριν φθονον.

παλαιςσραήλ, ὑπνεφέληςθύνετο, ἐπαγγελίας πρςγν‧ νέος δΠναγνε, ὑπτς γίας σου, Σκέπης δηγεται, πρς ζων τν τελεύτητον.

Κύκλῳἡμν σπερ πρ, καταναλίσκον τος φρονας, τν Σκέπην σου τν λαμπράν, παρεμβάλλεις χραντε, ἡμς διασζουσα, τς τούτων μανίας· διτοτοσε δοξάζομεν.
Καταβασία
Τν θείαν ταύτην καπντιμον, τελοντες ορτν οθεόφρονες, τς Θεομήτορος, δετε τάςχερας κροτήσωμεν, τνξ ατς τεχθέντα, Θεν δοξάζοντες.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ'.
Τῇ ὑπερμάχῳ.
σπερ νεφέληγλας πισκιάζουσα, τς κκλησίαςτ πληρώματα Πανάχραντε,ν τ πόλειπάλαι φθης τ Βασιλίδι. λλ' ς σκέπητο λαο σου κα πέρμαχος,περισκέπασον μς κ πάσης θλίψεως,τος κραυγάζοντας· Χαρε Σκέπηλόφωτε.

Οκος
νωθεν φαπλοσα, τν γίαν σο Σκέπην, ΠαρθένεΘεοτόκε Μαρία,σκέπεις κα σζεις τν σν λαόν,καθ' ραν σε γν πιβομενοννν δ σου τ θαυμάσια, εγνωμόνως μνε κραυγάζων Χαρε το κόσμου Σωτηρία Χαρε λλάδος προστασία. Χαρε τν γγέλωνπαράδοξον θέαμα Χαρε τν νθρώπωνκλόνητον ρεισμα. Χαρε Μήτηρ ειπάρθενος το Παντάνακτος Χριστο Χαρε σκέπη κα ντίληψις το λαο σου το πιστο. Χαρε τι φάνης σκέπουσα τ σν θνος Χαρε τι παρέχεις νίκας τ στρατοπέδ. Χαρε πηγ πλουσίας χρηστότητος Χαρε λαμπς Θεο γαθότητος. Χαρε δι' ς τος χθρος κνικμεν Χαρε πρς ν καθ' κστην βομεν Χαρε Σκέπη λόφωτε.
Συναξάριον
ΤΚΗ' τοατομηνς τν νάμνησιν ορτάζομεν τςΣκέπης τς περαγίας Δεσποίνης μν Θεοτόκου καὶ ἈειπαρθένουΜαρίας, τς πάντοτε κακατ' ἐξαίρετον τρόπον σκεπούσης τεσεβς μν θνος, ὡς πάλαι σκεπε τν Βασιλίδα τνπόλεων.

Στίχ. Σκέπη σου, Ἁγνή, σκέπειςκαπεριθάλπεις Τος πίστει φορντας πρς σέ, Παρθένε.
ΜητρςΘεοο Σκέπη λλάδα θειόφρονα καλύπτει.
Τας τς χράντου Μητρός σου πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καδιαφύλαξονμς ξ ρατν καὶ ἀοράτων χθρν κασσον τάς ψυχς μν.μήν.

Κανν πρτος
δζ'. Ὁ Ερμός.
»Οκλάτρευσαν, τκτίσειοθεόφρονες, παρτν Κτίσαντα, ἀλλπυρς πειλήν, ἀνδρείως πατήσαντες, χαίροντες ψαλλον‧ περύμνητε, ὁ τν Πατέρων Κύριος, καΘες ελογητς εἶ. (Δς)

θου Δέσποινα, ἡμς πτν Σκέπην σου, κασκέπεις πάντοτε, ἐπηρεινχαλεπν, ἐχθρν πιθέσεως, καπάσης θλιψεως‧διπάντες σε, διαπρυσίστόματι, ἀνυμνομεν ες αἰῶνας.

Περιέσκεπες, ὡς κλεκτν μερίδα σου, πόλιν βασίλειον, τνΚωνσταντίνου γνή, ὠσαύτως Πανάμωμε, σκέπεις τδόξσου, ἤδη Δέσποινα, ἡμς τος καταφεύγοντας, τθερμσου προστασίᾳ.

H παράδοξος, Παρθένε πισκίασις, τς θείας Σκέπης σου, ἐπτοῦ Ἔθνους μν, ἐμφαίνει σαφέστατα, τνσν προμήθειαν, δι' ἧςχραντε, παρέχεις ταςψυχας μν, εφροσύνην καερήνην.

Γεωργήσασα, ἀγεωργήτως Πναγνε, Χριστν τν Κύριον, τν γεωργν τς ζως, χαρς μν πρόξενος, ὤφθης τος μέλπουσι‧ Χαρε Δέσποινα, τοΓένους μν σώτειρα, καὶ ἀντίληψις γλυκεα.

Κανν δεύτερος.
Θεοσυγκατάβασιν.
οκοςὁ ἔμψυχος, ἐν κατκησεν ὁ Ὑπρθεος, ἡ ἁγνΘεοτόκος, τταύτης οκπάλαι τεθέαται, κατΜαφόριον ταύτηςπλώσασα, ἐσκέπασε θαυμαστς, τος πεποιθότας ατῇ.

Νοσαιτμέγεθος, τς πρς μς σου Κόρη χρηστότητος, οδυνάμεθα λως· σγρ ς μήτηρ ντως φιλόστοργος, σκέπεις καθάλπεις κατρέφεις μς κάστοτε‧ διὸ ὑμνομεν εί, τν θείαν Σκέπην σου.

Γνωστςθεάσατο, σὲ ἐν αλΚόρη θεάματι, νοερς φαπλοσαν, τος σος κέταις τν λαμπρν Σκέπηνσου, ὁ θεοφόρος νδρέας καὶ ᾔνεσε, τμεγαλεα τσά, τὰ ὑπρ λόγον κανον.

κάλυπτε πρότερον, φωτς νεφέλη τομαρτυρίουσκηνήν‧ νν δΚόρη καλύπτει, τν κκλησίαν Χριστοῦ ἡ Σκέπη σου, ἡ θαυμαστκαὶ ὑπέρλαμπρος χραντε, ἡμέραςτε κανυκτός, καθάπερ ροςΘεοῦ.
Καταβασία
Οκ λάτρευσαν, τκτίσει οθεόφρονες, παρτν Κτίσαντα, ἀλλπυρς πειλήν, ἀνδρείως πατήσαντες, χαίροντες ψαλλον‧ περύμνητε, ὁ τν Πατέρων Κύριος, καΘες ελογητς εἶ.

Κανν πρτος
δη'. Ὁ Ερμός.
» Παδαςεαγες ν τκαμίνῳ, ὁ τόκος τς Θεοτόκουδιεσώσατο, τότε μν τυπούμενος, νν δὲ ἐνεργούμενος, τν οκουμένην πασαν γείρει ψαλλουσαν‧ τνΚύριον μνετε τὰ ἔργα, καὶ ὑπερυψοτε ες πάντας τος αἰῶνας. (Δς)

δειξας μν πάλαι πολυτρόπως, τςΣκέπης σου Θεοτόκε τν νέργειαν, σημείοις καθαύμασι, καπλείσταις δυνάμεσιν, ὑπερμαχοσα Πναγνε μν κάστοτε‧ μες δνν μνομεν προφρόνως, τάςσωτηριώδεις ατς θαυματουργίας.

ώμην καὶ ἰσχν πιστς λαμβάνων, λαός σου περιούσιος. Πανάμωμε, ἐκ τς θείας Σκέπης σου, ἀεπεριγίνεται, ἐπερχομένων θλίψεων, καπολεμίων χθρν, καὶ ἄτρωτος κ πάσης μανίας, μένει Θεοτόκε, τσκηδεμονίᾳ.

νωθεν φάπλωσον Παρθένε, τνΣκέπην σου τν γίαν καὶὑπέρλαμπρον, καὶ ὡς πάλαι σκέπασον, ἡμς καπεριθαλψον, ἐκ πολεμίων χραντε πικειμένωνμν, καὶ ῥῦσατς ατν πονηρίας, καὶ ἐπιβουλίας, τν σν κληρονομίαν.

Σκέπην τν τὸ ἄχραντν σου σμα, σκεπάσασαν Θεοτόκε ειπάρθενε, εδον φαπλοσαν σε, Ἀνδρέας ὁ ὅσιος, καθεος πιφάνιος καὶ ἐξεπλγησαν‧τος πάντας γρ σκέπασαςΚόρη, ἐν φωτὶ ἀύλῳ, καδόξορανίῳ.

Κανν δεύτερος.
Τν νρει γίῳ.
ώμην θείαν καφς κασωτηρίαν, τος τοβίου νυκτί, Ἁγνπορευομένοις, ἡ παναγίαΣκέπη σου παρέχουσα, πάντας κατευθύνει, πρς τάς καταπαύσεις, ζωςτς αωνίου.

σωμάτων χορείαι καὶ Ἁγίων, σὲ ἰδοσαι γνή, νασου τῷ ἁγίῳ, τὸ ἱερν σου κρήδεμνον πλώσασαν, κασκέπουσαν κόσμον, ᾔνεσανΠαρθένε, ἐλέους σου τν βρύσιν.

Σκέπη κόσμου νεφέληςπλατυτέρα, σὺ ὑπάρχεις γνή, βροτν σωτηρία‧ διτελοντες πόθτν νάμνησιν, τς σεπτς σου Σκέπης, ὑμνομεν Θεοτόκε, θαυμάτων σου τπλήθη.

σχυρνσε παράκλησιν ν βίῳ, κεκτημένοι γνή, καὶ ἀρραργῆ ἐλπίδα, τκραταισοΣκέπκαταφεύγομεν, κατν τοδολίου, λυτρούμεθα σκανδάλων, ὑμνοντές σου τν χάριν.
Καταβασία
Παδας εαγες ν τκαμίνῳ, ὁ τόκος τς Θεοτόκου διεσώσατο, τότε μντυπούμενος, νν δὲ ἐνεργούμενος, τν οκουμένην πασαν γείρει ψαλλουσαν‧ τνΚύριον μνετε τὰ ἔργα, καὶ ὑπερυψοτε ες πάντας τος αἰῶνας.

δθ'. Ὁ Ερμός.
γγελοι τν Σκέπην τςΘεοτόκου, ἐν μνοις μεγαλύνουσιν, ὅτι πιστν τάς χορείας, ἁπανταχοπερισκέπει.

» Ἅπας γηγενής, σκιρτάτω τπνεύματι λαμπαδουχουμενος‧ πανηγυριζέτωδέ, ἀΰλων νων φύσις γεραίρουσα, τν ερν πανήγυριν τς Θεομήτορος, καβοάτω‧ Χαίροις παμμακάριστε, Θεοτόκε γνὴ Ἀειπάρθενε. (Δς)

γγελοι τν Σκέπην τςΘεοτόκου, ὁρντες κατεπλήττοντο, πς περισκέπει κασζει τος π' ατπεποιθότας.

αμα μν, ἡ δρόσος Πανάχραντε ἡ ἀποστάζουσα, ἐκ τς θείας Σκέπης σου, ὡςκ νεφέλης αλογίνεται, καπαύει ρρωστήματαψυχς κασώματος, τν βοώντων‧ Χαρε ειπάρθενε, εφροσύνη μν καπαράκλησις.

γγελοι καὶ ἄνθρωποι τνσεπτήν Σου, Σκέπην τιμμεν Δέσποινα· πάνταςγρ σκέπεις ν ταύτῃ, τος σπιστς νυμνοντας.

Μνείανεράν, ες δόξανκαανεσιν τν θαυμασίωνσου, ἄγει Παναμώμητε, ἀγαλλομένη ἡ Ἑλλς σήμερον, καπίστει καταφεύγουσα πτν Σκέπην σου, ἐκβοσοι‧Σκέπε με καφλαττε, ἄχριβίου τερμάτων Πανύμνητε.

γγελοι καὶ ἄνθρωποι τςΠανγνου, τν Σκέπηνμεγαλνομεν‧ σκέπει γρ ατη κασζει, πάντας τος ταύτην τιμντας.

λτψυχῇ, συνήλθομεν χραντετθείΣκέπσου, ανον χαριστήριον, εγνωμοσύνθερμπροσάγοντες, ὅτι μς ξέλεξας ες περιποίησιν, καὶ ἐν πσι, περιέπεις Δέσποινα, καδιέπεις κασζεις κ θλίψεων.

χραντε Παρθένε θεοκυτορ, τν ποίμνην σου περσζε, σκέπουσα ταύτην σΣκέπῃ, καπρονοοσα ν πσιν.

περθεν γνή, κακύκλτοῦ Ἔθνους σου τν θείανΣκέπην σου, οα περιτείχισμα, ἔχε Παρθένε, πλούτχρησττητος‧ μοδττος μνους σοι δη φάναντι, δίδου Κόρη, φωτισμνκαὶ ἔλλαμψιν, καπταισμάτωντν φεσιν δέομαι.

Κανν δεύτερος.
ξέστη πτούτῳ.
Μεγάλυνον ψυχή μου, τς γνς Παρθένου, τν παναγίαν Σκέπην.

Μητρῴᾳκαμπτομένη Κόρη στοργῇ, πρς λαν τν θερμς σοι λπίζοντα, ὡς σuμπαθής, ξέντρόπῳ ἥπλωσας νοερς, τούττν θείαν Σκέπην σου, οάπερ νεφέλην φωτοειδ‧ διτς σς ενοίας, κηρύττοντες τν πλοτον, σΘεοτόκε μεγαλύνομεν.
Μεγάλυνον ψυχή μου, τς μόνης Θεοτόκου, τν φωτοφόρον Σκέπην.

πάλαι ν νεφέλστυλοειδεῖ, ὁδηγήσαςλαν τν γνώμονα, ὁ σς Υός, Ἄχραντε νεφέλην σε λογικήν, καὶ ἔμψυχον νέδειξε, σκέπουσανκασζουσαν θαυμαστς, πρς γν τς φθαρσίας, θερμῇ ἐπιστασίᾳ, λαν γντν περιούσιον.
Δόξα.
Μεγάλυνον ψυχή μου, τν ν τρισπροσώποις, ἄναρχονΘεαρχίαν.

ψώσασα τάς χεράς σου πρς Θεόν, τν κ σοπροελθόντα κέτευσας, ὑπρ μν, ἔνθεν φαπλώσασα νοερς, τν φωτοφόρον Σκέπην σου, ἅπαντας σκέπασας τος πιστούς‧ διτν τούτου μνείαν, τελοντεςτησίως, σΘεοτόκεμεγαλύνομεν.
Κανν.
Μεγάλυνον ψυχή μου, τς παναχράντουΚόρης, τξένα μεγαλεα.

μνοντέςσου τς Σκέπης τάς πολλαπλάς, δωρες κατν χάριν τν φθονον, Μτερ γνή, ὧν κατατρυφμεν διηνεκς, ἀπψυχς βομεν σοι‧ σπερ πάλαι σκεπες σνλαόν, οτω κανν χειρί σου, σκέπε μς κασζε, ἄχρι τερμάτων βίου χραντε.
Καταβασία
πας γηγενής, σκιρτάτω τπνεύματι λαμπαδουχουμενος‧ πανηγυριζέτωδέ, ἀΰλων νων φύσις γεραίρουσα, τν ερν πανήγυριν τς Θεομήτορος, καβοάτω‧ Χαίροις παμμακάριστε, Θεοτόκε γνὴ Ἀειπάρθενε.

ξαποστειλάριον.
ορανντος στροις.
θεία Σκέπη σου Κόρη, ἐπισκιάζει τος πιστοςκατὸ ἡμέτερον Γένος, σκέπει, διέπει καφρουρεῖ, ἀππαντοίων κινδύνων, ἀπήμαντον Θεοτόκε.
τερον. Ὅμοιον.
ΤκραταισοΣκέπῃ, καὶ ἀκοιμήτπρεσβείᾳ, ττν λλήνων Γένος, φυλάττε Κόρη βλαβς·Σγρ κεκτήμεθα πάντες,καταφυγν ν νάγκαις.

Ες τος Ανους
στμεν Στίχους δ', καψάλλομεν τὰ ἑξς Προσόμοια.
χος α'. Τν ορανίων ταγμάτων.
Τν ειπάρθενον Κόρην καΘεοτόκονγνήν, τν τν πολεμουμένων, συμμαχίαν κασκέπην, ἡμν δὲ ἑξαιρέτωςκαταφυγήν, καὶ ἑτοίμην βοήθειαν, ἀνευφημήσωμεν σύμπασα ἡ Ἑλλάς, μεγαλύνοντες τν Σκέπην ατς.

Τνπαναγίαν σου Σκέπην καὶ ἀστραπόμορφον, ἣνς φωτς νεφέλην, ἐφαπλος καθ' ἑκάστην, κασκέπεις κακαλύπτεις πάντας μς, ἀριδήλως ς γνωμεν, ἐν εκαιρίαις Παρθένε κασυμφορας, μακαρίζομεν γηθόμενοι.

Βασιλεύουσα πόλις, Παρθένε πρότερον, ἐρρύετο κινδύνων, καδεινν πολεμίων, τΣκέπσου τθείκαθαυμαστῇ, ἡ Ἑλλς δνν πασα, τταύτης χάριτι ύεται χαλεπν, σuμφoρνκαπεριστάσεων.

ς θαυμαστσου Παρθένε περτΓένοςσου, πάλαι κανντυγχάνει, τς ενοίαςχάρις· διὸ ὑπτν Σκέπην σου τν σεπτήν, καθ' ἑκάστην προστρέχοντες, λύσιν ερίσκομεν πάσης πιβουλς, κακαλν παντοίων μέθεξιν.
Δόξα. Κανν. Ἦχος πλ. α'.
Αδωρεατς Σκέπης σου, ὡς κτνες πανταχοῦ ἁπλούμεναι, πολλαχς εεργετοσιν μς Θεοτόκε‧ νόσωνγρ τν χλν διώκουσι, πολεμίων τάς φάλαγγας κτρέπουσιν, ἀδοκήτων συμφορνδιαλύουσιν τν ζόφον, καερήνην σταθηρν μν παρέχουσιν, Ἀλλ' ὦ κεχαριτωμένη Παρθένε, τοςχαριστηρίους μν μνουςδέξαι, καὶ ἴσθι μν σύμμαχος καπροστάτις, μέχριτερμάτων αἰῶνος δεόμεθα.

Δοξολογία μεγάλη, καὶ Ἀπόλυσις.

+++

Ες τν Λειτουργίαν
ντίφωνον Α'
Στίχ. α'. Παρέστη βασίλισσα κδεξιν σου, ἐν ματισμδιαχρσπεριβεβλημένη, πεποικιλμένη.
Ταςπρεσβείαις τς Θεοτόκου ...
Στίχ. β'. Πσα δόξα τς θυγατρς τοβασιλέωςσωθεν.
Ταςπρεσβείαις τς Θεοτόκου ...
Στίχ. γ'. Τπρόσωπόν σου λιτανεύσουσιν οπλούσιοι τολαοσου.
Ταςπρεσβείαις τς Θεοτόκου ...
Δόξα.Κανν.
Ταςπρεσβείαις τς Θεοτόκου ...

ντίφωνον Β'
Στίχ. α'. Τς ανέσεώς σου, Κύριε, πλήρης πσα γῆ.
Σσονμς Υἱὲ Θεοῦ, ὁ ἐν γίοις θαυμαστός, ψάλλοντάςσοι, Ἀλληλούϊα.
Στίχ. β'.μέρα Κυρίου ππάντα βριστν καὶ ὑπερήφανον καὶ ἐππάνταψηλν καμετέωρον.
Σσονμς Υἱὲ Θεοῦ ...
Στίχ. γ'. Κύριος Σαβαθ σuνταράσσειτος νδόξους μετὰ ἰσχος, καοἱ ὑψηλοτῇ ὕβρει συντριβήσονται.
Σσονμς Υἱὲ Θεοῦ ...
Δόξα.Κανν.
Μονογενς Υἱὸς καΛόγος τοΘεοῦ ...

ντίφωνον Γ'
Στίχ. α'. Μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός σου ν πάσγενεκαγενεᾷ.
ΤςΣκέπης σου, Παρθένε, ἀνυμνομεν τάς χριτας ...
Στίχ. β'. Διτοτο λαοὶ ἐξομολογήσονται σοι ες τναἰῶνα καες τν αἰῶνα τοαἰῶνος.
ΤςΣκέπης σου, Παρθένε ...
Στίχ. γ'. Σμύρνα καστακτκακασία πτν ματίων σου.
ΤςΣκέπης σου, Παρθένε ...

Κοντάκιον τς ορτς
σπερ νεφέλη γλαςπισκιάζουσα ....

ποστoλoν κα Εαγγέλιον
(Ζήτει τ21 Νοεμβρίου).

Ες τό, ξαιρέτως‧ γγελοι τν Σκέπην τςΘεοτόκου... Ἅπας γηγενς ...

Κοινωνικόν‧ Ποτήριον σωτηρίου ...

Μεγαλυνάριον
Σκέπη ρθοδόξων χριστιανν, ὑπάρχειςΠαρθένε, πάντας σκέπουσα τος πιστος· διτσΣκέπῃ, Ἑλλς πσα προστρέχει, καπίστειμεγαλύνει τν προστασίαν σου.
http://analogion.gr/glt/texts/Oct/skepi28.uni.htm

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου