Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

Κανών Παρακλητικός εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον την Φανερωμένην


Ελογήσαντος το ερέως τ Κύριε εσάκουσον, μεθ᾿ τ Θες Κύριος κα τ κάτωθι Τροπάρια.
χος δ´. ψωθες ν τ Σταυρ.
Eν τ γί σου Να μοφρόνως, Φανερωμένη ο πιστο συνελθόντες, κα τ σεπτ Εκόνι σου προσπίπτοντες, δομεν τ δόξ σου, χαριστήριον ανον, κα ναβομέν σοι, ν πολλ ταπεινώσει˙ Ελογημένη Μτερ το Θεο, σσον μς μητρικας κεσίαις σου.
Δόξα. Τ
ατό. Κα νν. Θεοτοκίον.
Ο
σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τς δυναστείας σου λαλεν ο νάξιοι• εμ γρ σ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς μς ἐῤῥύσατο, κ τοσούτων κινδύ-νων; τίς δ διεφύλαξεν, ως νν λευθέρους; οκ ποστμεν Δέσποινα κ σο• σος γρ δούλους σζεις εί, κ παντοίων δεινν.

Ν´ κα Κανν τς περαγίας Θεοτόκου, ο κροστιχίς ν τ δ´ Τροπαρί κάστης ιδς• «Κυρίλλου».

δ α´. χος πλ. δ´. γρν διοδεύσας.
Φων
ς στεναγμο μου ς εμενής, πάκουσον Μτερ, κ καρδίας σε δυσωπ, κα ῥῦσαι γν Φανερωμένη, τς νεστώσης νάγκης τν δολόν σου.
Πολλος συνεχόμενος πειρασμος, προστρέχω ν πίστει, τ Εκόνι σου τ σεπτ˙ μή με ς φιλεύσπλαγχνος πώσ, Φανερωμένη τν θλιον δολόν σου.
Η
χραντος Μήτηρ το Λυτρωτο, Φανερωμένη, τούτ πρέσβευε κτενς, να λυτρωθμεν τς γεέννης, ο κορέστ στοργ νυμνοντές σε.
Κινδύνων Παρθένε παντοδαπ
ν, ῥῦσαι τος τιμντας, τν Εκόνα σου τν σεπτήν, ξ ς ναβλύζουσιν φθόνως, Φανερωμένη τ εθρα τς χάριτος.

δ γ´. Ορανίας ψδος.
Το
ς προστρέχοντας Μτερ, τ εαγε οκ σου, κα νευφημοντας τ πλθος, τν θαυμασίων σου, δίδου λέους σου, Φανερωμένη τς δόσεις, ς τν λεήμονα, Λόγον κυήσασα.
Απ
πάσης νάγκης, κα συμφορς λύτρωσαι, τος νακειμένους ν πίστει, τ προστασί σου, ς κα νέδειξας, Φανερωμένη Παρθένε, τν σεπτν Εκόνα σου, μέγα τεκμήριον.
Μυστικ
ς παστράπτει, μαρμαρυγας χάριτος, γιασμένη Εκών σου, τ εδοκί σου, Θεοχαρίτωτε, Φανερωμένη Παρθένε, τς ψυχς φωτίζουσα, τν μνολόγων σου.
Υπερεύχου
παύστως, τν ταπεινν δούλων σου, τν σπαζομένων τν θείαν, Μτερ Εκόνα σου, ν φανέρωσας, πάλαι γν παραδόξως, τος λεπρος κφαίνουσα, τν εσπλαγχνίαν σου.

Διάσωσον Φανερωμένη Παρθένε Θεοκυτορ, π πάσης πιβουλς χθρο το λάστορος, τος τν Εκόνα σου πίστει σπαζομένους.
Επίβλεψον
ν εμενεί Πανύμνητε Θεοτόκε, π τν μν χαλεπν το σώματος κάκωσιν, κα ασαι τς ψυχς μου τ λγος.

Ατησις κα τ Κάθισμα.

χος β´. Πρεσβεία θερμή.
Παρθένε
γνή, Φανερωμένη χραντε, Εκόνα τν σήν, τιμμεν ο νάξιοι, κα ατ προσπίπτοντες, μετ δέους πάντες βομέν σοι˙ ς εμενς πάρχουσα μν, πάκουσον Μτερ τς δεήσεως.

δ δ´. Εσακήκοα Κύριε.

Φανερώσασα Δέσποινα, πάλαι τ
ν Εκόνα σου τν πέρτιμον, ξ ατς νν πσιν χραντε, οκτιρμν σου βρύεις δωρ ϋλον.
Συμπαθ
ς νωτίσθητι, Φανερωμένη ταύτην τν δέησιν, κα χορήγει τ συμφέροντα, τος πιστς τιμσι τν Εκόνα σου.
Ι
κεσίας τν δούλων σου, πρόσδεξαι Θεόνυμφε ς φιλάγαθος, κα παθν μν τν ζόφωσιν, τ φωτ σς δόξης διασκέδασον.
Ρ
ώμην δίδου κάστοτε, Φανερωμένη κατ το φεως, τος προστρέχουσι τ σκέπ σου, κα σπαζομένοις τν Εκόνα σου.

δ ε´. Φώτισον μς.
Ε
χουσα γνή, συμπαθείας μέγα πέλαγος, πικάμφθητι μν τ στεναγμ, τν γαλήνην τας ψυχας μν παρέχουσα.
Πρέσβευε Χριστ
, τ κ σο νανθρωπήσαντι, το δωρήσασθαι μν μαρτιν, ς Θες Φανερωμένη τν συγχώρησιν.
Νε
σον συμπαθς, παρακλήσεσι τν δούλων σου, παλλάτουσα ατος τν δυσχερν, μητρικ Φανερωμένη προμηθεί σου.
Ι
ασαι γνή, τν ψυχν μν τν κάκωσιν• τν νθρώπων γρ τν μέγα ατρόν, τν Χριστν Φανερωμένη σωμάτωσας.

δ στ´. Τν δέησιν κχε.
Τ
ν δέησιν κχε Πανάχραντε, πρς Θεο σε τν γίαν Μητέρα˙ μ ον πώσ μς τος φωνοντας, Φανερωμένη τν πάνσεπτον κλσίν σου, τι ες σ ο ταπεινοί, τν λπίδα γν πσαν χομεν.
Προστρέχομεν ε
σεβς Θεόνυμφε, ο πιστο τ εαγε σου Εκόνι, κα κ βαθέων ατομεν τς δόσεις, Φανερωμένη τς θείας προνοίας σου, να υσθμεν χαλεπν, περιστάσεων Μτερ πείρανδρε.
Απείρανδρε Μαρι
μ Πανάμωμε, τν Κτίστην τν πάντων τεκοσα, παραπτωμάτων μν τν σκοτίαν, μαρμαρυγας χάριτός σου διάλυσον, κα πρς δν τν ντολν, το Θεο μς Κόρη δήγησον.
Λυτρώσασθαι
κτενς κέτευε, τν κ σο νερμηνεύτως τεχθέντα, τος καταφεύγοντας πόθ καρδίας, Φανερωμένη τ θεί Εκόνι σου, κ συμπτωμάτων χαλεπν, κα θλίων παθν τς χειρώσεως.

Διάσωσον Φανερωμένη Παρθένε Θεοκυτορ, π πάσης πιβουλς χθρο το λάστορος, τος τν Εκόνα σου πίστει σπαζομένους.
Αχραντε,
δι λόγου τν Λόγον νερμηνεύτως, π᾿ σχάτων τν μερν τεκοσα δυσώπησον, ς χουσα μητρικν παῤῥησίαν.

Ατησις κα τ Κάθισμα.

χος β´. Τος τν αμάτων σου.
Το
ς καταφεύγοντας λης κ πίστεως, Φανερωμένη τ θεί Εκόνι σου, κινδύνων παντοίων κα θλίψεων, τ μητρικ προστασί σου λύτρωσαι˙ πιστν γρ πάρχεις ντίληψις.

Προκείμενον.
χος δ´.
Μνησθήσομαι το
νόματός σου ν πάσ γενε κα γενε.
Στίχ.
κουσον, Θύγατερ, κα δε, κα κλνον τ ος σου, κα πιλάθου το λαο σου, κα το οκου το πατρός σου, κα πιθυμήσει βασιλες το κάλλους σου.

Ε
αγγέλιον, κ το κατ Λουκν. (Κεφ. α´ 39-49, 56)

ν τας μέραις κείναις, ναστσα Μαριμ πορεύθη ες τν ρεινν μετ σπουδς, ες πόλιν ούδα˙ κα εσλθεν ες τν οκον Ζαχαρίου κα σπάσατο τν λισάβετ. Κα γένετο, ς κουσεν λισάβετ τν σπασμν τς Μαρίας, σκίρτησε τ βρέφος ν τ κοιλί ατς˙ κα πλήσθη Πνεύματος γίου λισάβετ, κα νεφώνησε φων μεγάλ κα επεν˙ Ελογημένη σ ν γυναιξ κα ελογημένος καρπς τς κοιλίας σου. Κα πόθεν μοι τοτο, να λθ μήτηρ το Κυρίου μου πρός με; δο γρ, ς γένετο φων το σπασμο σου ες τ τά μου σκίρτησε τ βρέφος ν γαλλιάσει ν τ κοιλί μου. Κα μακαρία πιστεύσασα τι σται τελείωσις τος λελαλημένοις ατ παρ Κυρίου. Κα επε Μαριάμ˙ Μεγαλύνει ψυχή μου τν Κύριον, κα γαλλίασε τ πνεμά μου π τ Θε τ Σωτρί μου, τι πέβλεψεν π τν ταπείνωσιν τς δούλης ατο. δο γρ π το νν μακαριοσί με πσαι α γενεαί˙ τι ποίησέ μοι μεγαλεα δυνατς κα γιον τ νομα ατο. μεινε δ Μαριμ σν ατ σε μνας τρες κα πέστρεψεν ες τν οκον ατς.

Δόξα.
Πάτερ, Λόγε, Πνε
μα, Τρις ν Μονάδι, ξάλειψον τ πλήθη, τν μν γκλημάτων.
Κα
νν.
Τ
ς Φανερωμένης, πρεσβείαις λεμον, ξάλειψον τ πλήθη, τν μν γκλημάτων.
Στίχ.
λέησόν με, Θεός, κατ τ μέγα λεος σου κα κατ τ πλθος τν οκτιρμν σου ξάλειψον τ νόμημά μου.

Προσόμοιον.
χος πλ. β´. λην ποθέμενοι.
Μ
τερ ειπάρθενε, Φανερωμένη Παρθένε, τν σεπτν Εκόνα σου, μητρικ σου χάριτι, θαυμάστωσας, κα ατν χραντε, τς χρηστότητός σου, σκεος τίμιον νέδειξας, καταφεύγοντες, χάριτος τς δόσεις λαμβάνομεν˙ διό σε μακαρίζομεν, ν εγνωμοσύν κραυγάζοντες˙ Χαρε Θεοτόκε, λπς κα προστασία τν πιστν, τν προσκυνούντων κ πίστεως, τόκον σου τν σπιλον.

Σσον, Θεός, τν λαόν σου...

δ ζ´. Ο κ τς ουδαίας.
Υετίζουσα Μ
τερ, τιμία Εκών σου, σπερ νεφέλη εί, τ δωρ τς πολλς σου, χρηστότητος Παρθένε, κατευφραίνει τος ψάλλοντας˙ Χαρε ζως πηγή, γν Φανερωμένη.
Τ
ν κ σο σαρκωθέντα, πρ ννοιαν Λόγον, το προανάρχου Πατρός, κέτευε παύστως, γν Φανερωμένη, το σωθναι ς εσπλαγχνος, τος προσκυνοντας τν σήν, πέρτιμον Εκόνα.
Μυστικ
πομβρί, μητρικν οκτιρμν σου, Φανερωμένη γν, τν κ τς σς Εκόνος, ε προερχομένων, τς καρδίας νάψυξον, τν προστρεχόντων πιστς, Να σου τ γί.
Λυτρωτ
ν τεκοσα, τν νθρώπων τ γένει, Φανερωμένη γνή, ποικίλων λγηδόνων, κα πόνων πωδύνων, ς φιλάγαθος λύτρωσαι, τος πεποιθότας τ σ, Παρθένε ντιλήψει.

δ η´. Τν Βασιλέα.
Ι
δε ψόθεν, Φανερωμένη Παρθένε, τος τ θεί σου Εκόνι παρεσττας, κα ατος παράσχου, τν μητρικήν σου χάριν.
Δίδου ε
ρήνην, κα επραγίαν ν βί, ντιλήψει σου γν Φανερωμένη, τος κλίνουσι γόνυ, τ θεί σου Εκόνι.
Σωτηριώδης,
προστασία σου πέλει, διασζουσα τος πιβοωμένους, τν σεπτν σου κλσιν, γν Φανερωμένη.
Ο
μβρισον Μτερ, κ τς σεπτς σου Εκόνος, τν σωτήριον πηγν τν οκτιρμν σου, τος προσπίπτουσί σοι, θερμς Φανερωμένη.

δ θ´. Κυρίως Θεοτόκον.
Υπ
ρ τν προσκυνούντων, Φανερωμένη, τν θαυμαστν τς Μορφς σου κτύπωμα, καταπαύστως δυσώπει, Χριστν τν Κύριον.
Ηβρύουσα
φθόνως, κ τς σς Εκόνος, Φανερωμένη άσεων νάματα, κ νοσημάτων τρώτους, μς διάσζε.
Επ
τν κραταιάν σου, Μτερ προστασίαν, πιστς προστρέχομεν πάντες δεόμενοι˙ Σσον μς τν φόδων, Μτερ τν θλίψεων.
Υπέραγνε Μαρία, Κεχαριτωμένη, Φανερωμένη Παρθένε το
ς δούλους σου, τς το χθρο πηρείας, πάντοτε φύλαττε.

Τ
ξιόν στι κα τ Μεγαλυνάρια.

Τ
ς Φανερωμένης πανευλαβς, Εκόνα τν θείαν, σπασώμεθα ο πιστοί˙ εθρα γρ θαυμάτων, φθόνως ναβλύζει, κα πάθη πελαύνει, ψυχς κα σώματος.
Την τιμιωτέραν τ
ν Χερουβίμ, κα νδοξωτέραν, συγκρίτως τν Σεραφίμ, σ Φανερωμένη, Παρθένε νυμνομεν, τν θείαν σου Εκόνα, κατασπαζόμενοι.
Εχοντες Ε
κόνα σου τν σεπτήν, δάπανον Μτερ, ατρεον ο εσεβες, προστρέχομεν ταύτ, πιστς Φανερωμένη, μνοντες κορέστως, τ μεγαλεά σου.
Το
ς προσερχομένους τ σ Να, νθα Εκών σου, τεθησαύρισται σεπτή, φύλαττε κα σκέπε, προνοί μητρικ σου, γν Φανερωμένη, ν βί πάντοτε.
Ρ
῾ῦσαι πάσης θλίψεως Μαριάμ, κα παντς κινδύνου, ς πάρχουσα συμπαθής, τος γκαυχωμένους, τ θεί σου Εκόνι, ξ ς ε κλάμπει, τ φς τς χάριτος.
Π
σαι τν γγέλων α στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, ποστόλων δωδεκάς, ο γιοι Πάντες, μετ τς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, ες τ σωθναι μς.

Τρισάγιον, τ
συνήθη Τροπάρια, κτενς παρ το ερέως κα πόλυσις μεθ᾿ ν ψάλλομεν τ κάτωθι τροπάρια.
χος β´. τε κ το ξύλου.
Πάντας τος προστρέχοντας τ σ, Φανερωμένη πρεσβεί, κα προσκυνοντας θερμς, τν σεπτήν Εκόνα σου, κα χαριτόβρυτον, ς φιλεύσπλαγχνος λύτρωσαι, κινδύνων παντοίων, νόσων κα κακώσεων, κα πάσης θλίψεως˙ ατει δ ερήνην τελείαν, Μτερ κα ψυχν σωτηρίαν, τος ες σ λπίζουσιν κ πίστεως.

Τν πσαν λπίδα μου, ες σ νατίθημι, Μτερ το Θεο, φύλαξόν με π τν σκέπην σου.

Δεσποινα πρόσδεξαι, τς δεήσεις τν δούλων σου, κα λύτρωσαι μς, π πάσης νάγκης κα θλίψεως.

Δι᾿ εχν τν γίων...

Δίστιχον.
όδου τν πίσκοπον Κύριλλον σκέπε,
Σκέπ
τς πρεσβείας σου Φανερωμένη.
Ποίημα Κυρίλλου Μητροπολίτου Ρόδου
xristianos.gr 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου