Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

Κανών Παρακλητικός εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον υπέρ των αδίκως φυλακισθέντων



(Ποίημα Πρωτοπρεσβυτέρου το Οκουμενικο Θρόνου Στυλιανο Μακρ, Δρος Θ.)

Ελογήσαντος το ερέως, λέγομεν τν παρόντα ψαλμόν.
Κύριε, εσάκουσον τς προσευχς μου, νώτισαι τν δέησίν μου ν τ ληθεί Σου, εσάκουσόν μου ν τ δικαιοσύν Σου· κα μ εσέλθς ες κρίσιν μετ το δούλου Σου, τι ο δικαιωθήσεται νώπιόν Σου πς ζν. τι κατεδίωξεν χθρς τν ψυχήν μου, ταπείνωσεν ες γν τν ζωήν μου, κάθισέ με ν σκοτεινος, ς νεκρος αἰῶνος· κα κηδίασεν π’ μ τ πνεμά μου, ν μο ταράχθη καρδία μου. μνήσθην μερν ρχαίων, μελέτησα ν πσι τος ργοις Σου, ν ποιήμασι τν χειρν Σου μελέτων. Διεπέτασα πρς Σ τς χεράς μου, ψυχή μου ς γ νυδρός Σοι. Ταχ εσάκουσόν μου, Κύριε, ξέλιπε τ πνεμά μου· μ ποστρέψς τ πρόσωπόν Σου π’ μο κα μοιωθήσομαι τος καταβαίνουσιν ες λάκκον. κουστν ποίησόν μοι τ πρωΐ τ λεός Σου, τι π Σο λπισα· γνώρισόν μοι, Κύριε, δόν, ν πορεύσομαι, τι πρς Σ ρα τν ψυχήν μου· ξελο με κ τν χθρν μου, Κύριε· πρς σ κατέφυγον. Δίδαξόν με το ποιεν τ θέλημά Σου, τι Σ ε Θεός μου· τ Πνεμά Σου τ γαθν δηγήσει με ν γ εθεί. νεκεν το νόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με· ν τ δικαιοσύν Σου ξάξεις κ θλίψεως τν ψυχήν μου· κα ν τ λέει Σου ξολοθρεύσεις τος χθρούς μου· κα πολες πάντας τος θλίβοντας τν ψυχήν μου, τι γ δολός Σού εμι.

Κα εθς ψάλλομεν.
χος δ΄.
Θες Κύριος κα πέφανεν μν· ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.
Στίχος α΄. ξομολογεσθε τ Κυρί, κα πικαλεσθε τ νομα τ γιον Ατο.
Θες Κύριος κα πέφανεν μν· ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.
Στίχος β΄. Πάντα τ θνη κύκλωσάν με, κα τ νόματι Κυρίου μυνάμην ατούς.
Θες Κύριος κα πέφανεν μν· ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.
Στίχος γ΄. Παρ Κυρίου γένετο ατη, κα στι θαυμαστ ν φθαλμος μν.
Θες Κύριος κα πέφανεν μν· ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.

χος δ΄. ψωθες ν τ Σταυρ.
Το δεκάστου Δικαστο γεγονυα, Μήτηρ συνήγορος γενο μοι Παρθένε, τ δικηφόρον κλήτευμα λαβόντι ποτέ, ν πλεκτάν κατηγόρων μου, κδοθν κα σφάλισον, τν μν θωσιν, τ σ νεπικλήτ, περασπίσει Δέσποινα Σεμνή, κα τν δυσφόρων, δεσμν μου τν νεσιν.
Δόξα. Κα νν. Θεοτοκίον.
Ο σιωπήσωμεν ποτ Θεοτόκε, τς δυναστείας σου λαλεν ο νάξιοι, ε μ γρ σ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς μς ρρύσατο κ τοσούτων κινδύνων, τίς δ διεφύλαξεν ως νν λευθέρους; οκ ποστμεν Δέσποινα κ σο· σος γρ δούλους σώζεις ε κ παντοίων δεινν.



Ετα λέγομεν τν παρόντα ψαλμόν.

λέησόν με, Θεός, κατ τ μέγα λεός Σου κα κατ τ πλθος τν οκτιρμν Σου ξάλειψον τ νόμημά μου. π πλεον πλνόν με π τς νομίας μου κα π τς μαρτίας μου καθάρισόν με. τι τν νομίαν μου γ γινώσκω κα μαρτία μου νώπιόν μού στι δι παντός. Σο μόν μαρτον κα τ πονηρν νώπιόν Σου ποίησα, πως ν δικαιωθς ν τος λόγοις Σου κα νικήσς ν τ κρίνεσθαί Σε. δο γρ ν νομίαις συνελήφθην κα ν μαρτίαις κίσσησέ με μήτηρ μου. δο γρ λήθειαν γάπησας· τ δηλα κα τ κρύφια τς σοφίας Σου δήλωσάς μοι. αντιες με σσώπ κα καθαρισθήσομαι· πλυνες με κα πρ χιόνα λευκανθήσομαι. κουτιες μοι γαλλίασιν κα εφροσύνην· γαλλιάσονται στέα τεταπεινωμένα. πόστρεψον τ πρόσωπόν Σου π τν μαρτιν μου κα πσας τς νομίας μου ξάλειψον. Καρδίαν καθαρν κτίσον ν μοί, Θεός, κα πνεμα εθς γκαίνισον ν τος γκάτοις μου. Μ πορρίψς με π το προσώπου Σου κα τ Πνεμά Σου τ γιον μ ντανέλς π’ μο. πόδος μοι τν γαλλίασιν το σωτηρίου Σου κα πνεύματι γεμονικ στήριξόν με. Διδάξω νόμους τς δούς Σου κα σεβες π Σ πιστρέψουσι. Ῥῦσαί με ξ αμάτων, Θεός, Θες τς σωτηρίας μου· γαλλιάσεται γλσσά μου τν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τ χείλη μου νοίξεις κα τ στόμα μου ναγγελε τν ανεσίν Σου. τι, ε θέλησας θυσίαν, δωκα ν· λοκαυτώματα οκ εδοκήσεις. Θυσία τ Θε πνεμα συντετριμμένον· καρδίαν συντετριμμένην κα τεταπεινωμένην Θες οκ ξουδενώσει. γάθυνον, Κύριε, ν τ εδοκί Σου τν Σιν κα οκοδομηθήτω τ τείχη ερουσαλήμ. Τότε εδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ναφορν κα λοκαυτώματα. Τότε νοίσουσιν π τ θυσιαστήριόν Σου μόσχους.


Ετα ψάλλομεν τν παρόντα κανόνα, ο κροστιχίς:
ξάγαγε, Μτερ, κ φυλακς τν ψυχήν μου. Σ(τυλιανο) 
χος πλ. δ΄. δ α΄. γρν διοδεύσας.
Εργμένοις δίκως ν φυλακ, χραντε ς πάλαι, Υός σου κα Λυτρωτής, νεσιν δεσμν ταχ παράσχου, τ πρς Ατν κραται κεσί σου.

Ξηράνας σαρκός μου τος φθαλμούς, ν κλαυθμ κα στόν, γοερς σο ναβο· Μνήσθητι κμο το ταλαιπώρου, κα τς ερκτς μου γν λευθέρωσον.

γόρευσον Μτερ ες δικαστο, δεκάστου Λόγου, βμα ντως τ φοβερόν, πρ τν δίκως συλληφθέντων, νασκευάζουσα ψεδος ντίδικον.

Γυρόθεν μου σίδηρος κα κιγκλίς, κα σκότος ς φίλοι, τς μονώσεως τς μς·  λλγν τοιαύτης με φιλίας, σπερ κλειδοχος λέους πάλλαξον.

δ γ΄. Ορανίας ψδος.
ντιβόλει φέτιν, κα οκτιρμν Κύριον, πρ τν καταδικασθέντων, δίκως Δέσποινα, να ταχέως ατος, λευθερίας τ δρον, δι τς πρεσβείας σου, πσι δωρήσηται.

Γειτνιόντων μοι χλεύην, κα βριστν γέλωτα, κα τν καγχασμν Θεοτόκε, συγκαταδίκων μου, συνηγορίας τς σς, ς καθελοσα δυνάμει, κουφισμν παράσχου μοι, τς δικαιώσεως.

δωλίου δολίου, κα πονηρς κρίσεως, δικαστν δίκων Παρθένε, κα εσαγγέλσεως, κακεντρεχος μυστικ, συναντιλήψει σου Κόρη, σζε τος μηδέποτε, παρανομήσαντας.

Μηνυτν μου μνις, ες φυλακν βαλεν, ομοι τν πιστόν σου οκέτην, τν νυμνοντά σε, κα νν κατάδικος, πέλων προσφεύγω δικαίως, πρς τυμηγόρον σου, Δέσποινα φεσιν.

Δικαίωσον, τος ν ερκτ παρανόμως γκεκλειμένους, κα θώους δεσμτας Μτερ ατεπαγγέλτ σου, πρ κετν σου συνηγορί.

πίβλεψον, ν εμενεί Πανύμνητε Θεοτόκε, π τν μν χαλεπν το σώματος κάκωσιν, κα ασαι τς ψυχς μου τ λγος.

Ατησις κα τ Κάθισμα
χος β΄. Τ νω ζητν.
Ες νόμου σαφς ρήσθησαν σάφειαν, μετήλλαξαν δε τ ψεδος ες λήθειαν, ο μο ντίδικοι, ν ερκτ δεν με φέμενοι, λλ’ νταπόδος Δέσποινα ατος, τς πονηρίας ατν τν ντάμειψιν.

δ δ΄. Εσακήκοα Κύριε.
τεκοσα τν ρχοντα, τς δικαιοσύνης πιμελήθητι, περ τς νταποδόσεως, το ντως δικαίου τος κέταις σου.

Τν παράνομον κράτησιν, κα τν γκλεισμόν μου ες δεσμωτήριον, δινύπαρκτα γκλήματα, λσον γαθ χειρ νδίκ σου.

φετεον τ μψυχον, κα λιτροδίκων νεπίδικος, πέλεις Δέσποινα ναίρεσις, κα τν ποδίκων περάσπισις.

ξον δύσθλαστον λυσιν, ξιοπενθ τε κα παράκλητον, το δεσμώτου δεομένου σου, παύουσα τν θλίψιν μου Πανύμνητε.

δ ε΄. Φώτισον μς.
λεος Χριστο, καθειργμένοις ς ερυτος, θείας συγγνώμης κρήνη κα τς χαρς, πηγ κπόρισον πσι, Νύμφη νύμφευτε.
Κλαίω μαυτόν, τος δεσμος λοφυρόμενος· π μακρόθεν στησαν ο γνωστοί· οδες πλησίον μου πλν σου, Θεομακάριστε.

Φίλτρ μητρικ, τος θώους πισύναξον, σπερ ρνις νοσσία τ αυτς, π τς πτέρυγας Μτερ, τς προστασίας σου.
ποπτον φυγς, ς με πάλαι τιάσαντο, εαγγελίου φυγάδες τν ντολν, π τν σν εσπλαχνίαν, Κόρη κατέφυγον.

δ στ΄. Τν δέησιν.
Λιμώττοντας, τος πεινντας χόρτασον, τν Χριστο δικαιοσύνην κα ῥῶσιν, δίδου τν λύτρωσιν κδεχομένοις, κπ τν σν δικηφόρον λπίζουσι, χερα τν τίνουσαν γνή, τος νόμως ατος κδικάσαντας.

κύρωσον, ψευδολόγων λεγχον, τν νόμιμον κα δικον κρίσιν, τν πιόρκων κριτν μου νστάσει, νεπικλήτ τ σ ειπάρθενε, να Σεμν κ σκοτεινς, κα στενς φυλακς ξαγάγς με.

Κακούργημα, κα νοσιούργημα, ποινατόρων δικαστν Θεοτόκε, καταδίκη θώων καθάπερ, π Πιλάτου Σταυρο τ κατάκριμα, λλνταπόδωμα ατος, ποιναα το τόκου σου νέμεσις.

τοίμασαν, κατμο καθείρξεως, τ κάνθινον Πανάμωμε στέφος, μφίεσάν με τν χλεύην ς χλαναν, κα ψευδομάρτυρας πλείστους κάλεσαν, σ δ γενο μοι βοηθός, κα φρουρά μου τς περασπίσεως.

Δικαίωσον, τος ν ερκτ παρανόμως γκεκλειμένους, κα θώους δεσμτας Μτερ ατεπαγγέλτ σου, πρ κετν σου συνηγορί.

χραντε, δι λόγου τν Λόγον νερμηνεύτως, πσχάτων τν μερν τεκοσα κέτευε, ς χουσα μητρικν παῤῥησίαν.

Ατησις κα τ Κοντάκιον
χος β΄. Τος τν αμάτων σου.
ναγομένου μο οχ ερέθησαν, παρανομίας τινς τ πειστήρια, λλ’ ε κα θον ώρων με, ο δικαστα ν ερκτ με συνέκλεισαν, τν κράζοντα· Σσόν με Θεόνυμφε.
Τ α΄ ντίφωνον το δ΄ χου κα τ Προκείμενον·
Μνησθήσομαι το νόματός σου ν πάσ γενε κα γενε. (3 φορές)

Στίχος. κουσον, θύγατερ, κα δε κα κλνον τ ος σου κα πιλάθου το λαο σου κα το οκου το πατρός σου κα πιθυμήσει βασιλες το κάλλους σου.
  
Εαγγέλιον (Λουκ. 1, 39-56)
Τ καιρ κείν, ναστσα Μαριάμ πορεύθη ες τν ρεινν μετ σπουδς, ες πόλιν ούδα, κα εσλθεν ες τν οκον Ζαχαρίου κα σπάσατο τν λισάβετ. Κα γένετο, ς κουσεν λισάβετ τν σπασμν τς Μαρίας, σκίρτησε τ βρέφος ν τ κοιλί ατς κα πλήσθη Πνεύματος γίου λισάβετ κα νεφώνησε φων μεγάλ κα επεν· Ελογημένη σ ν γυναιξ κα ελογημένος καρπς τς κοιλίας σου· Κα πόθεν μοι τοτο, να λθ μήτηρ το Κυρίου μου πρός με· δο γάρ, ς γένετο φων το σπασμο σου ες τ τά μου, σκίρτησεν ν γαλλιάσει τ βρέφος ν τ κοιλί μου· Κα μακαρία πιστεύσασα τι σται τελείωσις τος λελαλημένοις ατ παρ Κυρίου. Κα επε Μαριάμ· Μεγαλύνει ψυχή μου τν Κύριον κα γαλλίασε τ πνεμά μου π τ Θε τ Σωτρί μου, τι πέβλεψεν π τν ταπείνωσιν τς δούλης Ατο· δο γρ π το νν μακαριοσί με πσαι α γενεαί, τι ποίησέ μοι μεγαλεα δυνατς κα γιον τ νομα Ατο. μεινε δ Μαριμ σν ατ σε μνας τρες κα πέστρεψεν ες τν οκον ατς.

Δόξα.
Πάτερ Λόγε Πνεμα, Τρις ν Μονάδι, ξάλειψον τ πλήθη, τν μν γκλημάτων.
Κα νν.
Τας τς Θεοτόκου, πρεσβείαις λεμον, ξάλειψον τ πλήθη, τν μν γκλημάτων.

Ετα τ παρν τροπάριον.
 Στίχος. λέησόν με, Θεός, κατ τ μέγα λεός Σου κα κατ τ πλθος τν οκτιρμν Σου ξάλειψον τ νόμημά μου.
 χος  πλ. β΄. λην ποθέμενοι.
Μ καταπιστεύσς με, δεσμωτν Παραμυθία, Παναγία Δέσποινα, λλ δέξαι δέησιν το κέτου σου, θλψις γρ χει με, φέρειν ο δύναμαι, τς καθείρξεως τ δέσμια, κα τς λύσεις μου, κα τν μηνυτν μου τ πρόδηλα, χαλκεύματα κα δόλια, κατ τς ζως μου βουλεύματα· Δέσποινα το κόσμου, λπς κα προστασία τν πιστν, μή μου παρίδς τν δέησιν· τ συμφέρον ποίησον.

Σσον, Θεός, τν λαόν Σου.
λέει κα οκτιρμος.
δ ζ΄. Ο κ τς ουδαίας.
Συσσεισμ σαλευθναι, τ θεμέλια Κόρη δεσμωτηρίου παθν, ς ν διανοιχθσιν, α θύραι παραχρμα, καρδιν καθικέτευε, τν τν πατέρων μν, Θεόν τε κα Υόν σου.

Τιμωρς μέρα, πελθέτω Κυρίου φοβερ ν πυρί, τος κρίνοντας κρινοντι, μ τν δικαίαν κρίσιν, κα δικάσοντι Δέσποινα, τος δικαστάς μου ποτέ, Παρθένε γινομένους.

Χριστο δεομένη, μνηστίαν κα χάριν το πονεμαι πιστος, κάστου τν δεσμίων, γν Παρθενομτορ, τ συμφέρον ξαίτησαι, σα γρ θέλεις σαφς, δύνασαι το ποισαι.
Νηπενθ με κα πάλιν, ο οκεοι κα φίλοι δέτωσάν με Σεμνή, κα τς φρικτς ερκτς μου, ποσν γαλλομένοις, ξερχόμενον Δέσποινα, κα σο φων χηρ, θερμς εχαριστοντα.

δ η΄. Τν Βασιλέα.
Ψαλμος κα μνοις, κα προσευχας τν δεσμίων, φυλακα κατασείονται πσαι, ήγνυσι γρ τείχη, γν τ νομά σου.

λάκτησάν με, τς ψευδορκίας ο κύνες, λλ’ γ τς καρδίας μου στύλον, τν σν Θεοτόκε, πρεισα πρεσβείαν.

Χρεν μνεν σε, τι χρεν παραγράφεις, πλθος χραντε δυσαποδότων , δωρεν κα πάντας, λυτρο χρεωφειλέτας.

γγισαν θλίψεις, λασαν λγη τ σμα, κησάν μου λύσεις τς χερας, λλ’ ς Πέτρον πάλαι, σσόν με Θεοτόκε.

δ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Νοήματα θανάτου, ατοβούλου πάντ, κολαστικο κα πέλπιδος κα πονηρο, τν δεσμωτν ποσόβησον Παναμώμητε.

Μ παύσ δεομένη, πρ τν δίκως, ν φυλακας γκλεισθέντων Παρθένε γνή, κα τς κείνων μέσου ποδεσμεύσεως.

Οκ στι μοι τοίμη, πρς πολογίαν, βορβορώδης ψυχή μου διόπερ Σεμνή, τν τς μς μετανοίας χρόνον παράτεινον.
Δόξα.
π τν προστασίαν, τν σν καταφεύγω, ντιδίκων δίκων σαγήν λούς· μ ον Παρθένε ζωγρίαν, γκαταλίπς με.
Κα νν.
Συνήγορος γενο μοι, ες σχάτην ραν, τς τελικς νακρίσεως πάντων γνή, κα αωνίου με ῥῦσαι τς κατακρίσεως.

ξιόν στιν ς ληθς κα τ παρόντα μεγαλυνάρια
Χαρε πίκλησις δεσμωτν· χαρε τν δικαίων, προστάτις κα βοηθός· χαρε ποδίκων, θερμ συνηγορία· λπς δικουμένων, χαρε Πανάχραντε.

Τς φωνς εσάκουσον τν πιστν, τν κδεχομένων, κεσίαν σου πρς Χριστόν, τν Δικαιοκρίτην, πρ τν δικαζόντων, κα τν δικαζομένων, χραντε Δέσποινα.

ς καρδίαν δεσμος γαθή, χείρωτος πνεμα, κα νάλωτος τν ψυχήν, πρς σ καταφεύγων, προσπίπτω τος ποσί σου, ατούμενος σαρκός μου, δεσμν πάλλαξιν.

Δόλ κα πλεκτάν δικαστικ, πεδίκασάν μοι, κακοπάθειαν κα κλαυθμόν, σ δ μεταβάλλεις, τατα ες θυμηδίαν, ατεπαγγέλτ Κόρη, παραμυθία σου.

Πσαι τν γγέλων α στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, ποστόλων δωδεκάς, ο γιοι πάντες, μετ τς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, ες τ σωθναι μς.
Νν πολύεις, τ Τρισάγιον κα τ παρόντα πολυτίκια.

λέησον μς, Κύριε λέησον μς, πάσης γρ πολογίας ποροντες, ταύτην Σοι τν κεσίαν ς Δεσπότ, ο μαρτωλο προσφέρομεν· λέησον μς.
Δόξα.
Κύριε λέησον μς, π Σο γρ πεποίθαμεν, μ ργισθς μν σφόδρα, μηδ μνησθς τν νομιν μν, λλ’ πίβλεψον κα νν ς εσπλαχνος, κα λύτρωσαι μς κ τν χθρν μν, Σ γρ ε Θες μν, κα μες λαός Σου, πάντες ργα χειρν Σου, κα τ νομά Σου πικεκλήμεθα.
Κα νν.
Τν εσπλαχνίας τν πύλην νοιξον μν, ελογημένη Θεοτόκε. λπίζοντες ες σέ, μ στοχήσαιμεν· υσθείημεν δι σο τν περιστάσεων· Σ γρ ε σωτηρία το γένους τν χριστιανν.

Ετα κτενς κα ν τ πολύσει τ παρόν

χος  β΄. τε κ το ξύλου.
δε τν ταπείνωσιν γνή, τν ν φυλακας γκλεισθέντων, νπερ κάστου ταχύ, χραντε πέργασαι, τ πελεύθερον, φετν γρ κρότητα, τεκοσα σπόρως, Λόγον τν Φιλάνθρωπον, πσιν τν φεσιν, δίδως δωρεν κα δωσμώταις, λύσιν τν λύσων παρέχεις, λκαι πρεσβεί σου πρς Κύριον.
Δέσποινα πρόσδεξαι, τς δεήσεις τν δούλων σου, κα λύτρωσαι μς, π πάσης νάγκης κα θλίψεως.
Τν πσαν λπίδα μου, ες σ νατίθημι, Μτερ το Θεο, φύλαξόν με πό τν σκέπην σου.

Δι’ εχν τν γίων πατέρων μν,  Κύριε ησο Χριστ Θεός, λέησον μς.

σμένως τ μνήσαντι σ Μτερ Θεοτόκε
χρυσον ντίδος τάλαντον τ τς μνογραφίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου