Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Ακολουθία των αγίων Αθανασίου και Κυρίλουαρχιεπισκόπων Αλεξανδρίας



ΤΗ  ΙΗ΄ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Μνήμη τν ν γίοις Πατέρων μν, κα μεγάλων ρχιεπισκόπων λεξανδρείας, θανασίου κα  Κυρίλλου.
ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ
Μετ τν Προοιμιακόν, στιχολογομεν τν α΄ στάσιν το Μακάριος νήρ. Ες δ τό, Κύριε κέκραξα, στμεν Στίχους στ΄ κα ψάλλομεν Στιχηρ Προσόμοια το γίου θανασίου.
χος δ΄. ς γενναον ν Μάρτυσιν.
Δ
ιωγμος καρτέρησας, κα κινδύνους πέμεινας, θεορρμον σιε θανάσιε, ως τν πλάνην ξώρισας, ρείου τν θεον· κα τν Ποίμνην τς ατο, σεβείας διέσωσας, μοούσιον, τ Πατρ δογματίζων τν Υόν τε, κα τ Πνεμα ρθοδόξως, ερουργ παμμακάριστε.
στραπας το κηρύγματος, τος ν σκότει φώτισας, κα τν πλάνην πασαν πεδίωξας, προκινδυνεύων τς Πίστεως, στερρ θανάσιε, ς ποιμν ληθινός, ς δραίωμα σειστον, παΝαοίδιμε, τς Χριστο κκλησίας· δι τοτο, συνελθόντες σε τιμμεν, μελδικς γαλλόμενοι.
ρετν πσαν σκησας, πιμόνως Θεόπνευστε· κα χρεισθες τ Πνεύματι χρσμα γιον, ερουργς ερώτατος, σαφς χρημάτισας, κα Ποιμν ληθινός, κα τς Πίστεως πρόμαχος· θεν πασα, κκλησία δοξάζει σου τν μνήμην, ερς πιτελοσα, κα τν Σωτρα δοξάζουσα.
Το γίου Κυρίλλου, μοια.
Τ
ος πυρίνοις σου δόγμασι, τν αρέσεων πασα, φρυγανώδης φλέγεται λη Πάνσοφε· τν νοημάτων τος βάθεσι, βυθίζεται στράτευμα, πειθούντων δυσσεβν· τος δ δόγμασι Κύριλλε, τς σοφίας σου, καλλωπίζεται Μάκαρ καθ’ κάστην, τν πιστν κκλησία, μεγαλοφώνως τιμσά σε.
Ε
φραδί τν λόγων σου, ερώτατε Κύριλλε, κκλησία πασα ραζεται, κα εσεβς καλλωπίζεται ραίοις ν κάλλεσι, κα τιμ σου ερς, τν γίαν κα εσημον, μνήμην νδοξε, ρθοδόξων τ κλέος, τν Πατέρων, κορυφαε τς Συνόδου, τς Παναγίας πέρμαχε.
Τ
ς Χριστο πεδίωξας, νοητος λύκους Κύριλλε, κκλησίας σκίμπωνι τν δογμάτων σου· κα ταύτην κύκλ τείχισας, λόγων χυρώμασι, παραστήσας τ Χριστ, σιν κα λώβητον· ν κέτευε, κ φθορς κα κινδύνων λυτρωθναι, τος ν πίστει κτελοντας, τν εισέβαστον μνήμην σου.
Δόξα. χος πλ. β΄. Κυρίλλου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

εραρχν τος ρχηγούς, Πατριαρχν τος κραίμονας, κα παμφαες φωστρας τς οκουμένης, τν ννοιν το Χριστο τος κφάντορας, συνελθόντες φιλέορτοι, πνευματικος γκωμίοις ανέσωμεν λέγοντες· Χαίροις σοφ θανάσιε, πώνυμε τς θανασίας, τν ληρώδη ρειον, καθάπερ λύκον κσφενδονήσας τος ποίμνης το Χριστο, τ λαστικ σφενδόν τν θεοσόφων δογμάτων σου. Χαίροις στρ παμφαέστατε, πέρμαχε τς ειπαρθένου, στεντορείως ατν Θεοτόκον, ν μέσ το ν φέσ ερο συλλόγου, νακηρύξας λαμπρς, κα τν Νεστορίου ληρημάτων καθαιρέτα, παμμακάριστε Κύριλλε· Χαίρετε θεολογίας πηγαί, θεοσοφίας ποταμο έναοι, κα βρύσεις θείας γνώσεως. λλ’ Πατέρες τρισόλβιοι, μ παύσησθε πρεσβεύοντες Χριστ, πρ τν πίστει κα πόθ τελούντων μν, τν πανίερον κα θείαν πανήγυριν.
Κα νν. Θεοτοκίον.
Τ
ς μ μακαρίσει σε, Παναγία Παρθένε; τς μ νυμνήσει σου τν λόχευτον τόκον; γρ χρόνως κ Πατρς κλάμψας Υἱὸς μονογενής, ατς κ σο τς γνς προλθεν, φράστως σαρκωθείς, φύσει Θες πάρχων κα φύσει γενόμενος νθρωπος δι’ μς· οκ ες δυάδα προσώπων τεμνόμενος, λλ’ ν δυάδι φύσεως συγχύτως γνωριζόμενος. Ατν κέτευε. Σεμν παμμακάριστε, λεηθναι τς ψυχς μν.
Εσοδος. Φς λαρόν. Τ Προκείμενον τς μέρας, κα τ ναγνώσματα.
Δευτερονομου τ νγνωσμα (Κεφ. 1,8-11,15-17)
Επε Μωσς πρς τος υος σραλ· δετε παραδδωκα νπιον μν τν γν· εσελθντες κληρονομσατε τν γν, ν μοσε Κριος τος πατρσιν μν, τ βραμ κα τ σακ κα τ ακβ, δοναι ατος ατν, κα τ σπρματι ατν μτ᾿ ατος. Κα επον πρς μς ν τ καιρ κεν λγων· Ο δυνσομαι μνος φρειν μς· Κριος Θες μν πλθυνεν μς, κα δο στε σμερον ς τ στρα το ορανο τ πλθει. Κριος Θες τν Πατρων μν προσθεη μν, ς στ, χιλιοπλασως κα ελογσαι μς, καθτι λλησεν μν. Κα λαβον ξ μν νδρας σοφος, κα πιστμονας, κα συνετος, κα κατστησα ατος γεσθαι φ᾿ μν, χιλιρχους, κα κατοντρχους, κα πεντηκοντρχους, κα δεκρχους, κα γραμματοεισαγωγες τος κριτας μν. Κα νετειλμην τος κριτας μν ν τ καιρ κεν, λγων· Διακοετε ν μσον τν δελφν μν, κα κρνετε δικαως ν μσον νδρς, κα ν μσον το δελφο ατο, κα ν μσον το προσηλτου ατο. Οκ πιγνσεσθε πρσωπον ν κρσει, κατ τν μικρν κα κατ τν μγαν κρινες, ο μ ποστελ πρσωπον νθρπου, τι κρσις το Θεο στιν.
Δευτερονομου τ νγνωσμα (Κεφ. 10, 14-18, 20-21)
Επε Μωσς πρς τος υος σραλ· δο Κυρου το Θεο σου ορανς, κα ορανς το ορανο, γ, κα πντα σα στν ν ατος. Πλν τος Πατρας μν προελετο Κριος γαπν ατος, κα ξελξατο τ σπρμα ατν μετ᾿ ατος, μς παρ πντα τ θνη, κατ τν μραν τατην. Κα περιτεμεσθε τν σκληροκαρδαν μν, κα τν τρχηλον μν ο σκληρυνετε τι. γρ Κριος Θες μν, οτος Θες τν Θεν, κα Κριος τν Κυρων· Θες μγας κα σχυρς κα φοβερς, στις ο θαυμζει πρσωπον, ο δ ο μ λβ δρον, ποιν κρσιν προσηλτ, κα ρφαν, κα χρ, κα γαπ τν προσλυτον, δοναι ατ ρτον κα μτιον. Κριον τν Θεν σου φοβηθσ, κα ατ μν λατρεσεις, κα πρς ατν κοληθσ, κα π τ νματι ατο μ. Ατς καχημ σου, κα ατς Θες σου στις ποησ σοι τ μεγλα κα νδοξα τατα, εδον ο φθαλμο σου.
Σοφας Σολομντος τ νγνωσμα (Κεφ. 3, 1- 9)
Δικαων ψυχα ν χειρ Θεο, κα ο μ ψηται ατν βσανος. δοξαν ν φθαλμος φρνων τεθνναι, κα λογσθη κκωσις ξοδος ατν, κα φ᾿ μν πορεα σντριμμα, ο δ εσιν ν ερν. Κα γρ ν ψει νθρπων ἐὰν κολασθσιν, λπς ατν θανασας πλρης. Κα λγα παιδευθντες, μεγλα εεργετηθσονται· τι Θες περασεν ατος, κα ερεν ατος ξους αυτο. ς χρυσν ν χωνευτηρίῳ δοκμασεν ατος, κα ς λοκρπωμα θυσας προσεδξατο ατος. Κα ν καιρ πισκοπς ατν ναλμψουσι, κα ς σπινθρες ν καλμ διαδραμονται. Κρινοσιν θνη, κα κρατσουσι λαν, κα βασιλεσει ατν Κριος ες τος αἰῶνας. Ο πεποιθτες π᾿ ατ, συνσουσιν λθειαν, κα ο πιστο ν γπ, προσμενοσιν ατ, τι χρις κα λεος ν τος σοις ατο, κα πισκοπ ν τος κλεκτος ατο.
Ες τν Λιτήν, Στιχηρ διόμελα.
χος α΄. Γερασίμου λεξανδρείας.
σοφία το Θεο, τς ν κόσμ θλίψεις, κα τ τν χθρν παλαίσματα, ς χωνευτήριον τίμιον τοιμάσατο, ν τ καθαρώτατον χρυσίον, θανάσιον τν πάνσοφον εράρχην, τν λεξανδρείας λαμπρότατον φωστρα, ξιοπρεπς δοκίμασε· κα ξιον εραμένη, ς δακτύλιον δεξι τ γί κατεσκεύασε. Δι κα τν μακαρίαν ατο ψυχήν, ς νύμφην δίαν νυμφεύθη, ταύτ εφραινομένη ες τος αἰῶνας.
ατός.
σοφία το Θεο, τος αυτς θησαυρούς, ν τ Κυρίλλ κατέκρυψε· δι μηκέτι γν διορύξαντες, φθορς θησαυρν φροντίσωμεν, κα τούτοις πλουτισθναι σπεύσωμεν· πρόσκαιρον γρ τν πόλαυσιν ξομεν· τν δ τς θεοσοφίας θησαυρν Κυρίλλου το τρισμάκαρος αωνίως πολαύοντες, ν τας ψυχας μν φυλάξωμεν.
ατός.
σοφία το Θεο, νθρωπον ν ρχ πλασεν, κ ψυχς κα σώματος ατν συστησαμένη, ν τ πάντα τευθαύμασται· λλ’ ν τ καιν ναπλάσει, νθρωπον Θε ρμόσατο, ο τν ρρητον κα δυσερμήνευτον νωσιν, περέδωκαν μν, ο Χριστο το Θεο μν ερώτατοι Διδάσκαλοι, τν ν τ Υἱῷ μίαν το συνθέτου μολογοντες πόστασιν, κα δύο τς θελήσεις, ν ατ τ μι ποστάσει. Ξένον κουσμα! ξένον θέαμα! ξένον ψυχν γαλλίαμα.
χος γ΄. Γερμανο Πατριάχου.
μεγάλη τς κκλησίας σάλπιγξ, πολύαθλος θανάσιος, πρς εωχίαν σήμερον συγκαλεται τν κκλησίαν. Φαιδρς πάντες πιστοί, πρς τν πανήγυριν παντήσωμεν το καλο Ποιμένος, μνοις γεραίροντες τος ερος ατο πόνους· πως τας πρεσβείαις ατο, λάβωμεν παρ Χριστο το Θεο τ μέγα λεος.
ατός, το ατο.
Τ
μέγα κλέος τν ερέων, θανάσιον τν ήττητον ριστέα, εροπρεπς εφημήσωμεν· τς φάλαγγας, τ δυνάμει το Πνεύματος, τ τς ρθοδοξίας τρόπαια, νεστήσατο καθ’ λης τς οκουμένης, ριθμν εσεβς, τ τς Τριάδος μυστήριον, δι τν τν προσώπων διότητα· κα πάλιν συνάπτων συγχύτως ες ν, δι τν τς οσίας ταυτότητα· κα χειρουβικς θεολογν, πρεσβεύει πρ τν ψυχν μν.
Δόξα, χος πλ. β΄.
Γερασίμου λεξανδρείας.
Δ
ετε συνευφρανθμεν, πάντες ο γηγενες, π τ μνήμ τν σοφωτάτων Διδασκάλων μν, θανασίου τε κα Κυρίλλου· οτοι πρόμαχοι τς ληθείας πιστότατοι, χθρος τος οράτοις κα ρατος, εσεβοφρόνως ντέστησαν· δι ν ορανος, στεφάνοις τς θανασίας ατο κατέστεψεν, τν πάντων Βασιλεύς. Κα νν μετ’ γγέλων χορεύοντες, μνοσιν καταπαύστως ατόν, τρισαγίοις σμασι, τν ν Τριάδι μοούσιον.
Κα νν, Θεοτοκίον.
Θ
εοτόκε, σ ε μπελος ληθινή, βλαστήσασα τν καρπν τς ζως. Σ κετεύομεν· Πρέσβευε Δέσποινα, μετ τν Διδασκάλων, κα πάντων τν γίων, λεηθναι τς ψυχς μν.
Ες τν Στίχον Στιχηρ Προσόμοια.
χος πλ. α΄. Χαίροις σκητικν.
Χ
αίροις εραρχν Δυάς, τς κκλησίας τ μεγάλα προπύργια, ο στλοι τς εσεβείας, τν πιστν δρασμός, τν αρετιζόντων κατάπτωσις. Χριστο ο ποιμάναντες, τν λαν θείοις δόγμασι, κα τας ποικίλαις, ρετας ο κθρέψαντες· ο τς χάριτος, διαπρύσιοι κήρυκες· νόμους ο προεκθέμενοι, Χριστο τ πληρώματι· ο δηγο πρς τ νω· το Παραδείσου α εσοδοι· Χριστν καταπέμψαι, τας ψυχας μν ατεσθε τ μέγα λεος.
Στίχ. Τ στόμα μου λαλήσει σοφίαν κα μελτη τς καρδας μου σνεσιν.
Χ
αίροις εραρχν Δυάς, ορανοβάμονες πίγειοι γγελοι, το κόσμου σωτηρία, τν νθρώπων χαρά, κα τς οκουμένης ο Διδάσκαλοι· το Λόγου ο πρόμαχοι, ατρο πιστήμονες, τν νοσημάτων, τς ψυχς κα το σώματος· ο είροοι, ποταμο ο το Πνεύματος, λόγοις ο καταρδεύσαντες, τς γς παν πρόσωπον· ο θεολόγοι, α βάσεις, ο ψηγόροι ο νθεοι· Χριστν καταπέμψαι, τας ψυχας μν ατεσθε τ μέγα λεος.
Στίχ. Ο ερες σου Κύριε νδύσονται κα ο σιο σου γαλλισονται.
Χ
αίροις ερ Ξυνωρίς, το πιγείου στερεώματος λιος, κτνες κα δδουχίαι, κ Τρισηλίου αγς, τν σκοτισμένων νάβλεψις· τ νθη τ εοσμα, το Παραδείσου τ κάλλιστα· ντως Μέγας, κα σοφς θανάσιος, θεος Κύριλλος· τ πυξία το Πνεύματος· πλάκες α θεοχάρακτοι· μαζο ο κβλύζοντες, τς σωτηρίας τ γάλα· τ τς σοφίας γλάϊσμα. Χριστν δυσωπετε, τας ψυχας μν δοθναι τ μέγα λεος.
Δόξα, χος πλ. δ΄.
εραρχν τος κραίμονας, κα παμφαες φωστρας τς οκουμένης, ν μνοις τιμήσωμεν πιστοί, θανάσιον σν τ Κυρίλλ, κα Χριστ κβοήσωμεν χαρμονικς· Εσπλαγχνε Κύριε, παράσχου τ λα σου, κεσίαις τν διδασκάλων, φεσιν μαρτιν κα τ μέγα λεος.
Κα νν, Θεοτοκίον.
νύμφευτε Παρθένε, τν Θεν φράστως συλλαβοσα σαρκί, Μήτηρ Θεο το ψίστου, σν οκετν παρακλήσεις, δέχου Πανάμωμε, πσι χορηγοσα, καθαρισμν τν πταισμάτων. Νν τς μν κεσίας προσδεχομένη, δυσώπει σωθναι πάντας μς.
πολυτίκιον. χος γ΄.
Θείας πίστεως.
ργοις λάμψαντες ρθοδοξίας, πσαν σβέσαντες κακοδοξίαν, νικητα τροπαιοφόροι γεγόνατε· τ εσεβεί τ πάντα πλουτίσαντες, τν κκλησίαν μεγάλως κοσμήσαντες, ξίως ερατε Χριστν τν Θεν εχας μν, δωρούμενον πσι τ μέγα λεος.
Δόξα, κα νν, Θεοτοκίον.
Σ
τν μεσιτεσασαν τν σωτηραν το γνους μν, νυμνομεν Θεοτκε Παρθνε· ν τ σαρκ γρ τ κ σο προσληφθεσ, Υἱός σου κα Θες μν, τ δι Σταυρο καταδεξμενος πθος, λυτρσατο μς, κ φθορς ς φιλνθρωπος.
ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ
Μετ τν α΄ Στιχολογίαν, Κάθισμα.
Το γίου θανασίου.
χος πλ. α΄.
Τν συνάναρχον Λόγον.
Τ
ν λειμνα τν λόγων τν θεοπνεύστων Γραφν, τν μς δηγοντα πρς τν εσέβειαν, τν τος ποικίλους πειρασμος πομείναντα, θανάσιον πιστοί, ς διδαχθέντες π’ ατο, τιμήσωμεν κατ χρέος· πρεσβεύει γρ τ Κυρί, λεηθναι τς ψυχς μν.
Δόξα, κα νν, Θεοτοκίον.
Χ
αρε πύλη Κυρίου διόδευτος· χαρε τεχος κα σκέπη τν προστρεχόντων ες σέ· χαρε χείμαστε λιμήν, καί πειρόγαμε, τεκοσα ν σαρκί, τν Ποιητήν σου κα Θεόν, πρεσβεύουσα μ λλίπς, πρ τν νυμνούντων, κα προσκυνούντων τν Τόκον σου.
Μετ τν β΄ Στιχολογίαν, Κάθισμα.
Το γίου Κυρίλλου.
χος γ΄. Θείας πίστεως
Θ
εον δρασμα τς κκλησίας, Πάτερ Κύριλλε, σ νεδείχθης· τν δωδεκάδα κθες γρ τν λόγων σου, τν Νεστορίου κακόνοιαν λεγξας, κα Θεοτόκον κυρίως τράνωσας. Ρητόρων ξαρχε, Χριστν τν Θεν κέτευε, δωρήσασθαι μν τ μέγα λεος.
Δόξα, κα νν, Θεοτοκίον.
Θ
ρόνος πάγχρυσος το Βασιλέως, κα Παράδεισος διηνθισμένος, νεδείχθης Θεοτόκε πανάχραντε· τν γρ Θεν ν γαστρί σου βαστάσασα, εωδιάζεις μς θείαις χάρισιν· θεν παντες, Θεο ληθς Μητέρα σε, κηρύττομεν ε κα μεγαλύνομεν.
Μετ τν Πολυέλεον, Κάθισμα μφοτέρων.
χος α΄. Τν τάφον σου Σωτήρ.
Τ
ριάδος τς σεπτς, θανάσιον μνοις, κα Κύριλλον μο παινέσωμεν πάντες, τος θείους θεράποντας, κα προμάχους τς πίστεως, τος τος βάθεσι, τν εσεβν νοημάτων, στρατν κφρονα, Αρετικν πειθούντων, ξίως βυθίσαντας.
Δόξα, κα νν, Θεοτοκίον.
Μ
αρία τ σεπτόν, το Δεσπότου δοχεον, νάστησον μς, πεπτωκότας ες χάος, δεινς πογνώσεως, κα πταισμάτων κα θλίψεων· σ γρ πέφυκας, μαρτωλν σωτηρία, κα βοήθεια κα κραται προστασία, κα σζεις τος δούλους σου.
Ο ναβαθμοί, τ α΄ ντίφωνον το δ΄ χου.
Προκείμενον, χος δ΄.
Ο ερες σου Κύριε νδήσονται δικαιοσύνην κα ο σιοί σου γαλλιάσονται.
Στίχ. Τ Στόμα μου λαλήσει σοφίαν.
Πσα πνοή.
Εαγγέλιον κατ ωάννην.
Επεν Κύριος· μ εσερχόμενος.
Ν΄ Ψαλμός.
Δόξα. Τας τν Διδασκάλων.
Κα νν. Τας τς Θεοτόκου.
Ετα τ παρν διόμελον, χος πλ. β΄.
ξεχύθη χάρις ν χείλεσιν μν, σιοι Πατέρες· κα γεγόνατε Ποιμένες τς το Χριστο κκλησίας, διδάσκοντες τ λογικ πρόβατα, πιστεύειν ες Τριάδα μοούσιον, ν μι Θεότητι.*
Κανν τς Θεοτόκου μετ τν Ερμν ες ς΄ κα τν γίων ες η΄.
Κανν το γίου θανασίου, ο κροστιχς νευ τν Θεοτοκίων·
θανάσιος εχος ρθοδοξίας φυ. Θεοφάνους.
δ α΄. χος πλ. δ΄.
ρματηλάτην Φαρα βύθισε, τερατουργοσα ποτέ, Μωσαϊκ ράβδος, σταυροτύτως πλήξασα, κα διελοσα θάλασσαν· σραλ δ φυγάδα, πεζν δίτην διέσωσεν, σμα τ Θε ναμέλποντα.
θανασί προσκομίζων παινον, ς ρετν εφημν, πρς τν Θεν φέρω, μλλον τ γκώμιον· παρ’ ο τος βροτος δέδοται, ξιέπαινον χρμα, τς ρετς, ς περ γέγονεν, μψυχος εκν κα κσφράγισμα.
Θ
εοσοφίας χρηματίσας μπλεως, κα πρ λιον, βί παστράπτων, κα πολιτευσάμενος, σιε περβέβηκας, γκωμίων τος νόμους, τος παρ’ μν· λλ’ νάσχοιο, Πάτερ παρ᾿ ξίαν μνούμενος.
ξιοχρέως μν δν φαίνομεν, σο μνήμ τ εκλεε· λλ ποροντες πλεστον θανάσιε, τν κατ’ ξίαν μνων σου, ξαιτομεν συγγνώμην, μν δοθναι κα φθονον, χάριν δι σο τν το Πνεύματος.
Ν
εανικς τν σαρκικς κατήργησας, παθν σκιρτήματα, ν νεότητί σου, γηραλέον φρόνημα, κα εσταθς κτησάμενος, θανάσιε Μάκαρ· τς γρ σοφίας τ ρωτι, πάσας τς ασθήσεις ρρύθμισας.
Θεοτοκίον.
Δ
εδοξασμένα περ σο λελάληνται, ν γενεας γενεν, τν Θεν Λόγον, ν γαστρ χωρήσασα, γν δ διαμείνασα, Θεοτόκε Μαρία· διό σε πάντες γεραίρομεν, τν μετ Θεν προστασίαν μν.
Κανν το γίου Κυρίλλου· ο κροστιχς νευ τν Θεοτοκίων·
Θεωριν Κύριλλος νθέων λύρα.
Ποίημα ωάννου το Δαμασκηνο.
δ α΄. χος δ΄.
Θ
αλάσσης τ ρυθραον πέλαγος, βρόχοις χνεσιν, παλαις πεζεύσας σραήλ, σταυροτύποις Μωσέως χερσί, το μαλκ τν δύναμιν, ν τ ρήμ τροπώσατο.
Θ
εόθεν τν φωτοδότιν Κύριλλε, χάριν δεξάμενος, κα τηλαυγς φωστρ ναδειχθείς, λογικς ναστράψας μν, μαρμαρυγς τν μνήμην σου, πως ξίως νυμνήσωμεν.
πλήσθης τς δδουχίας Κύριλλε, σοφ το Πνεύματος, τν ντολν ς φύλαξ το Χριστο· κα παθν καθηράμενος, τς περθέου γέγονας, ντως Τριάδος νδιαίτημα.
ς ζήλου κα παρρησίας μπλεως, Κύριλλε νδοξε, τς θεομάχους πάσας ψευδς,  γλωσσαλγίας διήλεγξας, τν δυσσεβν αρέσεων, ρθοδοξίας προϊστάμενος.
Θεοτοκίον.
Π
ατήσας τν ντολν το Κτίσαντος, τρυφς κβέβληται, δελεασθες πρτος ν βροτος· λλ τοτον πεσόντα δεινς, τν Λυτρωτν κυήσασα, νεκαλέσω Μητροπάρθενε.
Καταβασία. Χέρσον βυσσοτόκον.
Το θανασίου. δ γ΄.
στερεώσας κατ’ ρχάς, τος ορανος ν συνέσει, κα τν γν π δάτων δράσας, ν τ πέτρ με Χριστ τν ντολν σου στήριξον· τι οκ στι πλήν σου, γιος μόνε φιλάνθρωπε.
νακαθάρας μολυσμο, παντς ψυχήν τε κα σμα, θανάσιε, νας νεδείχθης ξιόθεος· δι τ τς Τριάδος πλήρωμα, πανεπαύσατό σοι, ερομύστα πανόβλιε.
Σ
ο ς πόθει τν ψυχήν, το Παρακλήτου χάρις, κ παθν κεκαθαρμένην εροσα, διαδήλους ν ατ, τς νεργείας δείκνυσι, κα τηλαυγ φωστρα, Πάτερ τ κόσμ σε τίθησιν.
εραρχίας μν κανών, ς εράρχης δείχθης, πρακτικς πογραμμς δ βίος· δ λόγος σου Σοφέ, τς θεωρίας τύπος τρανς· Θεολογία δέ σου, ντως δίδαξις πέφηνε.
Θεοτοκίον.
Τ
ν Χερουβμ κα Σεραφίμ, δείχθης ψηλότερα, Θεοτόκε· σ γρ μόνη δέξω τν χραντον Θεόν, ν σ γαστρ μόλυντε· δι πιστοί σε πάντες, μνοις γν μακαρίζομεν.
Το Κυρίλλου.
Εφραίνεται π σοί.
Ρ
ωννύμενος ν Χριστ, τς μηχανς το σκολιο δράκοντος, γνώμ στερρ Κύριλλε, ς στν ράχνης διέλυσας.
λν παθν κ ψυχς, ξετινάξω καθελν Κύριλλε, πν λογισμν ψωμα, κατ το Χριστο παιρόμενον.
ς εστοχος θλητής, Πάτερ ξέκλινας στερρς πασαν, τν τς σαρκς επάθειαν, ς πιβλαβ κα πίβουλον.
Θεοτοκίον.
γγελος Γαβριήλ, τν πρ λόγον σοι χαρν φησε· Χαρε Θεο σκήνωμα, κατασκηνσαι ηδόκησε.
Καταβασία. Τ στερέωμα.
Κοντάκιον το γίου θανασίου.
χος β΄. Τος τν αμάτων σου.
ρθοδοξίας φυτεύσας τ δόγματα, κακοδοξίας κάνθας ξέτεμες, πληθύνας τν σπόρον τς Πίστεως, τ πομβρί το Πνεύματος σιε· διό σε μνομεν θανάσιε.
Ετα, Κάθισμα.
χος δ΄. Ταχ προκατάλαβε.
Φ
ωστρες πέλαμπροι, τς κκλησίας Χριστο, τν κόσμον φωτίσατε, τας διδαχας μν, Πατέρες Θεόσοφοι, τήξαντες τς αρέσεις, πάντων τν κακοδόξων, σβέσαντες τς φλογώδεις, τν βλασφήμων συγχύσεις· δι ς εράρχαι Χριστο, πρεσβεύσατε σωθναι μς.
Δόξα, κα νν, Θεοτοκίον.
Π
αρθένε πανύμνητε, Μήτηρ Χριστο το Θεο, Μαρία Θεόνυμφε, κα πειρόγαμε, Πιστν ντίληψις, ρσαι παντς κινδύνου, κα παντοίας νάγκης, Δέσποινα Θεοτόκε τος ν πίστει κα πόθ, τ σκέπ σου προσφεύγοντας μόνη Θεόνυμφε.
Το θανασίου. δ δ΄.
Σ
ύ μου σχύς, Κύριε, σύ μου κα δύναμις, σ Θεός μου, σύ μου γαλλίαμα, Πατρικος κόλπους μ λιπών, κα τν μετέραν, πτωχείαν πισκεψάμενος· δι σν τ προφήτ, ββακούμ σοι κραυγάζω· Τ δυνάμει σου δόξα φιλάνθρωπε.
λη ν σοί, πνεύσασα ζωηφόρος πνοή, ξ ψους, πρν πιφοιτήσασα, θεοπρεπς, Πνεύματος Χριστο, ν τ περῴῳ, κα Μαθητς μφορήσασα, πόστολον δεικνύει, τρισκαιδέκατον Πάτερ, τν ρθόδοξον Πίστιν κηρύττοντα.
Σ
θεϊκ, ζήλ σφοδρς πυρπολούμενος, τ Συνόδ συναγωνιζόμενος, κα πρ το σέ, Πρόεδρον τελεν, ν τ Νικαέων, κηρύττεις τ μοούσιον· δι τς κκλησίας, Χριστς Ποιμενάρχην, κα Διδάσκαλον σ προχειρίζεται.
γχειρισθείς, τς κκλησίας τος οακας, κ προνοίας, θείας θανάσιε, αρετικν τς ψυχοβλαβες, πάσας γλωσσαλγίας, οά τις πέλυξ ξέτεμες, προρρίζους, ς κάνθας· κα τν σπόρον το λόγου, παρδεύων σοφς γεώργησας.
π τς σς, γλώσσης πυρίνης κκέκαυται, ρείου, κφυλος διαίρεσις, σύγχυσίς τε Σαβελλιανή, τ κ διαμέτρου, κακ κα πρς τν σέβειαν, μότιμα κα πσα, σν ατος βλασφημία, αρετίζουσα θανάσιε.
Θεοτοκίον.
Σ
τν πιστν, καύχημα πέλεις νύμφευτε· σ προστάτις, σ κα καταφύγιον, Χριστιανν, τεχος κα λιμήν· πρς γρ τν Υόν σου, ντεύξεις φέρεις Πανάμωμε, κα σζεις κ κινδύνων, τος ν πίστει κα πόθ, Θεοτόκον γνή σε γινώσκοντας.
Το Κυρίλλου.
παρθέντα σε δοσα.
Ν
ενικηκότα τ πάθη τ ψυχοφθόρα, κα λογισμ κρατήσαντα σαρκς θεοφόρε, Κύριλλε δν Χριστός, τς θείας σε Πρόεδρον, Πάτερ κκλησίας καθίστησι.
Κ
ληρονομήσας ς γόνος γαπημένος τν πατρικν το Μάρκου, ρετν κα το θρόνου, γέγονας διάδοχος, το θείου τος χνεσιν, Εαγγελιστο παρεπόμενος.
π Χριστο μν ς πρόβατον ποιμάνθης· ς δ ποιμν ποίμανας, τ ποίμνιον Πάτερ, λόγοις ψυχοτρόφοις σου, ς πόαις κα νθεσι, δαψιλς κτρέφων τς χάριτος.
Θεοτοκίον.
Ν
εμομένην το θανάτου τν τυραννίδα, Μήτηρ Θεο κατέπαυσας, Ζων τν γήρω, Πάναγνε κυήσασα· διό σοι κραυγάζομεν· Χαρε Θεοτόκε πανύμνητε.
Καταβασία. κάλυψεν ορανούς.
Το θανασίου. δ ε΄.
να τί με πώσω, π το προσώπου σου τ φς τ δυτον, κα κάλυψέ με, τ λλότριον σκότος τν δείλαιον; λλ’ πίβλεψόν με, κα πρς τ φς τν ντολν σου, τς δούς μου κατεύθυνον δέομαι.
Χ
ριστν χων λαλοντα, Πάτερ ν ργάν εήχ τ γλώττ σου, στηλιτεύεις Μάκαρ, τν εδώλων γγράφως τν αρεσιν, τος πεπλανημένους, ποδηγετν κα πιστρέφων, πρς τν ντως Θεν θανάσιε.
λεθρίους αρέσεις, Πάτερ θριάμβευσας λόγοις κα γράμμασι, τν ποικίλην πλάνην, ξορίζων σοφας ποδείξεσιν, κ τς οκουμένης, διατρανν ναντιρρήτως, τν ρθόδοξον πίστιν μακάριε.
Σ
διδάσκαλον ντως, μέγαν Διδασκάλων σοφ θανάσιε, κομψεύτ φράσει, μετ τος ποστόλους εμοίρησεν, κκλησία Πάτερ, το Χριστο διασαφοντα, τν μώμητον λόγον τς Πίστεως.
Θεοτοκίον.
Μ
ητρικν παρρησίαν, τν πρς τν Υόν σου κεκτημένη Πάναγνε, συγγενος προνοίας, τς μν μ παρίδς δεόμεθα· τι σ κα μόνην, Χριστιανο πρς τν Δεσπότην, λασμν εμεν προβαλλόμεθα.
Το Κυρίλλου. Σ Κύριέ μου φς.
Ρ
εμα ντως σφοδρόν, πλημμυροντος χειμάρρου σός, Κύριλλε κμιμεται λόγος, τν κακοδόξων, κτρέπων μηχανήματα.
σως τν βδελυράν, το ρείου διαίρεσιν, Κύριλλε μιαράν τε, Σαβελλίου κ βάθρων, συναλοιφν καθρηκας.
Λ
όγους πλουτοποιούς, ο χρυσν καταλέλοιπας, Κύριλλε θησαυρούς τε, σπερ λίθους τιμίους, τος σος τ κκλησί Χριστο.
Θεοτοκίον.
ντως χαρακτήρ, τς γίας μορφς σου Σεμνή, τος δαίμονας φυγαδεύει, τος πιστος δ’ γιάζει, κα σζει τς ψυχς μν.
Καταβασία. ς εδεν σαας.
Το θανασίου. δ ς΄.
λάσθητί μοι Σωτήρ· πολλα γρ α νομίαι μου· κα κ βυθο τν κακν νάγαγε δέομαι· πρς σ γρ βόησα, κα πάκουσόν μου, Θες τς σωτηρίας μου.
θνείου σπόρου σπορεύς, φανες πολλινάριος, βροτείου λόγου κα νο, Χριστο τ νθρώπινον, στερρς ξελήλεγκται, π σο Παμμάκαρ, σπερ νους κα φρενόληπτος.
Ρ
ευμάτων τν λογικν, χυθέντων δι χειλέων σου, ξ ενάου πηγς, τς χάριτος σιε, γλυκύτερα μέλιτος, ς κ κρήνης ρεθρα, ο πιστο παρυόμεθα.
Θ
αυμάσειέ τις τος σος, εκότως Πάτερ συγγράμμασι, σοφς μφιλοχωρν, μελλούσας φυήσεσθαι, αρέσεις θεώμενος, προανατραπείσας, π σο προφητικώτατα.
Θεοτοκίον.
Ρ
υσθείημεν τν δεινν, πταισμάτων τας κεσίαις σου, Θεογενντορ γνή, κα τύχοιμεν πάναγνε, τς θείας λλάμψεως, το κ σο φράστως, σαρκωθέντος Υο το Θεο.
Το Κυρίλλου.
Θύσω σοι, μετ φωνς.
Λ
αβίδι, Σεραφμ τ Προφήτ τν νθρακα, τ κκλησί Χριστο δέ, τας χερσί σου προσνέμεις ερομύστα, τ κ θείου, πυρς νθρακωμένον καθάρσιον.
μόρους, ς Σαμψν λλοφύλους οκ θραυσας, τ δ λλόκοτα πάντα, τν τεροδόξων διδάγματα, κα τ κράτος, τος ρθοδόξοις δέδωκας Κύριλλε.
Σ
υνόδου, θεολέκτου σαφς προηγούμενος, τ δυσμενς Νεστορίου, χριστομάχον θράσος Πάτερ καθελες, ζήλου πνέων, πρ τς ληθος Θεομήτορος.
Θεοτοκίον.
Φ
ωτίζεις, τ τοκετ σου πάντα τ πέρατα θεογενντορ Παρθένε· σ γρ μόνη φθης κεκαθαρμένη, π’ αἰῶνος, δικαιοσύνης λιον χουσα.
Καταβασία. βόησέ σοι.
Κοντάκιον
χος δ΄. πεφάνης σήμερον.
εράρχαι μέγιστοι τς εσεβείας, κα γενναοι πρόμαχοι, τς κκλησίας το Χριστο, πάντας φρουρετε τος μέλποντας· Σσον Οκτίρμον, τος πίστει τιμντάς σε.
Οκος.
καταλήπτ σου χειρί, κα σθένει πορρήτ, τν σν νν κκλησίαν ορανώσας Οκτίρμον, δειξας ντως φαεινος τος δύω φωστρας, μεγίστους τε κα τερπνούς, τν κόσμον καταυγάζοντας, σν θανασί τ πανσόφ, Κύριλλον τν θεον. Τας ατν ον κεσίαις, ξάρας τν νύκτα, χθρν πσαν χλν διάλυσον Στερ, κα φωτ τ φρικτ τν πιστν τ πλήθη καταύγασον, πρς τ κράζειν κα βον σοι· Σσον Οκτίρμον, τος πίστει τιμντάς σε.
Συναξάριον.
Τ ΙΗ΄ το ατο μηνός, Μνήμη τν ν γίοις Πατέρων μν θανασίου κα Κυρίλλου, Πατριαρχν λεξανδρείας.
Στίχοι.
θανάσιον κα θανόντα ζν λέγω· Ο γρ δίκαιοι ζσι κα τεθνηκότες.
Φυγς Κυρίλλου σήμερον μνήμην γει,
λλ’ ο τελευτς τς ειμνήστου κτίσις.
Τάρχυσαν γδοάτ δεκάτ νέκυν θανασίου.
Τούτων μν γιος θανάσιος ν π το μεγάλου Βασιλέως Κωνσταντίνου· κα ν τ κατ Νίκαιαν πρώτ Συνόδ, μήπω τεταγμένος ν πισκόποις, λόγοις σοφίας κα γραφικας ποδείξεσι τν ρειον κατσχυνε. Μετ δ τν τελευτν λεξάνδρου, ρχιεπίσκοπος λεξανδρείας καταστάς, παρ Κωνσταντίνου ν διαφόροις περορίαις λαύνεται· κα π δύο κα τεσσαράκοντα χρόνοις τος διωγμος ναθλήσας, πρς Κύριον κδημε.
δ γιος Κύριλλος ν π τς Βασιλείας Θεοδοσίου το μικρο, δελφιδος γεγονς Θεοφίλου, ρχιεπισκόπου λεξανδρείας, κα το θρόνου ατο διάδοχος. Γέγονε δ προστάτης τς ν φέσ γίας Συνόδου, τς τρίτης, κα τν δυσσεβ καθελε Νεστόριον, βλάσφημα πολλ κατ τς γίας Δεσποίνης μν Θεοτόκου δογματίσαντα. ν πολλος ον κατορθώμασι διαλάμψας, πρς Κύριον ξεδήμησεν.
πρχον δ κατ τν δέαν το σώματος, μν γιος θανάσιος μέτριος τν λικίαν, ρέμα πλατύς, γκυφος, χαρίεις τ πρόσωπον, εχρους, ναφαλαντίας, τν ρνα πίγρυπος, γενεί οκ πιμήκει, πιπλάτει δ τς σιαγόνας πυκάζων, κα στόματι βραχε ντετμημένος· ο πολις γαν, οκ κραιφνε τ λευκ, λλ’ ποξανθίζοντι κεχρημένος.
δ γιος Κύριλλος βραχύ τι πρς τ εχρούστερον τν πρόσοψιν πονενευκώς· φρύσι δασείαις τε κα μεγάλαις, ες ψδας κυκλουμέναις, πογράφων τ μέτωπον πίρριν τ τν μυκτήρων διάφραγμα φέρων προσπεπτωκός· ντεταμένος τς παρεις χείλεσι παχυτέροις· τ στόμα διεσταλμένος· φαλακρς π μετώπ βραχε, δασε κα πιμήκει τ πώγωνι σεμνυνόμενος· ολος, κατέραν τν τρίχωσιν πόξανθος, μιξοπόλιος. Τελεται δ ατν Σύναξις ν τ γιωτάτ μεγάλ κκλησί.
Τ ατ μέρ, Μνήμη τς γίας Μάρτυρος Θεοδούλης.
Στίχοι.
Τν Θεοδούλην κ ξίφους τεθνηκέναι,
Δολοι θεν κρίνουσι τν ψευδωνύμων.
Ατη πρχεν κ τς ναζαρβέων πόλεως, π τς βασιλείας Διοκλητιανο· δι δ τν ες Χριστν μολογίαν παρέστη τ ρχοντι Πελαγί· κα σχυρς βασανιζομένη, θαυματούργησε, κα πολλος πεσπάσατο πρς τν ες Χριστν πίστιν, ξ ν σαν Κομενταρήσιος κα βοηθς λλάδιος· ο κα τς κεφαλς πετμήθησαν. δ γία π σουβλίων πυρωθέντων διετρυπήθη τος μαστούς· ετα π τν τριχν κρεμάσθη ν κυπαρίσσ, κα τος πόδας μεθ’ λων σιδηρν καθηλώθη κα μετ τατα ες κάμινον πυρς μετ κα τέρων γίων μβληθεσα κα π πολ προσευξαμένη κα τς χερας κτείνασα κα εχαριστοσα παρέδωκε τ πνεμα.
Τ ατ μέρ, γία Ξένη πυρ τελειοται.
Στίχοι.
Χριστς λθεν πρ βαλεν ες τν γν πάλαι,
Ξένη τρέφουσα καρτερε τ πρ ξένως.
Τας τν γίων σου πρεσβείαις, Θεός, λέησον μς. μήν.
Το θανασίου. δ ζ΄.
Θ
εο συγκατάβασιν, τ πρ δέσθη ν Βαβυλνι ποτέ· δι τοτο ο παδες ν τ καμίν, γαλλομέν ποδί, ς ν λειμνι χορεύοντες ψαλλον· Ελογητς Θεός, τν Πατέρων μν.
μότιμον σύνθρονον, Πατρ τν Λόγον, μονογεν τε Υόν, ρθοδόξως κηρύξας, θανασίας Πάτερ πώνυμε, αθις διδάσκεις, τ Πνεμα Γεννήτορι, κα τ Υἱῷ συμφυς κα μοούσιον.
Δ
ιδάσκαλον κήρυκα, εροφάντην το τρισηλίου φωτός, διαγγέλλοντα πσιν, ρθοδοξίαν μέχρι τερμάτων τς γς, εσεβείας ρν γεννήτωρ σε, τος πειρασμος κατ σο πανετείνετο.
Ο
κίνδυνοι πειροι, ος τλης Μάκαρ γωνιζόμενος, πρ τς εσεβείας· ο στέφανοι δ σαύτως πειροι· κα γρ δάμας πρχες τος παίουσι, πρς δ σαυτόν, ς μαγντις ελκες παντας.
Ξ
ενίζοντα δόγματα, λλότριά τε τ κκλησί Χριστο, ξορίσας Τριάδα θεολόγησας ποστάσεων, Θεότητος δ μονάδα, ψαλλες· Ελογητς Θεός, τν Πατέρων μν.
Θεοτοκίον.
Μ
αρίαν τν χραντον, κα παναγίαν νευφημήσωμεν· δι ταύτης γρ χάρις, μν πηγάζει τν πρ νον δωρεν, ς κ χειμάρρου τς θείας νν χρηστότητος· ν εσεβε λογισμ, νν μακαρίζομεν.
Το Κυρίλλου.
ν τ καμίν βραμιαοι.
ν τ Σιναί, κρωτηρί πάλαι γνόφον εσδύς, Νόμον ελε μάκαρ Κύριλλε, Μωσς ναιροντα τν το γράμματος*· σ δ νέπτυξας, τ κεκρυμμένον κάλλος το Πνεύματος.
Ν
ομοθεσίας, δι’ ανιγμάτων ς νηπίοις τ πρίν, Πάτερ δεδομένης κάλυξι καλυπτά, σπερ ρόδα τ νοήματα, σ πεκάλυψας, ρμηνεύσας τος τύπους σαφέστατα.
Θ
εοκηρύκων, κα θεολήπτων τ δυσέφικτα, τεύχη Προφητν τ χάριτι μπνευσθείς, το κείνους μφορήσαντος, Πνεύματος Κύριλλε, ελικρινς μν διεσάφησας.
ν συγχύτ, νώσει θεί κα τμήτ σαφς, Πάτερ διαιρέσει τρες μν θεολογν, ποστάσεις φης Κύριλλε, παραλλάκτους δέ, ν οσί μι κα  Θεότητι.
Θεοτοκίον.
Τ
το ψίστου, γιασμένον θεον σκήνωμα, χαρε· δι σο γρ δέδοται χαρά, Θεοτόκε τος κραυγάζουσιν· Ελογημένη σ ν γυναιξί, πανάμωμε Δέσποινα.
Καταβασία.
Σ
τν ν πυρ δροσσαντα, Παδας θεολογσαντας, κα Παρθν, κηρτ, νοικσαντα, Θεν Λγον μνομεν, εσεβς μελδοντες. Ελογητς Θες, τν Πατρων μν.
Το θανασίου. δ η΄.
πταπλασίως κάμινον τν Χαλδαίων τύραννος, τος θεοσεβέσιν, μμανς ξέκαυσε· δυνάμει δ κρείττονι, περισωθέντας τούτους δών, Τν Δημιουργόν, κα Λυτρωτν νεβόα· ο παδες ελογετε, ερες νυμνετε, λας περυψοτε, ες πάντας τος αἰῶνας.
εραρχν, γλάϊσμα, εκλες θανάσιε, στλε το φωτός, τς κκλησίας ρεισμα, Τριάδος πέρμαχε, Θεολογίας σάλπιγξ χρυσ, βίου τε μονήρους, κριβς νομογράφε, μν συνεορτάζοις, ερες καταρτίζων, λαος πιστος προσάγων, Χριστ ες τος αἰῶνας.
Σ
λαμπροτέραν δειξας, Μυστιπόλε θεόληπτε, τν εραρχίαν, τος γενναίοις θλοις σου· τν πλάνην ξώρισας, τας σας περορίαις πυκνς, πρ τς Τριάδος, ν κηρύττων βόας· Πατέρα προσκυνετε, Υἱὸν θεολογετε, τ Πνεμα νυμνετε, ες πάντας τος αἰῶνας.
Θεοτοκίον.
Φ
ωτς δύτου γέγονας, νδιαίτημα Πάναγνε· Φς γρ τος ν σκότει, κα σκι γεγέννηκας, φωτίζον τ σύμπαντα, θεογνωσίας χάριτι· καταπαύστως, ο πιστο μελδομεν· Ο Παδες ελογετε, ερες νυμνετε, λας περυψοτε, ες πάντας τος αἰῶνας.
Το Κυρίλλου.
Χερας κπετάσας Δανιήλ.
ς κμα θαλάσσης ληθς, ν σο ξέβλυσεν, τς σοφίας πηγή· κα γρ έναοι ρρευσαν, ποταμο κ τς κοιλίας σου, Πάτερ δογμάτων εσεβν, καθς προέφη Χριστός· περβαίνει ψάμμον γάρ, τεύχη τ σ τ θεόλεκτα.
Ν
ομες κα διδάσκαλος σοφός, τς κκλησίας δειχθείς, τς δύω Κύριλλε, σαφς νέπτυξας σιε, Διαθήκας· ς γρ γκυραν, κα πατρικν κλρον τος σούς, χουσα λόγους βο· Ελογετε, πάντα τ ργα Κυρίου τν Κύριον.
Λ
όγου σαρκωθέντος δι’ μς, το παντεχνήμονος, σ τν πόρρητον, διδάσκεις νωσιν Κύριλλε, διαίρετον σύγχυτον, τς φ’ κάτερα ροπάς, σως κκλίνας βον· Ελογετε, πάντα τ ργα Κυρίου τν Κύριον.
Θεοτοκίον.
Μ
αρία Κυρίου το παντός, κυριευθεσάν μου, τν παναθλίαν ψυχήν, τος τς σαρκς δεινος πάθεσι, κα ασχίστοις πλημμελήμασι, σ λευθέρωσον τ σ, δυνάμει τ κραται· κα παράσχου, λύσιν πταισμάτων, κα δόξαν κήρατον.
Καταβασία.
στκτ πυρ νωθντες, ο θεοσεβεας προεσττες Νεαναι, τ φλογ δ μ λωβηθντες, θεον μνον μελπον· Ελογετε πντα τ ργα τν Κριον, κα περυψοτε, ες πντας τος αἰῶνας.
Το θανασίου. δ θ΄.
ξέστη π τούτου ορανός, κα τς γς κατεπλάγη τ πέρατα, τι Θεός, φθη τος νθρώποις σωματικς, κα γαστήρ σου γέγονεν, ερυχωροτέρα τν ορανν· διό σε Θεοτόκε, γγέλων κα νθρώπων, ταξιαρχίαι μεγαλύνουσιν.
ξέλαμψεν βίος ς στραπή· ξεχύθη δ Πάτερ φθόγγος σου, ς περ βροντή, πσιν, ος λιος φορ· ξ ορανο γρ σχηκας, νωθεν τν μπνευσιν ληθς· δι οκ σβεσέ σου, πρόξενος τς λήθης, τν μνήμην τάφος θανάσιε.
Φ
ωτ τ τρισηλί κα τριφεγγε, τηλαυγέστερον νν λλαμπόμενος, τος μνητας, σο ντανακλάσεις αγοειδες, διαφανς ς σοπτρον, νωθεν κπέμπεις λιακάς, κα σο συστήσαις Μάκαρ, κν μέγα κα ξόχως, πρ ξίαν τ ατούμενον.
μνοντες δυσωπομέν σε κτενς· πρ τς κκλησίας κέτευε, δι Σταυρο νίκας δωρηθναι τ βασιλε· τ ρθοδόξ Πίστει τε, κράτος καθ’ αρέσεων δυσμενν· μν δ σωτηρίαν, ερήνην τε τ κόσμ, ν τ σ μνήμ θανάσιε.
Θεοτοκίον.
Σ
ωτρα ς τεκοσα κα Λυτρωτήν, σωτηρίας με Κόρη ξίωσον, πιτυχεν, Πάναγνε πταισμάτων μου τς σειράς, τας σας πρεσβείαις λύσασα· πάντα γρ ς θέλεις νν κατορθος, ς φέρουσα ν κόλποις, τν πάντων Βασιλέα, τν γαθότητι σύγκριτον.
Το Κυρίλλου.
Εα μν τ τς παρακος.
ψωμα Χριστο κατεπαρθν τς γνώσεως, κα τς τούτου Θεομήτορος, Κύριλλε παν κατ κράτος, καθελες Νεστορίου τν θεον, υἱῶν δυάδα σαύτως κα σύγχυσιν, τν κεφάλων τν τν φύσεων.
Ρ
ώσει τν φρενν κα φωτισμ τς χάριτος, τν Τριάδα μοούσιον, τόν τε Υἱὸν σεσαρκωμένον, Θεν θεολογήσας Μακάριε, φθείς τε τς Θεοτόκου πέρμαχος, ν τος ψίστοις νν δεδόξασαι.
νωθεν μς σος μνητς οίδιμε, ποπτεύοις Πάτερ λεως, νακτι νίκας σταυροφόρ, βραβεύων κα ψν τας πρεσβείαις σου, τν ρθοδόξων τ κέρας φαιδρύνων τε, τος τν σν μνήμην μεγαλύνοντας.
Θεοτοκίον.
Σ
τειρεύουσαν θείων ρετν πανάχραντε, Θεοτόκε τν καρδίαν μου, δεξον Παρθένε καρποφόρον, κ στείρας τεχθεσα βουλήματι, το πάντα μεταποιοντος τ πνεύματι, να μν σε τν Πανύμνητον.
Καταβασία.
ν νμ, σκι κα γρμματι, τπον κατδωμεν ο πιστο, πν ρσεν τ τν μτραν διανογον, γιον Θε· δι πρωττοκον Λγον, Πατρς νρχου Υἱόν, πρωτοτοκομενον Μητρ, πειρνδρ, μεγαλνομεν.
ξαποστειλάριον.
Τος Μαθητας συνέλθωμεν.
Τ
ς περθέου πάνσοφοι, νεδείχθητε μύσται, Τριάδος κα πέρμαχοι, θανάσιε μάκαρ, κα Κύριλλε θεοφάντορ, ρειον καθελόντες, κα σν ατ Σαβέλλιον, κα Νεστόριον αθις, τν δυσσεβ, κα σν τούτοις πασαν λλην πλάνην, τν δυσσεβν αρέσεων, εράρχαι Κυρίου.
Θεοτοκίον μοιον.
ρος Θεο πανάγιον, κα λυχνίαν κα στάμνον, κα κιβωτν κα τράπεζαν, ράβδον τε κα πυρεον, κα θεον θρόνον κα πύλην, κα ναν κα παστάδα, μνήσωμεν θεόφρονες, τν γνν κα Παρθένον· ξ ς Θεός, σαρκωθες τρέπτως, κα πρ φύσιν, θέωσε τ πρόσλημμα, πορρήτ νώσει.
Ες τος Ανους στμεν Στίχους δ΄ κα ψάλλομεν Στιχηρ Προσόμοια.
χος α΄. Τν ορανίων ταγμάτων.
Δ
ετε φιλέορτοι πάντες πανηγυρίσωμεν, τν μνήμην τν νδόξων, Διδασκάλων τιμντες· ν Πνεύματι γρ θεί καθελον φρύν, καθέκτων αρέσεων· κα θεοφθόγγοις διδάγμασι τν Χριστο, κκλησίαν πεστήριξαν.
ρθοδοξίας κτσι περιλαμπόμενοι, ο νοητο στέρες, περηύγασαν λόγοις· μν γρ τν ρείου θεοστυγ, γλωσσαλγίαν φίμωσεν· δ Νεστόριον αθις κα μμαν, καταβέβληκε Σαβέλλιον.
Τ
ν ερν Ξυνωρίδα τν Διδασκάλων μν, τος ζηλωτς Κυρίου, εφημήσωμεν μνοις, Κύριλλον τν θεον, φλόγα πυρός, κα στερρν θανάσιον· ν ορανος γρ συνόντες πρ μν, τ Θε ε πρεσβεύουσι.
Τ
ας κεσίαις τν θείων εραρχν σου Χριστέ, πίσκεψαι ξ ψους, κλογάδα σου ποίμνην, ν μέσ νεμομένην λύκων δεινν, ν τ θράση κατάβαλε· ο γρ παύσατο τι κα νν δού, τν αρέσεων τ σκάνδαλα.
Δόξα, χος πλ. α΄.
Δ
ετε φιλεόρτων τ σύστημα, δετε τν πιστν μήγυρις, δετε ρθοδόξων χορεαι, σμασιν γκωμίων στέψωμεν, τν εισέβαστον δυάδα τν Διδασκάλων μν· οτοι γρ πάντα ζόφον κακίστης αρέσεως, πσαν πάτην τν δυσμενν, νεανικς καθελόντες, τ ηττήτ το Πνεύματος σχύϊ, τν κόσμον κατηύγασαν, θεογνωσίας λλάμψεσι· κα νν πρεσβεύουσιν πρ μν, τν ν πίστει τελούντων τν μνήμην ατν.
Κα νν, Θεοτοκίον.
Μ
ακαρζομν σε, Θεοτκε παρθνε, κα δοξζομν σε ο πιστο κατ χρος, τν πλιν τν σειστον, τ τεχος τ ρρηκτον, τν ρραγ προστασαν, κα καταφυγ τν ψυχν μν.
Δοξολογία μεγάλη.
Ες τν Λειτουργίαν.
Τυπικ κα κ τν Κανόνων δ γ΄ κα ς΄.
agathan.wordpress.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου