Akathist to St. Paraskevi the Great Martyr of Rome

Kontakion in the Plagal of the Fourth Tone

As the Lord’s grace-flowing nun, and His fervent apostle and Martyr, we praise you with triumphant hymns, and we praise your memory most tunefully, sprinkling flowers and crying:

Hail, Paraskevi, O comely virgin.

Hymns I offer to you the beauty of virgins, O chaste Paraskevi, martyr of Christ

O chaste Paraskevi, martyr of Christ, O chaste Paraskevi, martyr of Christ.

 For you struggled boldly, and you enlighten and shine with the rays of wonders on those who hymn you, and we offer you hymns with fervor:

Hail, child of pious faithful,
Hail, dear throne of God.
Hail, beautiful-voiced trumpet of love,
Hail, pure servant of the Virgin.
Hail, for from above you cover the Orthodox from blows,
Hail, you who cease the tears and groans of mortals.
Hail, for you are the protection of eyes,
Hail, for you rejoiced in the monastic path.
Hail, for you deposed the boasting of the enemy,
Hail, you who were victorious through Christ’s power.
Hail, divine adornment of Rome,
Hail, speedy healer of wounds.

Hail, Paraskevi, O comely virgin.

Being the root from the divine prayer of your parents, Agathon and Politia watered you with the streams of piety. And you, O comely Virgin, flourished as a tree, as those who gave birth to you rejoiced in your grace, and chanted to the Lord: Alleluia.

Laughter and boldness, the streams of perdition, did not come near your soul, O Godly-minded one, but you spoke with the sacred virgins, and spent your time studying the Scriptures, becoming for us an example, for those who piously cry out:

Hail, most grace-endowed soul,
Hail, our most beloved righteous one.
Hail, nourishment of Orthodox asceticism,
Hail, heroism and worth of the calling.
Hail, divine seal of sacred missions,
Hail, boast and seal of the angelic life.
Hail, youth honored by God,
Hail, the ceasing of idol worship.
Hail, you who takes the honor from the false god,
Hail, joy of those who every cry out:

Hail, Paraskevi, O comely virgin.

Ακολουθία Παναγίας του Χάρου

Ακολουθία της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας της επονομαζομένης  «Του Χάρου» ης η αγία Εικών εν τη νήσω Λειψώ τεθησαύρισται¹

ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΚΓ’

Ποιηθείσα υπό Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννανίτου, Υμνογράφου της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας. Ελλείποντος Μικρού Εσπερινού προσετέθη τοιούτος, ως και εν τη Λιτή Ιδιόμελα, ποιηθέντα υπό του ελαχίστου εν Επισκόποις, Μητροπολίτου Ρόδου Κυρίλλου, τουπίκλην Κογεράκη.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

Ιστώμεν στίχ. δ’ και ψάλλομεν τα κάτωθι Στιχηρά Προσόμοια.

Ήχος α’. Των ουρανίων ταγμάτων.

Δεύτε πιστοί γηθοσύνως, πανηγυρίσωμεν, της μόνης Θεοτόκου, την Εικόνα τιμώντες˙ αφθόνως γαρ εκ ταύτης χάριν πολλήν, αρυόμεθα πάντοτε, και δι’ αυτής νοσημάτων παντοδαπών, και κινδύνων εκλυτρούμεθα.

Εν τω Ναώ της Παρθένου, δεύτε προσέλθωμεν, των ευσεβών οι δήμοι, ευσεβάστως βοώντες˙ Πανάχραντε Μαρία Μήτερ Θεού, εκ της θείας Εικόνος σου, ημίν ανάβλυσον πάσι τον γλυκασμόν, της προνοίας σου δεόμεθα.

Της μητρικής σου ευνοίας, κρήνην αέναον, ανέδειξας Παρθένε, την σεπτήν σου Εικόνα, εκ ταύτης ιαμάτων τους ποταμούς, τω λαώ σου πηγάζουσα˙ διο τιμώμέν σε πάντες ειλικρινώς, αίνον άδοντες τη δόξη σου.

Θαύμα Παρθένε οράται, εν τη Εικόνι σου, εκπλήττον διανοίας, των πιστώς προσιόντων˙ τα κρίνα γαρ δεικνύεις τα εν αυτή, θαυμαστώς αναθάλλοντα, και ευωδίαν εκπνέοντα εις ημών, αγαλλίασιν Θεόνυμφε.

Δόξα. Ήχος β’.

Θεοτόκε Παρθένε Πανύμνητε, την ευαγή σου Εικόνα, του Χάρου τη κλήσει κεκλημένην, θησαυρόν πολυτάλαντον ανέδειξας, της μητρικής προς ημάς σου χρηστότητος. Όθεν αυτή καταφεύγοντες, τον ασπασμόν του Αρχαγγέλου, ευφροσύνως μελωδούμέν σοι˙ Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου, και δια σου  μεθ’ ημών, ο μόνος πολυέλεος.

Και νυν. Της Εορτής. Ο αυτός.

Η των ουρανών υψηλοτέρα υπάρχουσα, και των Χερουβίμ ενδοξοτέρα, και πάσης κτίσεως τιμιωτέρα˙ η δι’ υπερβάλλουσαν καθαρότητα, της αϊδίου ουσίας δοχείον γεγενημένη, εν ταις του Υιού χερσί, σήμερον την παναγίαν παρατίθεται ψυχήν, και συν αυτή πληρούνται τα σύμπαντα χαράς, και ημίν δωρείται το μέγα έλεος.

Εις τον Στίχον, Στιχηρά Προσόμοια.

Ήχος β’ . Οίκος του Εφραθά.

Σκεύος της μητρικής, υπάρχει χάριτός σου, Εικών σου η τιμία, τη κλήσει κεκλημένη, του Χάρου Μητροπάρθενε.

Στίχ. Μνησθήσομαι του ονόματός σου…

Άχραντε επί σοι, Λειψώ η νήσος χαίρει, την θείαν σου Εικόνα, ως θησαυρόν πλουτούσα, της σωστικής προνοίας σου.

     Στίχ. Το πρόσωπό σου λιτανεύουσιν οι πλούσιοι …

Δέσποινα αγαθή, τους πίστει παρεστώτας, τη θεία σου Εικόνι, προστάτευε απαύστως, εν βίου περιστάσεσι.

Δόξα. Τριαδικόν.

Πνεύματος του Πατρός, ο Λόγος επελεύσει, εκ σου ενανθρωπήσας, εχρήσατο ως θρόνον, Παρθένε ταις αγκάλαις σου.

Και νυν. Της Εορτής.

Ήθροισται ο χορός, Μαθητών παραδόξως, εκ των περάτων κόσμου, κηδεύσαί σου το σώμα το θείον και ακήρατον.

Νυν απολύεις, το Τρισάγιον, το Απολυτίκιον εκ του Μεγάλου Εσπερινού και Απόλυσις.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΕΓΑΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ.

Παναγίας της Κατακεκρυμμένης _Αργος, Παράκλησις

ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΚΕΚΡΥΜΜΕΝΗΣ

(Ποίημα Ἐπισκόπου Ἐπιδαύρου Καλλινίκου)

(Ἱ. Μητρόπολις Ἀργολίδος, Ἱ. Μ. Παναγίας Κατακεκρυμμένης· Ἄργος 2009.)

Εὐλογήσαντος τοῦ Ἱερέως· ὁ ΡΜΒ΄ Ψαλμός· τὸ Θεὸς Κύριος· καὶ εἶτα τὸ Τροπάριον.

Ἦχος δ΄. Τῇ Θεοτόκῳ ἐκτενῶς.

Ἐν τῇ Μονῇ τῆς Θεοτόκου ἀνέλθωμεν, τῆς Κατακεκρυμμένης καὶ ἐν πίστει προσπέσωμεν, τῇ σεβασμίᾳ καὶ σεπτῇ εἰκόνι αὐτῆς· ἐκ τῆς γῆς ἐφύη γὰρ ὡς μυρίπνοον ἄνθος, καὶ Ἄργους περίβλεπτος σκέπη θεία κατέστη· καὶ ἐκλυτροῦται τοὺς ἐν πειρασμοῖς, καὶ ἐν κινδύνοις καὶ νόσοις ὑπάρχοντας.

Δόξα. Ἀπολυτίκιον.

Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.

Νύμφη Πάναγνε, Εὐλογημένη, Θεοτόκε, Κατακεκρυμμένη, σκέπε λαὸν Ἀργολίδος Πανάμωμε· τοὺς Σοὶ προστρέχοντας Δέσποινα λύτρωσαι, παθῶν παντοίων ψυχῆς τε καὶ σώματος, ὅπως ἅπαντες ὑμνοῦντες τὰ σὰ θαυμάσια, δοξάζωμεν Χριστὸν τὸν Φιλάνθρωπον.

Καὶ νῦν.

Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε..

Μετὰ τὸν Ν΄ Ψαλμόν, ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς: Ἄργους Ἐγκαλλώπισμα Κατακεκρυμμένη.

ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. Δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.

Ἄργους ἐγκαλλώπισμα παμφαές, ὤφθης Θεοτόκε ἐπιβλέψουσα μητρικῶς, καὶ ταῖς σαῖς πρεσβείαις, πρὸς τὸν Μονογενῆ Σου, ἐκ πάσης περιστάσεως προστατεύουσα.

Ῥύεις τοὺς προστρέχοντας ἐπὶ Σοί, Κατακεκρυμμένη Ἀειπάρθενε Μαριάμ, ἐκ παντοίας νόσου, καὶ πάσης ἀσθενείας, τῇ μητρικῇ πρεσβείᾳ Σου πρὸς τὸν Ὕψιστον.

Γεραρὰν κατέστησεν Σὴν Μονήν, ἡ Εἰκὼν ἡ θεία τῆς μορφῆς Σου Μῆτερ Θεοῦ, ἡ ἐν τῷ σπηλαίῳ, Κατακεκρυμμένη, ὕστερον δὲ ὀφθεῖσα χάριτας βρύουσα.

Ὅπλον ἀπροσμάχητον Μαριάμ, κέκτηνται Ἀργεῖοι τὴν εἰκόνα Σου τὴν σεπτήν, ἥν περιπτυσσομένοι, ῥύονται κινδύνων, τῇ Σῇ συμμαχίᾳ Μῆτερ τοῦ Ἄνακτος.

ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἀψίδος.

Ὑπὲρ πόλεως Ἄργους τῷ Σῷ Υἱῷ πρέσβευε, καὶ ὑπὲρ τῶν πίστει ὑμνούντων Σε θείοις ᾄσμασι, σώζεσθαι ἅπαντας, ἐκ πάσης νόσου καὶ βλάβης, ψυχῆς τε καὶ σώματος Θεογέννητρια.

Σωτηρίαν παράσχου τοῖς εὐλαβῶς Δέσποινα, τῇ Σῇ θαυμασίᾳ Εἰκόνι πόθῳ προστρέχουσι, καὶ διαφύλαξον, ἡμᾶς Κατακεκρυμμένη, πάσης ἐπιθέσεως τοῦ παναλάστορος.

Ἐλυτρώσω Παρθένε τῇ πρὸς Θεὸν μεσιτείᾳ Σου, παῖδας τῶν Ἀργείων ἐκ πείνης Μῆτερ φιλόστοργε, ὡς μελανείμων γάρ, σεμνοπρεπῶς φαινομένη, τούτους περιέσκεπες τροφῆς ἐμπλήσασα.

Γόνυ κλίνομεν πάντες τῇ Σῇ μορφῇ Ἄχραντε, Κατακεκρυμμένη Παρθένε καθικετεύοντες, σκέπε Θεόνυμφε, πόλιν τοῦ Ἄργους καὶ ῥῦσαι, τοὺς Σὲ μακαρίζοντας πάσης κακώσεως

Περίβλεπτον, Ἄργους ἐγκαλλώπισμα Κατακεκρυμμένη, μὴ διαλείπῃς πρεσβεύειν πρὸς Κύριον Δέσποινα, ὑπὲρ ἡμῶν τῶν τιμώντων σε ὕμνοις.

Προσπίπτομεν, Θεογεννῆτορ Ἁγνὴ Κατακεκρυμμένη, τῇ Σῇ Εἰκόνι ἐν πίστει οἱ δοῦλοί σου κράζοντες· σῶσον ἡμᾶς μητρικαῖς Σου πρεσβείαις.

Εἶτα μνημονεύει ὁ Ἱερεὺς τῶν δι’ οὕς ἡ παράκλησις γίνεται, καὶ ἡμεῖς ψάλλομεν τὸ Κύριε ἐλέησον. Μετὰ δὲ τὴν ἐκφώνησιν τὸ ἑπόμενον κάθισμα.

Ἤχος β΄.

АКАТИСТ НА СВЕТИ МЪЧЕНИК ФАНУРИЙ

Кондак 1

    Стълб на света и неустрашим войн Христов узнаваме днес в тебе ние, вярващите, преславни мъчениче Фанурие! Защото Всевишният Христос Господ те показа светилник на Своята църква, за да ти викаме:

   Радвай се, Фанурие, велики чудотворче!

Икос 1

   Достигнал си края на твоите стремежи, като си достигнал напоследък това, което е преславно, като си се удостоил със светлина, с която сега просвещаваш всички, които те възхваляват, Фанурие, и разкриваш скритото като, че ли е налице, мъчениче! Заради това възхваляваме твоята преславна икона, виждайки в нея, като в огледало, твоите страшни мъчения и ти викаме:

   Радвай се ти,  който си пострадал за Христа!

   Радвай се ти, че си бил мъчен от тираните!

   Радвай се ти, неустрашим войне Христов!

   Радвай се, че си утвърдил вярата!

   Радвай се, че си придобил мъченически венец!

   Радвай се, че си заедно с ангелите!

   Радвай се, губителю на дяволските пълчища!

   Радвай се, светъл фар на света!

   Радвай се, непресъхващ извор на чудеса!

   Радвай се, носителю на светлина!

   Радвай се,  бързи помощниче!

   Радвай се, свети Фанурие, велики чудотворче!

Кондак 2

   Твоят свят живот, дълги години неизвестен, благовременно явен от Всеведеца Господ, славни Фанурие! Защото намерената в Родос твоя икона посочи на човеците, кой си бил ти, мъчениче. Заради това викаме на Господа, Който не забравя да даде разплата: Алилуя!

Икос 2

   Учудиха се всички, преславне, като видяха изобразени върху честната ти икона твоите преславни страдания, преди това неизвестни на никого. Заради това ти издигнаха и ти украсиха храм, в които възхваляваме Прославилия те с множество чудеса и дарове и ти викаме:

   Радвай се ти, който си бил пострадал като Стефан!

   Радвай се, че си бил пребит с камъни!

   Радвай се, истинно говореща уста!

   Радвай се, носителю на мироносно кадило!

   Радвай се, прогонителю на тъмнината!

   Радвай се, че си защитил вярата!

   Радвай се , че си приел дара на чудесата!

   Радвай се, че си освободил свещениците!

   Радвай се, утешителю на страдащите!

   Радвай се, освободителю на поробените!

   Радвай се, застъпниче на вярващите!

   Радвай се, свети Фанурие, велики чудотворче!

 Кондак 3

   Чухме, Фанурие, за твоите чудеса и се ужасихме. Обхванати от радост и трепет, не знаем, какво да изречем. Но ти с горещите си молитви към Господа просвети ума ни да разберем великата Му сила, която показа в тебе, и да викаме:  Алилуя!

Икос 3

   Неизвестният  Родос, който славно се прослави,  като те намери, мъчениче, като благоуханна роза, се радва на благоуханието на твоите чудеса, Фанурие преславни, и прибягва под твоя покров. Като се покланяме благоговейно на образа на твоята икона, на знаците на твоите чудеса, които Господ ти е дарил, викаме ти:

   Радвай се ти, който си бил от тираните бичуван!

   Радвай се, че не си бил победен от езичниците!

   Радвай се , че не си се побоял от мъченията!

   Радвай се, че си обичал Христа!

   Радвай се, че доказа верността си чрез мъки!

   Радвай се, който от Него прие венци!

   Радвай се, подкрепителю на вярващите!

   Радвай се, надеждо на смирените!

   Радвай се, чудни небожителю!

   Радвай се, светилник светъл на земята!

   Радвай се, свети Фанурие, велики чудотворче!

Кондак 4

   "Защо с ласкателства бързаш да приспиш ревността на душата ми и любовта ми към Бога? Защото и косъм от главата ми не ще можеш да докоснеш. А за Господа те са преброени, а ти ще свършиш в страшни мъки и болки" – каза Фанурий на тирана, викайки:  Алилуия!

Икос 4

   С какви песни да се доближим до този, който се издига над всяка хвалебна песен? С какви похвални венци да увенчаем главата на този, чиято душа Ангели от небесата са украсили с небесна корона? Заради това с препълнени от умиление души на Фанурия, като на великомъченик викаме:

   Радвай се, че от тираните си бил осмиван!

   Радвай се, че жив си бил прободен!

   Радвай се, блажени, с красива душа!

   Радвай се, че във всичко си ни за полза!

   Радвай се, хвало на църквата и на света!

   Радвай се ти, който, устраши агаряните!

   Радвай се, че укроти тяхната злоба!

   Радвай се, помощ в тежки беди!

   Радвай се, пристанище на моето избавление!

   Радвай се, топли помощниче на бедните!

   Радвай се, наш горещ застъпниче!

   Радвай се, Фанурие, велики чудотворче!

Akathist to St. Iakovos Tsalikis of Evia

Note: The following is an amateur translation from the Greek text, offered for the many who love the Saint and who benefit from his speedy help. Also note that the meter of this translation is not set to match the original music.

Akathist to our Venerable Father Iakovos, who lately shown forth in Evia,
translated from the Greek text written by Dr. Charalampos Bousias


Kontakion in the Plagal of the Fourth Tone. O Champion General.
In Evia you lived practically, and were adorned with the pure roses of virtues, giving fragrance to your fellow refugees in these latter days, O Father, you who equalled the feats of the sacred David [of Evia] and the most sympathetic deliverer of those who suffer, therefore we cry out: Rejoice, O blessed Iakovos.

You were shown forth to be a light-bearing angel to us in our days, O Iakovos, lover of God (3), for you ceaselessly directed your nous towards God, having also trampled upon the enemy through asceticism, therefore we cry out to you:
Rejoice, O pillar of chastity,
Rejoice, O lamp of spotlessness.
Rejoice, dwelling-place of the Three-Sun Godhead,
Rejoice, offspring of Livisiou of Makri.
Rejoice, newly-illumined light of God-bearing ascetics,
Rejoice, abyss of humility and canon of mindfulness.
Rejoice, you who granted heavenly gifts to those who came to you,
Rejoice, you who watered them with mystical rain.
Rejoice, icon of the wisdom of the Creator,
Rejoice harbor of love of the age to come.
Rejoice, radiant ray of sympathy,
Rejoice, standard of prayer and fasting.
Rejoice, O blessed Iakovos.

You followed the steps of the former desert ascetics in these days, O Father, and showed forth the Monastery of St. David to be a strong valve of the steadfast, O Iakovos, who ceaselessly cry out to God at your struggles, Alleluia.

O holy one, you were an offspring of Livisiou, and from your childhood days you traveled paths as a refugee, tasting bitterness, and were deprived of bread for your food, while the faithful you made fully fed, who therefore cry out to you these things:
Rejoice, bread of the hungry,
Rejoice, lighthouse of those storm-tossed.
Rejoice, you who granted the water of salvation to all,
Rejoice, you who trampled upon the enemy who hates good.
Rejoice, fruitful tree distributing fruits,
Rejoice, most radiant star of divine sympathy.
Rejoice, for your made full the hearts of those hungry,
Rejoice, for you cast out every tribulation for those close to you.
Rejoice, you who grant joy to the faithful,
Rejoice, corruption, casting away the demon.
Rejoice, image of the life in Christ,
Rejoice, standard of the modest life.
Rejoice, O blessed Iakovos.

Having received divine power, you escaped the traps of childhood, and kept the robe of your soul chaste and white, ever casting out evil words far from you, O venerable Iakovos, and we cry out with fervor: Alleluia.

You hastened to the Monastery of the Venerable David as a deer to the springs of waters, and you were filled with true asceticism as a gift from God, O venerable one, watering with the streams of joy those who cry out to you in faith:
Rejoice, the well of steadfastness,
Rejoice, the nectar of gladness.
Rejoice, example of the monastic way,
Rejoice spiritual pillar of beauty.
Rejoice, most fragrant myrrh of the truly pure life,
Rejoice, star shining with the rays of grace to the faithful people.
Rejoice, for you quench the fires of the flesh,
Rejoice, for you pour forth gifts of healing.
Rejoice, ever-flowing river of wonders,
Rejoice, fierce striker of the demons.
Rejoice, through whom evil is conquered,
Rejoice, through whom every mortal is strengthened.
Rejoice, O blessed Iakovos.

Having a burning faith, you gave yourself to a multitude of struggles, and softened your flesh as wax, O ascetic, that your nous might be winged towards our Lord and God, O all wondrous Iakovos, to Whom you chanted in a spotless tongue: Alleluia.

The godly-minded David heard your fervent prayer, O divine Iakovos, and not only made you to serve in his monastery, O Father, but made you the sacred Abbot, O Iakovos, to whom we cry out:
Rejoice, the might of young chastity,
Rejoice, the boast of divine fasting.
Rejoice, you who were zealous for the deeds of the Fathers,
Rejoice, you who trampled upon the roaring of the enemy.
Rejoice, earthly angel, communicant with the Venerable,
Rejoice, heavenly man, guide on the monastic way.
Rejoice, for you lately lived ascetically on Evia,
Rejoice for you rightly were granted the crown of glory.
Rejoice, paintbrush of the graces of the Spirit,
Rejoice, newly-radiant lamp of purity.
Rejoice, deposer of shameful passions,
Rejoice, imitator of God-bearing men.
Rejoice, O blessed Iakovos.

Wishing to imitate the ways of the divine David, you approached him man-to-man every evening, O wise one, and throughout the whole night, O Father Iakovos, you chanted to the Creator, and mystically chanted, crying out: Alleluia.

Akathist to St. Porphyrios of Kavsokalyvia

Commemorated December 2. 

Kontakion in the Plagal of the Fourth Tone. 
The most-holy temple of the Comforter, 
And the beloved of the All-Pure Theotokos, 
Let us praise Porphyrios from our heart, 
For he loves and heals all, and protects, 
And intercedes, that we be granted theosis. 
Therefore, we cry out:
Hail, O Father Porphyrios. 

 
You lived unknown and hidden in the world, 
O shepherd of the Father's sheep. 
And having meditated on the life 
Of St. John Kalyvites, with zeal you hastened, 
O venerable one, to imitate his life. 
Therefore, we cry out to you these: 
Hail, O shepherd of the rational sheep, 
Hail, O source of healing for the passions. 
Hail, the fervent friend of purity, 
Hail, the godly mystic of the ineffable. 
Hail, most-pure vessel of the monastery of the Spirit, 
Hail, organ equaling a divine river of grace. 
Hail, for you are a guide to men, 
Hail, for you guide athletes in their struggles. 
Hail, star giving the light of the mysteries, 
Hail, you who taught us the things of salvation. 
Hail, the glorious offspring of Evia, 
Hail, you through whom we are delivered from pain. 
Hail, O Father Porphyrios. 

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΡΤΙΦΑΝΩΣ ΕΝ ΤΩ ΑΓΙΩ ΟΡΕΙ ΕΚΛΑΜΨΑΝΤΟΣ ΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ

Του Υμνογράφου Χαράλαμπου  Μπούσια

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΡΤΙΦΑΝΩΣ ΕΝ ΤΩ ΑΓΙΩ ΟΡΕΙ ΕΚΛΑΜΨΑΝΤΟΣ ΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ  ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ

(12 Ιουλίου)

[ Ποίημα: Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια ]

Αθήναι 1995

ΕΝ ΤΩ ΜΙΚΡΩ ΕΣΠΕΡΙΝΩ

Εις το “Κύριε εκέκραξα” ιστώμεν στίχους δ καὶ ψάλλομεν τα εξής Προσόμοια.

Ήχος α . Των ουρανίων ταγμάτων.

Αρτιφανώς τον ασκήσει, στερρά εκλάμψαντα, εν τω Αγίω Όρει, και φωτίσαντα πλήθη, αυτού ταις νουθεσίαις ταις πατρικαίς, επαινέσωμεν κράζοντες· υπέρ ημών εκδυσώπει τον Λυτρωτήν, ασκητά σοφέ Παΐσιε.

Των Καππαδόκων το κλέος, αζύγων καύχημα, μοναζουσών προστάτην, και πιστών ποδηγέτην, προς θέωσιν εν ύμνοις μελωδικοίς, αρετών ως απαύγασμα, και μαργαρίτην της πίστεως τιμαλφή, επαινέσωμεν Παΐσιον.

Τον εκ νεότητος κόσμου, τερπνά ως σκύβαλα, σποδόν τε και ατμίδα, λογιζόμενον πάντες, Παΐσιον τον νέον εν ασκηταίς, θεοφόροις τιμήσωμεν, αναφωνούντες· τα άρρευστα σαις λιταίς, αγαπάν ημάς αξίωσον.

Τρωθείς Χριστού τη αγάπη, εκ βρέφους Όσιε, αγάπης ώφθης σκεύος, διαυγές άχρι τέλους, Παΐσιε κουφίζον τους ευλαβώς, ση καλύβη προστρέχοντας, και αναψύχον τους στένοντας εν σκια, ζοφερά παντοίων θλίψεων.

Δόξα. Ήχος πλ. δ .

Των φιλοσίων τα πλήθη, και των εν Άθω ασκουμένων η ομήγυρις, συνέλθωμεν σήμερον επί τη μνήμη, του αρτιφανούς φωστήρος της πίστεως, Παϊσίου, αξίως αυτού ανευφημήσαι τα σκάμματα· ούτος γαρ ως των πεπλανημένων φέγγος, των μονοτρόπων αλείπτης, και των χειμαζομένων ακέστωρ, αχλύν δυσθυμίας απάντων εσκέδασε, τη του Φωτοδότου Χριστού και Σωτήρος του γένους ημών χάριτι· και νυν συν αγγέλων χορείαις, και οσίων τοις τάγμασιν αγαλλιώμενος, τω Παμβασιλεί της δόξης πρεσβεύει, διδόναι τοις αυτού, την μνήμην γεραίρουσι, κατ’ άμφω υγίειαν και ειρήνην αστασίαστον.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Δεσποινα πρόσδεξαι, τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως.

Απόστιχα.

Ήχος β . Οίκος του Εφραθά.

Δεύτε Αθωνιτών, οι δήμοι συνελθόντες, εν ύμνοις επαξίως, την μνήμην Παϊσίου, τιμήσωμεν του μάκαρος.

Στιχ. Τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος του οσίου Αυτού.

Λάμψας αρτιφανώς, ως άστρον φωτοβόλον, εφώτισας καρδίας, εζοφωμένας πάτερ, θεόφιλε Παΐσιε.

Στιχ. Μακάριος ανήρ ο φοβούμενος τον Κύριον.

Τάφον σου τον σεπτόν, ως κρήνην ιαμάτων, Μονή του Θεολόγου, κατέχει και σον πνεύμα, οι ουρανοί Παΐσιε.

Δόξα. Τριαδικόν.

Σώζε από παντός, κακού τους Σε υμνούντας, θεότης Τρισαγία, λιταίς του Παϊσίου, του συναγαλλομένου Σοι.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Ρύσαι Χριστιανούς, εκ της εχθρού απάτης, ομού συν Παϊσίω, τω εν τω σω λειμώνι, ασκήσαντι Θεόνυμφε.

Νυν απολύεις,… το Τρισάγιον, το Απολυτίκιον εκ του Μεγάλου Εσπερινού και Απόλυσις.

ΕΝ ΤΩ ΜΕΓΑΛΩ ΕΣΠΕΡΙΝΩ

Μετά τον Προοιμιακόν το “Μακάριος ανήρ”. Εις δε το “Κύριε εκέκραξα” ιστώμεν στίχους η καὶ ψάλλομεν τα εξής Προσόμοια.

Ήχος α . Πανεύφημοι μάρτυρες.

Akathist to our Holy Father Paisius the Athonite

Kontakion 1

Let us believers with one voice all praise him who was sent by God in these times of trial for our comfort and guidance, Paisius the wonderful, who struggled graciously and pleasingly for the Master, burning with love for the whole world and pledged his heart for us and for our salvation. And let us call out to him in thanksgiving, saying: Rejoice, Blessed Father Paisius, enlightener of the latter times!

Ikos 1

God ordained that thou wast born in the blessed land of Cappadocia, the cradle of a countless multitude of saints, to whom thou too wast added in perfect worthiness, shining forth together with them and unceasingly guiding us to repentance. Therefore we praise thee with great joy, saying:

Rejoice, for thou didst make thyself a precious follower of the saints of Cappadocia!

Rejoice, for thou didst wholly liken thyself to them as a true bearer of God!

Rejoice, most fair and fragrant flower, who hast blossomed for our enlightenment!

Rejoice, wellspring of heavenly grace, who refreshest the whole world!

Rejoice, sweetest food, who fillest the souls that are starved of right teaching!

Rejoice, receptacle that hast gathered all our weaknesses, troubles and sorrows!

Rejoice, pillar of fire, who art the unshakable support of those that desire to gain salvation!

Rejoice, star that shinest in the firmament of the Church, guiding us to the everlasting mansions!

Rejoice, for thou wast shown to be a blessing of God and a sign of His ineffable mercy!

Rejoice, Blessed Father Paisius, enlightener of the latter times!

Kontakion 2

O Blessed Father, thou wast chosen from thy mother's womb to give thyself up to God in all things and thus become a precious vessel unto Him, for the salvation and guidance of all that put their hope in thee. To Him, Who worked great wonders and mercy through thee, for such a blessing we all sing with joy the song: Alleluia!

Ikos 2

The baptism which thou, O Father, didst receive from the hands of the saint of God, Arsenius, was a sign of God’s grace resting on thee. For seeing thy many gifts in spirit, from thine early infancy he blessed thee to be his disciple and bear his name. Therefore, despite our unworthiness, we honour thee, saying:

Rejoice, for thou wast found worthy to be baptized by Saint Arsenius the Cappadocian!

Rejoice, for he foresaw all that was to come to pass with thee!

Rejoice, for his spirit rejoiced, seeing such blessed fruit sprung forth from the flock that he shepherded!

Rejoice, for on account of this he cared for thee unceasingly through all his earthly life!

Rejoice, for even after departing to heaven he did not forsake thee, but all the more interceded for thee!

Rejoice, for thou too didst honour him as befitting, piously reckoning him to be thy father in Christ!

Rejoice, for thou didst struggle heartily for his glorification, gathering testimonies of his wondrous life!

Rejoice, for the Saint of God blessed thee to find his most beloved relics, which became a fount of countless healings!

Rejoice, for lovingly thou didst lay his revered body in the monastery founded by thee at Souroti!

Rejoice, Blessed Father Paisius, enlightener of the latter times!

Kontakion 3

Moving to Greece because of the tyrannical Turkish persecution, thy parents came to the land of Konitsa, and, sacrificing thyself, O father, thou didst begin to ascend the godly ladder of perfection. For even since childhood, thou wast shown to be to be a guiding light for all those around thee, who, seeing thy precious gifts, glorified God, saying: Alleluia!

Ikos 3

Instructed by the example of thy parents, from a young age thou didst strive with burning zeal for the love of Christ, showing the deeds of a perfect man. For following thy blessed mother, before long thou didst begin to fast strictly and pray unceasingly to God, a hermit by life, yet a child by age. Wondering at the manliness of thy heart, with joy we sing to thee thus:

Rejoice, for still young thou didst wholly forsake the fleeting lusts of this world!

Rejoice, for through perfect fasting thou didst preserve unspoiled the crown of virginity!

Rejoice, for thy youth did not prevent thee from acquiring unceasing prayer in solitude!

Rejoice, for instead of revelling in childish games, thou didst delight in ever being with Christ and His saints!

Rejoice, for on account of this thou didst avoid the friendship of those that sundered thee from thine ardent love!

Rejoice, for thou didst not only strive for outward things, but also adorned thy soul with all virtue!

Rejoice, for thou didst follow the kindness and devoutness of thy blessed mother!

Rejoice, for she set thee an unspoiled example of love and utter self-sacrifice!

Rejoice, for we all wonder at the courage with which thou didst begin to fight the good fight!

Rejoice, Blessed Father Paisius, enlightener of the latter times!

Kontakion 4

Called to battle to defend thy country from the unbelievers, O Father, thou didst shine forth in thy boundless courage. For, wholly forsaking the love of self, thou didst ever seek to be amidst peril, in order to spare those that fought together with thee. And seeing this, they all thanked God for such support, saying: Alleluia!

Ikos 4

Παρακλητικός κανών στόν Ἅγιο Παΐσιο τον Ἁγιορείτη

  Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσον μου εν τη δικαιοσύνη σου. Και μη εισέλθεις εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιοθήσεται ενώπιόν σου πάς ζών. ΄Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου. Εταπείνωσε εις γήν την ζωήν μου. Εκάθισέ με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος, και ηκηδίασεν επ΄ εμέ το πνεύμα μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτων. Διεπέτασα προς σε τας χείρας μου, η ψυχή μου ως γη άνυδρός σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμα μου. Μην αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ΄ εμού και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. Ακουστόν ποίησόν μοι το πρωί το έλεός σου, ότι πρός σε ήρα την ψυχήν μου. Εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε, προς σε κατέφυγον, δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ ει ο Θεός μου. Το πνεύμα σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία, ένεκεν του ονόματός σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνη σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου, και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου, και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλος σου ειμί.

Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν,ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου (4 φορές )

Τω Αγίω του Χριστού Παϊσίω, τω δοξασθέντι δωρεαίς ουρανίους, προσπέσωμεν εκ βάθους ψυχής, Άγιε Παϊσιε, Ορθοδόξων Προστάτα, πάσης ημάς λύτρωσε συμφοράς και ανάγκης και πειρασμών και νόσων χαλεπών, τους καταφεύγοντας Πάτερ, τη σκέπη σου.

Δόξα….

Ως ειληφώς παρά Θεού εξουσίαν του θεραπεύειν τας δεινάς καχεξίας Πάτερ, ίασαι δεόμεθα τους δεινώς θλιβομένους, νόσοις και παθήμασι και πκραίς αλγηδόσι και εν ειρήνη φύλαττε ημάς, ταις σαις πρεσβείες Πάτερ Όσιε.

Και νυν. Θεοτοκίον

Ου σιωπήσομέν ποτε, Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι. Ει μη γαρ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; Τις δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους; Ουκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σου· σους γαρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών.

Είτα τον Ν΄ Ψαλμόν

Ελέησον με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου και από της αμαρτίας μου καθάρισον με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιον μου εστί διά παντός. Σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιον σου εποίησα, όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου, και νικήσης εν τω κρίνεσθαί σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην και εν αμαρτίαις εκίσσησε με η μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας, τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσάς μοι. Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με, και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην, αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Απόστρεψον το πρόσωπον σου από των αμαρτιών μου, και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου σου, και το Πνεύμα σου το άγιον μη αντανέλης απ΄ εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου, αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσιν σου. Ότι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν, ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών, και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα, τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριον σου μόσχους.

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Πολλοίς συνεχόμενος πειρασμοίς, προς σε καταφεύγω, αναβοών ως μεσίτη προς τον Θεόν· ειρήνευσον, πάτερ, την ζωήν μου και την κατ΄άμφω υγείαν μοι δώρησαι.

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Οσίως ανύσας σου την ζωήν, αεί αγιάζεις και λυτρούσαι παντός κακού Παϊσιε Πάτερ Θεοφόρε τους προσιόντας τη σκέπη σου.

Θεοτοκίον.