Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

Παρακλητικός Κανών Παναγίας Διασωζούσης Πάτμου



 Ελογήσαντος το ερέως, τ Κύριε εσάκουσον, μεθ' τ Θες Κύριος κα τ ξς:

χος δ΄. ψωθες ν τ Σταυρ.
ς τν Σωτρα τν πάντων τεκοσα, μετ Θεν σώτειρα φθης το κόσμου, κα διασζεις μητρικ πρεσβεί σου, πάντας τος προστρέχοντας, τ σεπτ σου Εκόνι, προσφόρως κέκληται, Διασζουσα Κόρη, ξ ς πηγάζεις πσι δαψιλς, τν σν θαυμάτων, τν χάριν τν φθονον.

Δόξα. Κα
νν.
νσος Πάτμος ς θησαύρισμα θεον, τν χαριτόβρυτόν σου Κόρη Εκόνα, καταπλουτοσα μέλπει σου τ θαύματα· πάντας διασζεις γάρ, τος ατν προσκυνοντας, κα παρέχεις πασι, τος γγς κα τος πόῤῥω, παλλαγν παντοίων δυνν, κα πάσης βλάβης, ε Διασζουσα.

Ν΄ ψαλμς κα κανν.

δ α΄. χος πλ. δ΄. γρν διοδεύσας.
Σωτ
ρα τεκοσα κα Ποιητήν, ε διασζεις, κ κινδύνων πολυειδν, μόνη Διασζουσα Παρθένε, τος προσιόντας τ θεί Εκόνι σου.

ς πλοτον οράνιον ληθς, πάλαι κεκτημένη, τν Εκόνα σου τν σεπτήν, Πάτμος εσήμως μεγαλύνει, τν πρς ατν Διασζουσα χάριν σου .

Ζω
ν ερηναίαν κα εσταθ, ν ργοις γίοις, διανύειν ελικρινς, μς καταξίωσον Παρθένε, τος πεποιθότας στεῤῥῶς τ πρεσβεί σου.
Θεοτόκιον.
ν πάσ δύν κα συμφορ, ε μν δίδου, τν ταχεάν σου ρωγήν, κα πλήρου χαρς κα εφροσύνης, τς διανοίας μν Διασζουσα΄.

δ γ΄. Ορανίας ψίδος.
Διασ
ζεις παύστως ς συμπαθς Δέσποινα, τος πιστς φωνοντας ν θλίψει, τν θείαν κλσίν σου, Διασζουσα· θεν τν σν προστασίαν, κα θερμν ντίληψιν νακηρύττομεν.

ατρεύουσα πάθη τ χαλεπά, Δέσποινα, τς θαυμαστς Σου Εκόνος χάρις σωτήριος, προφθάνει παντας, τος ν κινδύνοις τελοντας, κα διώκει πασαν, χθρν πήρειαν.

γιάσματος κρήνη, ς ληθς πέφηνεν, θαυματουργός σου ν Πάτμ Εκν Πανάχραντε, καθαγιάζουσα, κα διασζουσα πάντας, Κόρη Διασζουσα τος ταύτ σπεύδοντας.
Θεοτόκιον.
Σωτηρίαν κα
ῥῶσιν, κα τν παθν ασιν, κα παλλαγν πάσης νόσου, κα πάσης θλίψεως, δίδου Πανάχραντε, τος ελαβς προσκυνοσιν, νπερ χαρίτωσας θείαν Εκόνα σου.

Διάσωσον,
ς Διασζουσα Δέσποινα φερωνύμως, πάσης βλάβης κα πηρείας κα θλίψεως, τος κζητοντας τν θείαν σου προστασίαν.
πίβλεψον...

Ατησις κα τ κάθισμα. χος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Πάτμος ν σοί, Παρθένε Διασζουσα, σκιρτ μυστικς, τιμσα τν Εκόνα σου· ξ ατς λαμβάνει γάρ, τς λαμπρς σου ενοίας τς χάριτας, κα τν πολλν σου θαυμάτων γνή, κηρύττει ε τ νεργήματα.

δ δ΄. Εσακήκοα Κύριε.
Τ
ν μς νδυνάμωσον, ργοις ναρέτοις θεοχαρίτωτε, κα πταισμάτων ατει φεσιν, τος θερμς προστρέχουσι τ σκέπ σου.

Ο
δεινος ταζόμενοι, τς Διασζούσης Εκόνι δράμετε, να λάβητε τν ασιν, τς ψυχς μο τε κα το σώματος.

πρ πσαν λαμπρότητα, τς Εκόνος χάρις νθεος, παστράπτει Διασζουσα, κα παθν λαύνειν τν σκοτόμαιναν.
Θεοτόκιον.
Σ
ς εδεν δέσμιος, τς αχμαλωσίας φνω λελύτρωται, τ σν μέγα θαυματούργημα, μεγαλύνων Κόρη λαμπρ στόματι.

δ ε΄. Φώτισον μς.
Σκέπασον
μς, τ θερμ Παρθένε σκέπη σου, κ παντοίων το δολίου προσβολν, διασζουσα μς πάσης κακώσεως.

πας εσεβής, προσπελάζων τ Εκόνι σου, Διασζουσα πληροται χαρμονς, κα κηρύττει σου τν χάριν τν σωτήριον.

κουσας φωνς, γυναικς πασχούσης χραντε, κα φθης πιστάσα μυστικς, κα τς νόσου ταύτην Δέσποινα πήλλαξας.
Θεοτόκιον.
Μόνον τ
σεπτόν, νομά σου Διασζουσα, ς φωνομεν μετ πίστεως θερμς, πελθόντων θλιβερν θττον υόμεθα.

δ στ΄. Τν δέησιν.
γγέλων, γιωτέρα Παρθένε, καθαγίασον μν τς καρδίας, χαμαιπετν ννοιν κα προσύλων, τν προσκυνούντων τν θείαν Εκόνα σου, τν ναβλύζουσαν εί, Διασζουσα χάριν κα λεος.

Σωμάτων, κα
τν ψυχν τς δύνας, θεραπεύεις Διασζουσα Κόρη, κα ν Αγύπτ θανάτου ξαίρεις, τ κινδυνεον παιδίον Πανύμνητε, πιστασί σου φρικτ, τς τεκούσης καμφθεσα τος δάκρυσι.

Κινδύνοις, το
ς χαλεπος συσχεθέντας, κα νοσήμασι δεινς τρυχωμένους, πισκοπ σου ταχεί λυτροσαι, κα τος γγς κα μακρν δίδως πάντοτε, τν σωματικήν σου ρωγήν, καταλλήλως τ κλήσει σου Δέσποινα.
Θεοτόκιον.
θεος, κα φωτοφόρος ναός σου, σπερ κπος νθηφόρος ρται, νθα ς νθος ζως Εκών σου, εωδιάζει τας σας ντιλήψεσιν· νθεν Πάτμος ελαβς, Διασζουσα σπεύδει τ σκέπ σου.

Διάσωσον...
χραντε...
Α
τησις κα τ κοντάκιον. χος β΄. Τας τν αμάτων σου.

Τ
φερωνύμ σου κλήσει Πανάχραντε, ς θησαυρς κενώτου χρηστότητος, διάσζε πάσης στενώσεως, κα προσβολν το δολίου λάστορος, μς τος πιστς σ δοξάζοντας.

Ε
τα, τ α΄ ντίφωνον τν ναβαθμν το δ΄ χου.

Προκείμενον:
Μνησθήσομαι το νόματός σου...
Στ.:
κουσον, Θύγατερ...

Ε
αγγέλιον. Λουκ α΄. 39-49, 56: ν τας μέραις κείναις...

Δόξα: Πάτερ, Λόγε, Πνε
μα...
Κα
νν: Τας τς Θεοτόκου...

λεμον, λέησόν με... Προσόμοιον. χος πλ. β΄. λην ποθέμενοι.
λβον ναφαίρετον, τν θαυμαστήν σου Εκόνα, Πάτμος περίφημος, θεί εδοκί σου, Κόρη κέκτηται· δωρεν πσι γάρ, ξ ατς παρέχεις, τος αιτοσι τ χαρίσματα, ν Διασζουσαν, ντως προσφυς νομάζομεν, ς σσουσαν κ θλίψεως, τος ν πίστει ταύτ προστρέχοντας· θεν ε δίδου, μν τν σν βοήθειαν γνή, κα τς λαμπρς προστασίας σου, τς κφάνσεις χραντε.

δ ζ΄. Ο κ τς ουδαίας.
Ῥῶσι δέδωκας Κόρη, γυναικ τ πασχούσ, πιστασία σου· οτω κα νν Παρθένε, μν τς σθενείας, Διασζουσα ασαι, κα επράγια μν, παράσχου ν τ βί.

σ χάρις Παρθένε, πανταχο πλουμένη, σώζει τος παντας· ντεθεν ο τυχόντες, τν εεργετημάτων, Διασζουσα σπεύδουσι, τ σ γί να, ανοντές σου τν δόξαν.

Γέρας ε
ρατο μέγα, τν σεπτήν σου Εκόνα, Πάτμος Δέσποινα· ντεθεν καρπουμένη, ενοίας σου τν πλοτον, τ πολλά σου θαυμάσια, νακηρύττει εί, φωνας εχαριστίας.
Θεοτόκιον.
κ δεινς νομβρίας, κα παθν καταιγίδος, Θεοχαρίτωτε, α πάσης δυσπραγίας, κα βλάβης κα μανίας, κα φθορς ύου πάντοτε, τος προσκυνοντας πιστς, τν θείαν Σου Εκόνα.

δ η΄. Τν Βασιλέα.
Ῥῦσαί με Κόρη, θανατηφόρου κακίας, ς διέσωσας βεβαίου κ θανάτου, τος τ σ Εκόνη, ν πίστει προσπεσόντας.

ΰλ ψει, ς ρωμένη παρέχεις, τ ατήματα τος σ παρακαλοσι, οτω κμο δίδου, βοήθειαν ξ ψους.

Σώματος κόρας,
ς ξιάσω Παρθένε, οτως νοιξον τ μμα τς ψυχς μου, να τ φς δω, τν θείων προσταγμάτων.
Θεοτόκιον.
σχν παράσχου, τος σθενέσι Παρθένε, κα νάψυξιν τος καταπονουμένοις, πίστει ξαιτοσι, τν θείαν ρωγήν σου.

δ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Μ
παύσ φορσα, ταύτην σου τν νσον, τν κεκτημένην τν θείαν Εκόνα σου, ς σφαλς καταφύγιον, Διασζουσα.

μβρίζεις καθ' κάστην, τς σς εσπλαγχνίας, οα νεφέλης ζως δρόσον ϋλον, τος καταφεύγου Κόρ, τ σ χρηστότητι.

φέρποντα δολίως, καθ' μν τν φιν, τν πονηρν Διασζουσα σύντριψον, κα ν ερήν τν βίον, μν συντήρησον.
Θεοτόκιον.
μνομεν κατ χρέος, Κεχαριτωμένη, τν πρς μς προσμέτητον χάριν σου, ν μ λίπς διδόνα, μν κάστοτε.

Τ
ξιον στ κα τ μεγαλυνάρια.
Χαίρε κεκτημένη
ς θησαυρόν, Πάτμος Παρθένε, τν Εκόνα σου τν σεπτήν, ξ ς σωτηρία, λαμβάνοντες πλουσίαν, ταύτην καλομεν Δέσποινα, Διασζουσαν.
Πάλαι
χαρίτωσας θαυμαστς, τη πισκιάσει, τν ΰλων σου δωρεν, Κεχαριτωμένη, τν θείαν σου Εκόνι, κα φεσιν πταισμάτων, πσιν ξαίτησαι.
Σώζεις το
ς τελοντας ν χαλεπος, κινδύνοις Παρθένε, κα λυτροσαι πικρν παθν, κα χαρν παρέχεις, κα πσαν θείαν δόσιν, τος δ δοξολογοσιν, Διασζουσα
Πανταχο
χάρις τς ερς, Εκόνος σου Κόρη, ξελήλυθεν θαυμαστς, κα πσι παρέχει, τος πέλλα κα τος πόῤῥω, χαρν κα σωτηρίαν, Διασζουσα.
Χε
ρα βοηθείας δίδου μν, λύσιν νομβρίας, εφορίαν δ ν τ γ, κα ζως μέμπτου, ερήνην τε κα κτσιν, τος πίστει προσιοσί σοι, Διασζουσα.
Δέσποινα κα
μήτηρ το Λυτρωτο...
Π
σαι τν γγέλων...

Κα
πόλυσις, μεθ' ν τ ξς: χος β΄. τε κ το ξύλου.
Πάντας το
ς προσπίπτοντας πιστς, τ σ Θεοτόκε Εκόνι, κα προσκυνοντας ατήν, σκέπε κα διάσζε, κ πάσης θλίψεως κα παθν κατάστρεψον, τν σάλον Παρθένε, πασι παρέχουσα, χάριν σωτήριον· σ γρ σωτηρία κα σκέπη, φθης ληθς μν Κόρη· θεν Διασζουσαν καλομέν σε.
Δέσποινα πρόσδεξαι...
Τ
ν πσαν λπίδα μου...

Δίστιχον.
Σωτηρίαν βράβευσον τ
Γερασίμ
πιστ
ς Διασζουσα σ νυμνοντι.
τερον.
Κα
ερεμίαν φύλαττε κ κινδύνων
πιστατοντα προθύμως τν Ναόν σου.
πρίλιος 1969

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου