Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

Παρακλητικός Κανών Παναγίας Καστριανής Κέας Κυκλάδων



   Ελογήσαντος το ερέως, τ Κύριε εσάκουσον, μεθ' τ Θες Κύριος κα τ ξς:

χος δ΄. ψωθες ν τ Σταυρ.
Τν θαυμαστήν σου κα γίαν Εκόνα, Καστριαν Θεογενντορ Παρθένε, νσος Κέα χαίρουσα κτήσατο, ς σεπτν γίασμα, κα πηγν αμάτων· χάριν γρ κα λεος, κα παντς καλο δόσιν, ε λαμβάνει Κόρη ξ ατς, τν ρωγήν σου, τος πσι κηρύττουσα.

Δόξα. Κα
νν. Θεοτοκίον.
π φωτς τος εσεβέσι ποιμέσιν, φανεροτο Θεοτόκε τόπος, νθα Εκών σου γία κέκρυπται, ς θεία ερεσις, Καν τατην τν νσον, τν νακειμένην σοι, χαρς πλησε πλείστης· τι κ ταύτης βλύζεις μυστικς, τς σς ενοίας, τος Κείοις τς χάριτας.

Ν΄ ψαλμς κα κανν ο κροστιχίς:

Κέας σκέπη Καστριαν
πέλεις· Γερασίμου.

δ α΄. χος πλ. δ΄. γρν διοδεύσας.
Κατεδον οράνιον πάλαι φς, νθα Εκών σου, νευρέθη ερ ντεθεν νσος Κέα Κόρη, τν σν θαυμάτων γεραίρει τ μέγεθος.

Ε
φράνθη Κέα εσεβς, Κεχαριτωμένη, τ ερέσει τς σς Μορφς, κα ταύτην κατέχουσα ς πλοτον, τας σας πλουτίζεται πάντοτε χάρισι.

Ἀῤῥώστοις τν ασιν χορηγες, κα τος θλιβομένοις, τν τν πόνων παλλαγν, κα επλοιαν τος ναυτιλλομένοις, Καστριαν Θεοτόκε κάστοτε.
Θεοτοκίον.
Σωτήριον σκέπην κα
προσφυγν, τν σν προστασίαν, Θεοτόκε Καστριαν, πλουτοντες υσθείημεν παντοίων, πειρατηρίων το βίου κα θλίψεων.

δ γ΄. Ορανίας ψίδος.
Σπουδ
πλείστ συνλθον, ο εσεβες κάτοικοι, Κέας τς σς νήσου Παρθένε, δν κέσιον, προφρόνως μέλψαι σοι· τι ηδόκησας δοναι, τούτοις τν Εκόνα σου, ς δρον νθεον.

Καταφύγιον μέγα, κα
ν παντ φορος, ταύτην σου τς νήσου δείχθης, Παρθένε χραντε, τς καυχωμένης πιστς, τ σ γία Εκόνι· ν ε περίεπε, κ πάσης θλίψεως.

Ε
λαβς σοι Παρθένε, ναν σεπτν γειραν, νθα Εκών σου ερέθη, πανσεβάσμιος, καταφεύγοντες, πάσης νάγκης κα βλάβης, λύσιν κομιζόμεθα, τ σ χρηστότητι.
Θεοτοκίον.
Π
σαν δόσιν τελείαν, κα πν σεπτν δώρημα, κ τς σς Εκόνος ο Κεοι, ε καρπούμεθα· θεν κηρύττομεν, Καστριαν Παναγία, ν παρέχεις πάντοτε, μν βοήθειαν.

Διάσωσον, Καστριαν
Θεοτόκε τος σος κέτας, τι πάντες τ σ Εκόνι προστρέχομεν, να υσθμεν κινδύνων κα νοσημάτων.
πίβλεψον...

Α
τησις κα τ κάθισμα. χος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Πηγ
γαθν, Εκών σου πέρτιμος, προνοί τ σ, τ Κέ πάλαι ερηται· πηγάζει γρ κάστοτε, αμάτων τ θεα δωρήματα, κα πληρο τς ατήσεις ε, τν πικαλουμένων σου τ νομα.

δ δ΄. Εσακήκοα Κύριε.
γνοετο μν πρότερον, π γς Εκών σου οσα χραντος, λλ ταύτην μν δέδωκας, ς παραμυθίαν ν τας θλίψεσι.

Κατιδόντες
νύμνησαν, Κεοι τν Εκόνα σου τν σεβάσμιον· κ λαγόνων γς γρ λαμψεν, ς λαμπς τς δόξης σου πολύφωτος.

σθενοσι τν ασιν, κα τος θλιβομένοις θείαν παράκλησιν, ς πηγ λέους φθονος, βλύζεις Θεοτόκε τος μνοσί σε.
Θεοτοκίον.
Συμπαθ
ς τν καλούντων σε, τ πρς σωτηρίαν πληρος ατήματα· δι τοτό σου τ χάριτι, Καστριαν, θερμς προστρέχομεν.

δ ε΄. Φώτισον μς.
Τείχος
ἀῤῥαγς, ντίληψίς σου γένοιτο, ποτρέπουσα ε τς καθ' μν, προσβολς Καστριαν το πολεμήτορος.

ώμην κα χαρν, σ κλσις νέμει χραντε, τος ν Κέ κα μακρν οσιν ατς, ληθς Καστριαν Κείοις κάστοτε.

ασαι μν, τν τν πάνσεπτον Εκόνα σου, Θεοτόκε προσκυνούντων ελαβς, κα σωμάτων κα ψυχν τ ἀῤῥωστήματα.
Θεοτοκίον.
νωθεν μν, πεκάλυψας Πανάμωμε, τν γίαν σου Εκόνα θαυμαστς, κα γίασας τν Κέαν τ σ χάριτι.

δ στ΄. Τν δέησιν.
Ναόν σοι,
ν υλαβεί γειραν, πειθαρχήσαντες τ σ εδοκί, κα ν ατ ναπέθεντο πάλαι, Θεογενντορ τς Κέας ο κάτοικοι, Εκόνα σου τν ερν, ξ ατς πσαν χάριν καρπούμενοι.

γίασται, τ γί ερέσει, τς γίας σου Εκόνος Κέα, κα ς πολύτιμον δώρημα ταύτην, ν τας γκάλαις κρατοσα κραυγάζει σοι· Σύ μου σχς Καστριαν, Παναγία κα δόξα κα καύχημα.

Πλωτ
ρα, τν κινδυνεύσαντα πάλαι, ν μεγίστ τρικυμί θαλάσσης, τν σν γίαν φωνήσαντα κλσιν, Καστριαν Παναγία διέσωσας· λλ κα νν τρικυμιν, νοητν μς Κόρη διάσωσον.
Θεοτοκίον.
φάνης, Καστριαν παραδόξως, ν σεπτ τς σς Μορφς λιτανεί, κα τ σεπτόν σου τύπωσας πέλμα, π το βράχου ο στηκας Πάναγνε, χρι δερο μφανς, τν σεπτήν σου κηρύττει μφάνειαν.
Διάσωσον...
χραντε...

Α
τησις κα τ κοντάκιον.

χος β΄. Τας τν αμάτων σου.
ς προστασίαν θερμν κα ντίληψιν, νσος Κέα μνε σε Πανύμνητε, κα πόθ τν θείαν Εκόνα σου, Καστριαν προσκυνοσα κραυγάζει σοι· παύστως με Δέσποινα φύλαττε.

Ε
τα, τ α΄ ντίφωνον τν ναβαθμν το δ΄ χου.

Προκείμενον: Μνησθήσομαι το
νόματός σου...
Στίχος.  
κουσον, Θύγατερ...
Ε
αγγέλιον. Λουκ .

Αναστάσα δέ Μαριάμ εν ταίς ημέραις ταύταις επορεύθη εις τήν ορεινήν μετά σπουδής, εις πόλιν Ιούδα, καί εισήλθεν εις τόν οίκον Ζαχαρίου, καί ησπάσατο τήν Ελισάβετ, καί εγένετο ως ήκουσεν η Ελισάβετ τόν ασπασμόν τής Μαρίας, εσκίρτησε τό βρέφος εν τή κοιλία αυτής, καί επλήσθη Πνεύματος Αγίου η Ελισάβετ, καί ανεφώνησε φωνή μεγάλη, καί είπεν, Ευλογημένη σύ εν γυναιξί, καί ευλογημένος ο καρπός τής κοιλίας σου, καί πόθεν μοι τούτο, ίνα έλθη η μήτηρ τού Κυρίου μου πρός με; ιδού γαρ, ως εγένετο η φωνή τού ασπασμού σου εις τά ώτά μου, εσκίρτησεν εν αγαλλιάσει τό βρέφος εν τή κοιλία μου, καί μακαρία η πιστεύσασα, ότι έσται τελείωσις τοίς λελαλημένοις αυτή παρά Κυρίου. Καί είπε Μαριάμ, Μεγαλύνει η ψυχή μου τόν Κύριον, καί ηγαλλίασε το π
vεύμα μου επί τώ Θεώ τώ σωτήρι μου, ότι επέβλεψεν επί τήv ταπείvωσιν τής δούλης αυτού. ιδού γάρ, από τού νύv μακαριούσί με πάσαι αι γεvεαί. ότι εποίησέ μοι μεγάλεία ο δυvατός, καί άγιοv τό τό όvομα αυτού. Έμεινε δέ Μαριάμ σύv αυτή ωσεί μήvας τρείς, καί υπέστρεψεν εις τόν οίκοv αυτής.

Δόξα: Πάτερ, Λόγε, Πνε
μα...
Κα
νν: Τας τς Θεοτόκου...

λεμον, λέησόν με... Προσόμοιον. χος πλ. β΄. λην ποθέμενοι.
λβον ς κένωτον, τν οκτιρμν σου Παρθένε, κα στήλην θεόγραφον, κα λαμπρν χέγγυον τς σς χάριτος, θαυμαστς δέδωκας, ν γ κεκρυμμένην, τν πέρτιμον Εκόνα σου, μν τος δούλοις σου, τος π ψυχς πεποιθόσι σοι· θεν Κέα πασα, ταύτ ελαβς καταφεύγουσα, νόσων κα κινδύνων, κα πάσης λλης βλάβης κα ργς, Καστριαν περένδοξε ύεται κάστοτε.

δ ζ΄. Ο κ τς ουδαίας.
Λάμψαν φ
ς ορανόθεν, τν γίαν Εκόνα σου πεκάλυψε, τος εσεβέσι Κείοις, Παρθενομτορ πάλαι· ν ερόντες πλήσθησαν, πνευματικς χαρμονς, κα θείας θυμηδίας.

ν κινδύνοις Παρθένε, κα δεινας σθενείαις κα περιστάσεσι, τ θεί σου Εκόνι, προστρέχομεν ν πίστει, κα τν λύσιν ερίσκομεν, τν χαλεπν συμφορν, Καστριαν ν τάχει.

αμάτων τ εθρα, ναβλύζουσα Κόρη τ σ χρηστότητι, τος νθρακας τν νόσων, κα τν παθν τν φλόγαν, καταπαύεις κάστοτε, τος φορσι πρς Σ Καστριαν Παρθένε.
Θεοτοκίον.
Σωτηρίας τ
ν μβρον, πομβρήσασα κόσμ Χριστν τν Κύριον, αχμν κα νομβρίαν, τ χάριτί σου λύεις, ν τ Κέ κάστοτε, λιτανευούσ γν, τν θείαν σου Εκόνα.

δ η΄. Τν Βασιλέα.
Γέρας
Κέα, Καστριαν Παναγία, τν γίαν σου κτήσατο Εκόνα, θεν νυμνε σου, τ θεα μεγαλεα.

ν τ θαλάσσ, τος κινδυνεύοντας σώζεις, κα ν γ γν λυτροσαι πάσης βλάβης, τος σ πιστς φωνοντας, Καστριαν Παρθένε.

Ῥῦσαι Παρθένε, ταύτην τν νσόν σου Κέαν, πάσης μάστιγος κα πειλς κα βλάβης, κα ταύτ χορήγει, τν σν πλουσίαν σκέπην.
Θεοτοκίον.
νωθεν φρούρει, ο μόνον Κόρη τν Κέαν, λλ παντας τος ταύτης ποδήμους, Κείους τος ατοντας, τν σν Παρθένε χάριν.

δ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Σωτήριον λιμένα, Κεχαριτωμένη, Καστριαν
τν γίαν Εκόνα σου, νσος Κέα πλουτοσα κινδύνων ύεται.

δο σπερ νοσσία, παντες ο Κείοι, Καστριαν τ σ σκέπ προστρέχομεν, ς ν βελν λυτρωθμεν το πολεμήτορος.

Μητρ
α Κόρη σπλάγχνα, πιδεικνυμένη, Καστριαν τος ατοσι τν χάριν σου, σκέπε κα φρούρει κα σζε τος προσιόντας σοι.

Ο
νόσοις βαρυτάτοις, στένοντες Παρθένε, ναψυχν κα ταχεαν νάῤῥωσιν, κ τς σεπτς σου Εκόνος ε λαμβάνουσι.
Θεοτοκίον.
πέραγνε Μαρία, Κεχαριτωμένη, δίδου καμο τ μνοντι τν χάριν σου, Καστριαν Θεοτόκε πταισμάτων φεσιν.

Τ
ξιον στ κα τ μεγαλυνάρια.
Δε
τε τν Εκόνα τν θαυμαστν, τν νομασθεσαν φερωνύμως Καστριανν, τς γνς Παρθένου, κα μόνης Θεοτόκου, ο εσεβοντες Κεοι κατασπασώμεθα.

Φ
ς ράθη μέγα δηλοποιον, τος πιστος ποιμέσι, τν Εκόνα σου τν σεπτν, τν γκεκρυμμένην, π τν γν Παρθένε, ν πόθ νευρόντες χαρς πλήσθησαν.

παντες ο Κεοι πίστει θερμ, συνέδραμον Κόρη τ ερέσει τς σς Μορφς, κα ναόν σοι θεον, δείμαντο Παρθένε, μνοντές σου τν δόξαν κα τ θαυμάσια.

Λύεις
νομβρίαν Κόρη τς γς, κα τς σθενείας θεραπεύεις τς χαλεπς, κα τοςν θαλάσσ, ταχέως διασώζεις, Καστριαν Παρθένε θερμς καλοντάς σε.

Χαίρει τ
Εκόνι σου τ σεπτ, Κέα Παρθένε, λυτρουμένη πάσης πληγς, τ χάριτι ταύτης τ σ πισκιάσει, Καστριαν κα μέλπει τ σ θαυμάσια.

ν πάσ νάγκ πίστει θερμ, τ σ προστασί Παναγία Καστριαν, σπεύδομεν ο Κεοι· σκέπε μς ον Κόρη, κ πάσης δυσχερείας κα χαλεπότητος.

Π
σαι τν γγέλων..

Τ
τρισάγιον κα τ πολυτίκιον. χος δ΄. Ταχ προκατάλαβε.
Τ
ν θείαν Εκόνα σου, Θεογενντορ γν, φωτ πεκάλυψας, κ τν ταμείων τς γς, μν ς θησαύρισμα· θεν νσος Κέα, ελαβεί κα πόθ σπεύδει Καστριανή σοι, κα πιστς νακράζει· Χαρε Κεχαριτωμένη, Κύριος μετ σο.

Κα
πόλυσις, μεθ' ν τ ξς: χος β΄. τε κ το ξύλου.
Πάντων
ρωγς κα προσφυγ, κα παραμυθία δείχθης, τν Κείων Πάναγνε· τούτοις γρ δεδώρησαι, ς πλοτον νθεον, τν γίαν Εκόνα σου, κ γς τν ταμείων, χάριν ναβλύζουσαν, πσι κα λεος· θεν τ σ σκέπ Κέα, πάσης υομένης νάγκης, μέλπει Θεοτόκε τ σ θαύματα.

Δίστιχον.
Καστριαν πρόσδεξαι Θεογενντορ
ν σοι Γεράσιμος ξύφανεν μνον.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου