Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Παρακλητικός κανών Νήφωνος Κοινοβιάρχου Χίου



 (28/12)

Ε
λογήσαντος το ερέως τ Κύριε εσάκουσον , μεθ᾿ τ Θες Κύριος, ς συνήθως, καί τ ξς· χος δ´. ψωθες ν τ Σταυρ.

Τς νήσου Χίου τν θειότατον γόνον, πνευματοφόρον οκιστν ρους θω, τς καρίας σέμνωμα, τς Πάτμου πυρσόν, τν Λειψν κοσμήτορα καί Σκιάθου τ κλέος, Νήφωνα τν σιον, εφημήσωμεν πόθω, ναβοντες· ῥῦσαι συμφορν, κα νοσημάτων, τος σο καταφεύγοντας.

Δόξα. Τ ατό. Καί νν. Θεοτοκίον.
Ο
σιωπήσομέν ποτε, Θεοτόκε…

Ε
τα Ν´ Ψαλμς κα Κανών, ο κροστιχίς· Νήφων νέε σιε, νήφειν ε ξίωσόν με. Χ.

Ωδ
α´. χος πλ. δ´. γρν διοδεύσας.
Νεοφωτε λύχνε
συχαστν, καί φέγγος πατέρων, Νήφων σιε σκητά, το βίου μου φώτισον τς τρίβους, να δν διανύσω χρηστότητος.

λίου κτίσι το νοητο, λαμπόμενος Νήφων, σκοτομήνην μου τν παθν, πρεσβείαις σου λύσον φωτοφόροις, πρς τν φωτίζοντα πάντα τ πέρατα.

Φλεγόμενος ο
μοι π πυρς, παθν χαμαιζήλων δρόσισόν με σ δυσωπ, τ δατι παρακλήσεών σου, πρς τν Χριστν μόνον σωζειν δυνάμενον.
Θεοτοκίον.
ς μήτηρ φιλεύσπλαγχνος το Χριστο, Παρθένε Μαρία, τς ψυχς μου τν μολυσμν οας τν μετρων οκτιρμν σου, ελογημένη ταχ ποκάθαρον.

Ωδ
γ´. Ορανίας ψίδος.
Νεαυγέστατον
στρον τς το Χριστο πίστεως, Νήφων θαυμαστέ, δομήσας μάνδραν περιδοξον, τν το Εαγγελισμο ν τ Σκιάθ, σκοτείαν γνωσίας σκέδασον τν προστρεχόντων σοι.

Ν
ν θερμς δυσωπ σε· π κακν, σιε κα πηρειν ψυχοκτόνων το πολεμήτορος πάλλαξόν με ταχ τ διστάτ καρδί, πόνους σου γεραίροντι, Νήφων πρς θέωσιν.

πώδυνων ταχέως τν συνοχήν, σιε, λύσον καί τν θλίψεων ζάλην πασον προσφυγν σου, ς δεδεγμένος πολλήν, παρ ψίστου τν χάριν, Νήφων ξιάγαστε, Πνεύματος σκήνωμα.

Θεοτοκίον.
Ε
εργέτην το κόσμου, σωματικς τέξασα, τν σωματικν λγηδόνων, Δέσποινα, ῥῦσαί με, κα τν στολήν μου ψυχς, κ λογισμν καθάρτων, Μτερ ποκάθαρον, σο τ χρηστότητι.

Χαρίτωσον, κα
καταξίωσον νήφειν τος σος κέτας, πνευματέμφορε σκητά, σοφ Νήφων, σιε, νεοφωτε φάρε τς εσέβειας.

πίβλεψον, ν εμενεί, πανύμνητε Θεοτόκε, π τν μν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, καί ασαι τς ψυχς μου τ λγος.

Ατησις κα τ Κάθισμα.

χος β´. Πρεσβεία θερμή.
Πρεσβεύων Χριστ
παύστως τ οκτίρμονι, μ παύσ, σεπτέ, πρ τν εφημούντων σε, Νήφων, πάτερ σάγγελε, το Αγαίου νήσων διάκοσμε, να το βίου πέλαγος καλς, ο σ νυμνοντες διαπλεύσωμεν.

Ωδ
δ´. Εσακήκοα, Κύριε.
Ο
πιστς καταφεύγοντες, σο τ προστασί πληρονται χάριτος, Νήφων, κα εχαριστήριον, μνον ξυφαίνουσι σο χαίροντες.

Σωτηρίαν
ξαίτησαι καί ζως γήρω μετόχους ποίησον, Νήφων μάκαρ, τος κέταις σου, συχίας κόσμημα πολύτιμον.

ερώτατον σκήνωμα προσευχς κα νήψεως, Νήφων πάνσοφε, νήφειν πάντας καταξίωσον τος νευφημοντάς σου τ σκάμματα.
Θεοτοκίον.
Ε
συμπάθητε Δέσποινα, τν κυριευθέντα πό του δαίμονος πολύτρωσαι κα δεξόν μοι, μετανοίας τρίβον τν σωτήριον.

Ωδ
ε´. Φώτισον μς.
Νήφων θαυμαστέ, τ
ς μανίας το λαστορος, κα δεινν δυσχερειν ῥῦσαι μς, καταφεύγοντας τ θεί ντιλήψει σου.

μάρ μοι λαμπρόν, μετανοίας ξανάτειλον, τ ν σκότει νομίας ζοφερ, Νήφων νθεε κέτη σου καθεύδοντι.

Φέγγει σ
ν εχν, ορανόθεν Νήφων σκέδασον, τν σκοτόμαιναν κακότητος δεινς, κατ᾿ νόμου πολιτείας μου, κραυγάζω σοι.

Θεοτοκίον.

πιδε μν κ το θρόνου Μητροπάρθενε, σο Υο προσδεχομένη τς λιτς το σο δούλου κα παράσχου μοι τ πρόσφορα.

Ωδ
στ´. Τν δέησιν, κχε.
σχύος με πλσον, Νήφων σιε θριαμβεσαι τν μισόκαλον φιν, τς ατο πανουργίας συντρίψας σκληραγωγί νηστεί κα δάκρυσιν ν τος σχατοις τος καιρος, σκητν τν ρχαίων μόζηλε.

Νηφάλιε,
κακε, πραύτατε, κα σεμν συχαστά, Νήφων μάκαρ, συχασμο μεταλαμπαδεύσας, φς ες τς νήσους Αγαίου το θωνος, δεόμενος το Λυτρωτο, πρ πάντων μ παύση τιμώντων σε.

ναστησον κ βυθο φαυλότητος, τος πιστς ποζητοντας σν χάριν, δομτορ θεε μονς περιδόξου, ν τ Σκιάθ τ νήσ, θεόφιλε Νήφων, το Εαγγελισμο, τς σεμνς κα πανάγνου θεόπαιδος.

Θεοτοκίον.
πίβλεψον, ορανόθεν, Δέσποινα, κα πισκεψαί τος σ νυμνοντας, ελογημένη Παρθένε, Μαρία, ς καταίσχυντος πάντων ντίληψις, παραμυθία, βοηθς κα προστάτις ε τν τιμώντων σε.

Χαρίτωσον, κα
καταξίωσον νήφειν τος σος κέτας, πνευματέμφορε σκητά, σοφ Νήφων, σιε, νεοφωτε φάρε τς εσέβειας.
χραντε, δι λόγου τν Λόγον νερμηνεύτως, π᾿ σχάτων τν μερων τεκοσα δυσώπησον, ς χουσα μητρικν παῤῥησίαν.

Κοντάκιον.
χος β´. Τος τν αμάτων σου.

Τ
ντιλήψει σου Νήφων, προστρέχοντες δυσπραγιν κα κίνδυνων λυτρούμεθα κα θείας πληρούμεθα χάριτος καλς νσαι τ στάδιον θλίψεων διόπερ κθύμως μνομέν σε.


Προκείμενον: Τίμιος
ναντίον Κυρίου θάνατος το σίου
Α
το.
Στίχος: Θαυμαστ
ς Θες ν τος γίοις Ατο,

Ε
αγγέλιον κατ Λουκν (κέφ. στ´ 17 33): Τ καιρ κείν στη ησος π τόπου πεδινο....
Δόξα: Τα
ς τού Σου σίου πρεσβείαις, λεμον...
Κα
νν: Τας τς Θεοτόκου πρεσβείαις, λεμον...

διόμελον, χος πλ. β´. λην ποθεμένοι. Στίχος. λεμον, λέησόν με, Θεός, κατ τ μέγα λεός Σου κα κατ τ πλθος τν οκτιρμν Σου ξάλειψον τ νόμημά μου.

Βίον
κηλίδωτον, ν προσευχ κτησί, νήψει καί σκήσεως, πόνοις, Νήφων σιε, πεπολίτευσαι, καί ζως κρείττονος, δη ξιώθης, συχίας γκαλλώπισμα, κρηπς σεμνότητος, κα φιλανθρωπίας διάκοσμε· δι παρακαλομέν σε· δέχου κετν σου ατήματα, καί Χριστν δυσώπει, μας ν επραγία καί χαρ, κα μονοί τ βρότειον, διανύειν στάδιον.

Σ
σον, Θεός, τν λαόν Σου...

Ωδ
ζ´. Ο κ τς ουδαίας.
ατρεύων τς νόσους τν ψυχν κα σωμάτων μ παύση, σιε, τν πικαλουμένων τ θεον νομά σου, Νήφων, πίστεως σέμνωμα, καί βάθρον νεοπαγς εχς κα συχίας.

γιάζεις παύστως τος πιστς κζητοντας τν θείαν χάριν σου, πνευματοφόρε Νήφων, κβλάστημα τς Χίου εθαλς καί νάστημα το θω πνευματικόν, γιασμο ς ρεθρον.

Ξύλου ν
ν πολαύων τς ζως σν γγελοις ν θείοις δώμασι Χριστν ε δυσώπει κα τος προσφεύγοντάς σοι ξισαι τς κρείττονος καί ενάου χαρς τς ν τ πόλ Νήφων.

Θεοτοκίον.
ατρ τς ψυχς μου τς δεινς σθενούσης, Θεογεννήτρια, ποκρουσον μανίαν τν κατ᾿ μο το πλάνου βροτοκτόνου καί σσόν με, να κ βάθους ψυχς ε σ μεγαλύνω.

Ωδ
η´. Τν Βασιλέα.
ς συχίας πυρσν κα νήψεως φάρον σ εί μεγαλύνοντες, Νήφων, τς πρς τν Δεσπότην ατούμεθα λιτς σου.

Σκέδασον πάσαν
πιφορν το χθίστου κα συγχώρησιν ατε πταισμάτων, Νήφων, τος ν πίστει σε νυμνολογοσι.

δήγησόν με πρς τραπος μετανοίας, σαφς δηγήσας ζύγων, Νήφων, τς χορείας πρς δόμους σωτηρίας.

Θεοτοκίον.
Ν
ν δυσωπ σε· Θεοκυτορ Παρθένε, κ δεινν νοσημάτων τρωτους φύλαττε σος δούλους, άτειρα ς θεία.

Ωδ
θ´. Κυρίως Θεοτόκον.
Μ
παύση ορανόθεν πάντων προστατεύειν τν εφημούντων τν πάνσεπτον μνήμην σου, σίων κλέϊσμα, Νήφων, νέον της πίστεως.

Ε
ρήνευσον τν βίον, Νήφων, σν προσφύγων τν ς βροτόν σε σάγγελον μέλποντα κα ζηλωτν συχίας θεοφορούμενον.

Χαρίτων σου τ
πλθος, Νήφων, νυμνοντες τν σν ατούμεθα θείαν ντίληψιν, ν δίδου πσι τος πόθω σ μακαρίζουσι.

Θεοτοκίον.
Μητράνανδρε Παρθένε, Νήφωνος πρεσβείαις παθ
ν πέρτερον δεξον τν δολόν σου, να μν σ παύστως ς κόσμου σώτειραν.

ξιόν στι... κα τ παρόντα Μεγαλυνάρια.

Χαίροις, νήσου Χίου γόνος λαμπρός, σέμνωμα το
θω, γκαλλώπισμα τς Λειψος, Σάμου, καρίας, Σκιάθου τε καί Πάτμου, κοινοβιάρχα νέε, Νήφων μακάριε.
Πύργος ε
σέβειας νεοπαγς καί φανς σοφίας τς νθέου νεολαμπς φθης, Νήφων μάκαρ, συχαστν λαμπρότης κα γωγς ρίστης στύλε νεοφωτε.
Χαίροις, ε
συμπάθητε σκητά, μονν δομήσας θείαν το Εαγγελισμο τς γνς Παρθένου ν νήσ τς Σκιάθου, πνευματοφόρε Νήφων, θεοειδέστατε.
Χαίροις, ε
σεβούντων ρωγός, Νήφων, κα προστάτης, τν σπευδόντων σοι ταπεινς, κα κδεχομένων, τας θείαις σου πρεσβείας, πρς τν Θεν τν λων τν εσυμπάθητον.
Χαίρων
κολούθησας τ Χριστ, Νήφων δι᾿ γώνων γκρατείας κα προσευχς κα τν νον καθάρας της τν παθν κηλίδος λλάμψεως πλήσθης θείας θεσπέσιε.
Ε
αγγελιστρίας σεπτς μονς, τς Σκιάθου, δετε, τν δομήτορα ελαβς, Νήφωνα τν θεον, ς εσέβειας κέρας, κα νήψεως πυξίον, νευφημήσωμεν.
Πάσαι τ
ν γγέλων α στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, ποστόλων δωδεκάς, ο γιοι πάντες, μετ τς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, ες τ σωθναι μς.

πολυτίκιον. χος πλ. α´. Τν συνάναρχον Λόγον.
ρετν τν ρτίως φιλοντα, νήφοντα κα τν πατέρων τν πάλαι σκητικν γωγν, τν ζηλοντα, θεον Νήφωνα, τιμήσωμεν, φάρον ς νήσων τηλαυγ, το Αγαίου στραπας, φωτίζοντα εσέβειας, ψυχς τς ζοφωμένας, θερμς ατο λιτς ατούμενοι.

τερον. χος α´. Τς ρήμου πολίτης.

Νήσου Χίου τ
ν γόνον, ρους θωνος νθισμα κα δύπνουν νήσων Αγαίου νθος μνοις τιμήσωμεν, τν κτίτορα το Εαγγελισμο μονς ν τ Σκιάθ τς λαμπρς, θεον Νήφωνα, κθύμως ς σκητν θεοπνουν νακράζοντες· Δόξα, τ σ δοξάσαντι Χριστ, δόξα, τ σ στεφανώσαντι, δόξα τ δεδοκότι σο μν πρέσβυν κοίμητον.

κτενς καί πόλυσις, μεθ᾿ ν ψάλλομεν τ ξς·
χος β´. τε κ το Ξύλου.

χων παῤῥησίαν πρς Θεόν, Νήφων, θεοείκελε πάτερ, ς νέος συχαστής, καί λείπτης ριστος ζύγων, πρέσβευε περιστάσεων ύεσθαι, κίνδυνων, νάγκης, βλάβης τ κακώσεως κα πάσης θλίψεως πάντας τος προσφεύγοντας πίστει τ σ ντιλήψει, παμμάκαρ, να βίον ρεμον νύσωμεν.
Δέσποινα, προσδεξαι…
Τ
ν πάσαν λπίδα μου…

Δίστιχον.
Δίδου σ
ν χάριν, Νήφων κοινοβιάρχα,
Χαραλάμπει σπεύδοντα σ
μεσιτεί

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου